บทที่ 2 คุณหนูขี้หวง 1.2

เมื่อถึงเวลารถยนต์หรูก็ถูกขับมาจอดบริเวณหน้าคฤหาสน์​เพื่อรอคุณหนูคนสวยที่วันนี้ใส่ชุดเดรสสีขาวรัดรูป จนทำเอาสองบอดี้การ์ดถึงกับตะลึงจนตาค้าง เพราะคุณหนูของพวกเขาเริ่มจะมีสัดส่วนที่เต็มไม้เต็มมือแล้ว ถึงชุดที่ใส่จะดูสวยสมวัยแต่ก็แอบขัดใจที่คุณหนูแสนสวยของพวกเขาเลือกใส่ชุดที่มันล่อแหลมอะไรขนาดนี้ ทั้งหน้าอกก็ถูกรัดจนมันแทบจะปริล้นออกมา แถมสะโพกกลมมนก็ขึ้นรูปอย่างชัดเจน

ในขณะที่คนตัวเล็กก็ทำหน้าบูดทันทีที่เห็นสองหนุ่มใส่เสื้อยืดสีขาวรัดรูปจนมองเห็นซิกแพคแน่นๆ ขึ้นมาเป็นลอน ยิ่งสองคนนั้นใส่คู่กับกางเกงยีนส์สีซีดและเสื้อแจ๊คเก็ทยีนส์เท่ๆ แบบนั้นด้วยแล้วเด็กสาวยิ่งหัวเสีย

"ไม่อยากไปแล้วเหรอครับถึงทำหน้าแบบนั้น" แบล็คเอ่ยทักแต่เฮเลนกลับสะบัดหน้าเชิดใส่ ทำเอาไวท์ที่ยืนมองอยู่ถึงกับแอบอมยิ้ม ก่อนที่คนตัวเล็กจะหันไปสะบัดหน้าเชิดใส่เขาอีกคน

"....." ไวท์ไม่พูดอะไร นอกจากจะ รีบเดินมาเปิดประตูรถให้กับเจ้าหญิงตัวน้อยที่ยืนหน้างอรออยู่ที่ประตูรถแล้ว

ส่วนแบล็คได้แต่เกาท้ายทอยตัวเอง เพราะไม่รู้ว่าวันนี้คุณหนูของเขามาอารมณ์ไหนกันแน่ และตลอดการเดินทาง ภายในรถตกอยู่ในโหมดความเงียบเท่านั้น ก็คุณหนูของพวกเขาเล่นเอาแต่นั่งกอดอกแล้วหันไปมองนอกหน้าต่างไม่ช่างคุยเหมือนทุกวัน

"ทำหน้าแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ.." ไวท์พูดขึ้น หลังจากที่เหลือบตามองดูกระจกมองหลัง

"ไม่น่ารักก็ไม่ต้องมารักเค้าซิ!!" เฮเลนหันกลับมาพูดแล้วก็ทำปากคว่ำค้อนใส่บอดี้การ์ดหนุ่ม

ช่างสมกับเป็นลูกสาวมาเฟียจริงๆ เลยนะ เอาแต่ใจได้พ่อจริงๆ แต่สำหรับพวกเขาเรื่องแบบนี้มันชินชาซะละ และจากประสบการณ์ที่ผ่านมาที่เฮเลนเป็นแบบนี้คงเพราะโกรธอะไรพวกเขาอยู่แน่ๆ เพียงแต่พวกเขาไม่รู้ว่าเจ้าหญิงของเขาโกรธเรื่องอะไรก็เท่านั้น

"โกรธอะไรพวกพี่รึป่าวครับ?" แบล็คเอ่ยถาม ก่อนจะเหลือบตาไปดูกระจกมองหลังแว่บนึง แล้วก็หันกลับไปมีสมาธิกับถนนข้างหน้าต่อ

"โกรธซิ โกรธมากเลยด้วย ทำไมพวกพี่ต้องมาด้วยนะ ฮึ!"

"อ้าว! ทำไมถึงไม่อยากให้พวกพี่มาด้วยล่ะครับ" ไวท์ถามแล้วยกยิ้ม เพราะเขาเริ่มจะพอเดาได้แล้วว่าคนตัวเล็กกำลังโกรธอะไรพวกเขาอยู่

"ไม่มีเหตุผล ไม่ต้องถาม เฮเลนงอนพี่แบล็คกับพี่ไวท์แล้ว" พูดจบ เฮเลนก็ทำเป็นเอามือสองข้างอุดหูตัวเองเอาไว้ ก่อนที่ชายหนุ่มทั้งสองคนได้แต่ถอนหายใจเบาๆ กับความดื้อรั้นที่ถอดแบบเจ้านายของเขามาเป๊ะเลย ทั้งสองคนเลยเลือกที่จะเงียบดีกว่า เดี๋ยวหายงอนเมื่อไหร่ก็กลับมาคุยเองนั่นแหละ

ในที่สุดแบล็คก็ขับรถมาจอดที่หน้าประตูบ้านของจูนแล้ว และทันทีที่รถจอดสนิทไวท์ซึ่งกำลังจะลงจากรถเพื่อไปเปิดประตูรถให้คนตัวเล็กก็ต้องหยุดชะงักเพราะถูกห้ามเอาไว้ซะก่อน

"พวกพี่ไม่ต้องลงไปเลยนะ! แล้วพวกพี่ก็ไม่ต้องเข้าไปในงานด้วย ให้รอเฮเลนอยู่แต่ในรถเท่านั้นนะคะ!!" คนตัวเล็กรีบร้องห้ามแถมยังออกคำสั่งด้วยสีหน้าจริงจัง

"แต่ว่า.."

"ไม่มีแต่ค่ะ! นี่คือคำสั่ง!!" เฮเลนพูดตัดบทแบล็คที่กำลังจะคัดค้านเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของสาวน้อย แต่เมื่อเจอไม้เด็ดแบบนี้เขาก็คงต้องยอมๆ ไปก่อนล่ะกัน เพราะเรื่องคุ้มครองเจ้าหญิงตัวน้อยมันไม่จำเป็นต้องแสดงตัวก็ได้

เฮเลนเปิดประตูแล้วรีบลงไปจากรถ ก่อนจะเอามือดันประตูให้ปิดลงทันทีที่เบลล์กับจูนซึ่งเป็นเพื่อนที่เรียนอยู่ห้องเดียวกันเดินเข้ามาหา

"ไฮ! เพื่อนเฮเลน วันนี้พี่ไวท์กับพี่แบล็คมาส่งด้วยรึป่าว?" จูนเอ่ยถามพร้อมกับชะเง้อคอมองผ่านตัวของเฮเลนไปดูในรถที่ติดฟิล์มสีดำทึบ แต่ก็ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ในนั้นจะใช่คนที่เธอถามหาหรือเปล่า

"ไม่มาหรอก คุณพ่อให้คนอื่นมาแทนอะ" เฮเลนพูดโกหกไปคำโต

"ว้า! เสียดายจัง ฉันอุตส่าห์ตั้งใจมารอรับเธอเพื่อจะได้เจอหน้าพวกพี่เขาเลยนะเนี่ย พ่อเทพบุตรของฉัน!"

"น้อยๆ หน่อยยัยจูน นั่นก็เทพบุตรของฉันเหมือนกันนะ" เบลล์รีบร้องค้านเถียงคอเป็นเอ็น

"เอาล่ะๆ ฉันว่าพวกเรารีบเข้าไปข้างในกันเถอะ เพราะคุณพ่ออนุญาตให้ฉันมาได้แป๊บเดียวเอง" เฮเลนรีบหาข้ออ้างเรื่องพ่อให้กลับบ้านเร็วขึ้นมา เพราะเธอไม่อยากจะทนฟังใครมาขี้ตู่ว่าพี่แบล็คกับพี่ไวท์ของเธอเป็นของตัวเอง

งานนี้ชักจะไม่สนุกล่ะ!!