บทที่ 67 เปิดศึกชิงนาง

เปรมนีย์อ่านจบแล้วก็พับจดหมายน้อยใส่กล่องไว้ตามเดิม ปภาวรินทร์มองแล้วก็ถอนหายใจ เอามือลูบหลังน้องสาวตัวเองเบาๆ

“ถ้าเขามีเจตนาที่ดีก็รับไว้เถอะ อย่างน้อยมันก็เป็นพ่อแท้ๆ ของมะปราง ไม่เหมือนพ่อเก๊ๆ แถวๆ นี้” ปภาวรินทร์เหล่สายตามองรพี

“ถึงจะเป็นพ่อเก๊ๆ แต่ก็ดูแลดีเหมือนพ่อแท้ๆ นะโว้ย! ฉันเช็ดอึเช็ดฉี...