บทที่ 17 คุณหมอขี้อ่อยกับชะนีน้อยใจบาง

“ผมเข้าใจครับ หลับพักผ่อนไปเถอะ ดีแล้วร่างกายจะได้พักบ้าง ผมเข้ามาเห็นน้องมะปรางหลับปุ๋ยเลย”

“แน่สิคะ เมื่อคืนร้องทั้งคืนปรายไม่ได้นอนเลย เพิ่งมานอนตอนเช้ามืดนี่แหละค่ะ” เธอบ่นอุบอิบ เบญจามินทร์เผลอเอามือลูบผมเธอเบาๆ อย่างลืมตัว ปภาวรินทร์นิ่งอึ้ง ใจเต้นกระหน่ำรุนแรง เมื่อเผลอสบสายตากับเขา ทุกอย่าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ