บทที่ 140 ไม่ให้เธอไป

“ไม่อยากอยู่ก็ต้องอยู่ เพราะผมจะไม่ให้คุณไปไหนทั้งนั้น” เบญจามินทร์เอ่ยเสียงเรียบไร้อารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น เขายังไม่รู้ว่าที่เธอแสดงอาการง่เง่าแถมยังหนีกลับบ้านโดยไม่บอกไม่กล่าวเพราะอะไร แต่ที่รู้ๆ คือเขาก็หงุดหงิดไม่น้อยไปกว่าเธอ เพราะเขาเดินตามหาเธอจนทั่วโรงพยาบาล โทรไปก็ไม่รับ กังวลสารพัด กลัวว่าจะไป...