บทที่ 7 เด็กตะกละ 5.1
เฮเลนจ้องมองท่อนเอ็นของบอดี้การ์ดหนุ่มที่กำลังผงกหัวขึ้นลงอย่างตื่นตา เพราะเธอเพิ่งเคยเห็นของจริงเป็นครั้งแรก ทำไมมันถึงได้น่ากินขนาดนี้ ยิ่งบนนั้นมีน้ำใสๆ ออกมาไม่หยุด มันจะหวานเหมือนน้ำเชื่อมไหมนะ?
เด็กสาวเผลอแลบลิ้นสีสตรอเบอรี่ออกมาอย่างไม่รู้ตัว ความเขินอายถูกลบไปหมดสิ้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรือความอยากกันแน่ที่ทำให้เธอทำตัวแบบนี้ แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไรเธอก็ไม่สน
เพราะเธออยากชิมใจจะขาดแล้ว!
"ซู๊ด!!" ไวท์สูดปากขึ้นมาเสียงดังทันทีที่นิ้วเล็กแสนซุกซนกำลังเขี่ยตรงรอยแยกเล่น เส้นเลือดรอบๆ ลำกระหน่ำสูบฉีดจนแท่งไอติมยักษ์ร้อนรุ่ม สายตาคมจับจ้องว่าเมื่อไหร่คนตัวเล็กจะชิมรสให้สักที เพราะไอ้การเอานิ้วมาละเลงบนหัวแบบนั้นมันจะทำให้เขาเสร็จอยูแล้ว
เขายังไม่อยากเสร็จง่ายๆ แบบนี้
"คุณหนูอยากลองกินไอติมหรือเปล่าครับ" เสียงบอดี้การ์ดหนุ่มสั่นมาก สายตากดมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำ ทุกอย่างอยู่ใกล้แค่ลมหายใจราดรด
"กินได้จริงๆ เหรอคะ"
"ได้สิครับ พี่อยากให้ลองชิม อะ อ๊า" ไวท์ยังพูดไม่จบก็ต้องเงยหน้าขึ้นไปครางเสียงต่ำ ก่อนหัวใจเขาจะเต้นโครมครามเมื่อนิ้วเล็กถูกเปลี่ยนไปเป็นปลายลิ้นนุ่มแล้ว
ทันทีที่ลิ้นนุ่มสัมผัสกับปลายหัวมนฉ่ำ เฮเลนก็ได้คำตอบแล้วว่าจินตนาการที่มีอยู่ในหัวมันผิดเกือบทั้งหมด เพราะเธอนึกเสมอว่าที่พิ้งกี้บอกว่าหวานมันคงจะหวานแบบลูกอมทั่วไป แต่ของจริงรสชาติมันกลับต่างกันลิบลับ ความเค็มนิดๆ คาวหน่อยๆ บวกกับน้ำหอมกลิ่นสปอร์ตจางๆ ไม่ได้เรียกว่าหวาน แต่มันกลับทำให้เด็กสาวหลงใหลในรสชาตินั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
แผล่บ แผล่บ!
ลิ้นเล็กตวัดเลียไปมาอย่างถี่ยิบ ราวกับว่าท่อนเอ็นร้อนคือแท่งไอติมรสสตรอเบอรี่ที่แสนอร่อย
"อ๊า!" เลียมันเลยครับ เลียให้เหมือนกับไอติมที่คุณหนูชอบทาน อ๊า"
"อื้อ อะ ไอติมของพี่ไวท์ ทะ แท่งใหญ่มากค่ะ ฮะ เฮเลนกลัวกินไม่หมด" คุณหนูช่างฉอเลาะจริงๆ คงไปฟังเรื่องลามกจากเพื่อนๆ มาสินะ ถึงได้พูดอะไรแบบนี้
"แล้วชอบไหมครับ?"
"ชะ ชอบค่ะ ฮะ เฮเลนขอดูดได้ไหมคะ?อื้อ พะ พี่แบล็ค อย่าหยุดนะคะ ฮะ เฮเลนชอบ อ๊ะ!" แล้วเด็กสาวที่เพิ่งจะร้องขอดูดไอติมแท่งก็ต้องสะดุ้งเมื่อด้านล่างถูกคนขี้อิจฉากำลังขยับนิ้วให้เร็วขึ้นอีก
"สนใจพี่บ้างซิครับ" แบล็คพูดเพราะรู้สึกหงุดหงิดที่คุณหนูของเขาเอาใจไวท์มากเกินไป ทั้งที่เขาก็อยากจะให้คุณหนูทำแบบนั้นด้วย
"อะ อื้อ สนซิคะ เฮเลนอยากถูกพี่ๆ เอามากๆ เลยนี่หน่า" กายสาวร้อนรุ่ม เขินอายไปกับคำพูดที่หยาบคายที่เพิ่งพูดออกไป ทั้งที่มันเป็นความรู้สึกจริงๆ ที่เธอเก็บไว้มานาน
เจ้าหญิงตัวน้อยไม่อยากให้พี่แบล็คและพี่ไวท์ไปเป็นของคนอื่น
แบล็คอมยิ้มอย่างพอใจ ก่อนที่จะถอนนิ้วออกมาถอดเสื้อของตัวเองออกเผยให้เห็นความแข็งแกร่งที่ไม่แพ้กับไวท์เลยสักนิด แถมผิวสีแทนของแบล็คยังทำให้น่าค้นหามากขึ้นไปอีก
เฮเลนปรายตาหวานเยิ้มมองพี่แบล็คของเธอกำลังยืนขึ้นกางเกงยีนส์ร่นลงมากองที่ขา ก่อนจะงัดท่อนเอ็นสีเนื้อออกมาจากบ็อกเซอร์สีดำช้าๆ ราวกับอยากหลอกล่อสายตาคนรอเล่น ทันทีที่ความใหญ่โตถูกเปิดเผย เสียงกลืนน้ำลายลงคอของคนตัวเล็กก็ดังขึ้น
"อึก!"
"อยากกินไอติมของพี่มั้ยครับ?" แบล็คส่ายสะโพกตัวเองเบาๆ ให้ไอติมรสช็อกโกแลตของเขาอวดโฉมทั้งซอกมุม
"เฮเลนกินทั้งสองอันเลยได้ไหมคะ?" ใบหน้าหวานหันไปมองหน้าสองหนุ่มสลับกันไปมา สายตาอ้อนวอนจนเกินต้านทำเอาใจที่แข็งของเหล่าบอดี้การ์ดหลอมละลายหมดแล้ว
"หึ! ยัยเด็กจอมตะกละ!" แบล็คโยกหัวเล็กน้อย ก่อนจะจับคุณหนูของเขาให้ลุกขึ้นมานั่งคุกเข่า จากนั้นสองหนุ่มจึงเดินไปประกบทั้งสองข้างโดยมีมือเล็กจับประคองแท่งไอติมให้ตรงปากแล้วปล่อยให้เด็กจอมตะกละเลือกชิมได้ตามใจ
เพราะเด็กสาวกลัวว่าพี่ๆ ของเธอจะน้อยใจเลยจับไอติมทั้งสองแท่งเข้าปากไปพร้อมๆ กัน แต่เพราะความที่มันใหญ่โตทั้งคู่ สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือริมฝีปากบางเอาเข้าไปได้แค่ส่วนหัวเท่านั้น แต่เธอกลับใช้ลิ้นปรนเปรอแต่ละหัวอย่างเท่าเทียม
"ซี๊ด! ทำไมใช้ลิ้นเก่งจัง?" แบล็คอดสงสัยไม่ได้หลังจากที่เฮเลนไล่ตวัดปลายลิ้นเลียวนกลับไปกลับมาตั้งแต่ส่วนหัวถึงปลายโคน ก่อนจะหันไปจัดการอย่างเดียวกันกับของไวท์จนไอติมทั้งสองแท่งเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายเหนียว
"อ๊า ดีมากครับคนเก่ง" ไวท์ส่งเสียงครางพอใจ หลังจากที่เฮเลนออกแรงดูดจนแก้มตอบ ก่อนที่ทั้งแบล็คและไวท์จะผลัดกันกระทุ้งท่อนลำให้เสียดสีกันภายในปากคุณหนูสุดที่รัก
เพราะความสงสารแบล็คจึงผละตัวออกมาปล่อยให้คุณหนูได้ชิมไอติมของเพื่อนรักซะก่อน ไม่อย่างนั้นปากสวยๆ อาจจะฉีกได้ถ้าฝืนกินใหญ่เกินคำ
