บทที่ 33 ตกลงปลงใจ

“เอ่อ... คือ...”

พอเห็นเธออึกอักไม่ยอมตอบ เบญจามินทร์เลยดึงเธอขึ้นมานั่งตัก เขาบดจูบปากเล็กอีกรอบ คราวนี้เร่าร้อนรุนแรงจนแทบขาดใจ ปภาวรินทร์ทุบหัวไหล่เขาไปมา พยายามดิ้นหนี แต่ยิ่งดิ้นยิ่งเบียดกายเข้าหา เขาดูดเลียโพรงปากหวานล้ำจนเธอหมดแรงหอบแฮ่ก

“เอาไง ผมจะสายแล้วนะ”

“คะ... อื้อ...” เธอกำลังจะตอบ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ