บทที่ 28 เมามาย

“วศิน ลูกจะดื่มเหล้าเมามายแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน” วิบูลย์ถามลูกชายที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นห้องนอน รอบห้องมีแต่ขวดเหล้าขวดเบียร์กองเต็มไปหมด ไม่นับหนวดเครารุงรังกับสภาพร่างกายทรุดโทรม ดวงตาแดงก่ำช้ำจากการร้องไห้

“เปรม... ฉันคิดถึงเธอ... เปรม...” ลูกชายร้องรำพันถึงเมียสาวที่เคยคบหามาเป็นปี ฟ้ารุ่งเดินเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ