บทที่ 78 ตบตี

ปภาวรินทร์รวบรวมแรงผลักเขาออก เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างกายตัวเอง ตอนนี้เนื้อตัวมีแต่รอยดูดรอยกัด ผมยุ่งเหยิงเปียกเหงื่อและน้ำตา เธอเอาผ้าห่มพันร่างกายแล้วนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น เล่นเอาคุณหมอไปไม่ถูก เขาไม่เคยเห็นเธอร้องไห้แบบนี้มาก่อน

“ปราย... คือ... ผม...”

“ฮือ... ฮือ...”

ไม่มีเสียงด่าทอต่อว่า...