บทที่ 141 งี่เง่า

“ที่นี้หยุดตีโพยตีพายแล้วก็หยุดมโนได้แล้วใช่ไหม” คุณหมอถาม น้ำเสียงของเขายังคงนุ่มนวลอบอุ่นเป็นปกติ ไม่ได้แสดงท่าที่โกรธหรือโมโหออกไป ทำให้ปภาวรินทร์รู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น

“ปราย... ปรายขอโทษค่ะ”

“ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก รู้ไหมว่าผมเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน หายไปเฉยๆ แบบนี้ แถมยังไม่รับโทรศัพท์อีกด้วย ไปเป็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ