บทที่ 37 บทที่ 36: ความกลัว

บทที่ 36: ความกลัว

“งั้นไม่เป็นไรครับ พี่เหม่ยไปกินกันกับอาผมก่อน แล้วเย็นนี้ค่อยมากินกับผมนะครับ... ผมรอได้”

อดัมตอกกลับผู้เป็นอาอย่างเหลืออด เด็กหนุ่มจงใจเน้นย้ำคำว่า ‘กิน’ อัดใส่หน้าคนตัวโตคืนไปแรงๆ ทว่าลึกๆ ในสัญชาตญาณเขาก็ยังคงนึกยำเกรงบารมีมาเฟีย แกเลยไม่กล้าทอดสายตามองประสาทตากับเจ้าพ่อคนเถื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ