บทที่ 2 ตอนที่ 2 อาจารย์คชา

ตอนที่ 2 อาจารย์คชา

คชายืนนิ่งอยู่ใต้ถุนอาคาร สายตาคมมองตามแผ่นหลังบางที่สวมเสื้อสูทตัวโคร่งของเขาเดินหายลับเข้าไปในลิฟต์ของตึก ใบหน้าเคร่งขรึมดุดันค่อยๆ ผ่อนคลายลง มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

“คณะสถาปัตยกรรม งั้นเหรอ” คชาพึมพำกับตัวเองเสียงเบาๆ ก่อนที่เสียงโทรศัพท์มือถือจะดังขึ้นเรียกสติ

ครืด~ ครืด

“ว่าไงไอ้ธีร์” คชาเอ่ยพูดขึ้นทันทีที่กดรับสาย

ปลายสายคือ ‘ธีรดนย์’ เจ้าของมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเขาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน สนิทกันมานาน

(เออ มึงถึงคณะกูหรือยังวะ? ฝนตกหนักฉิบหาย) ธีร์เอ่ยถาม

“ถึงแล้ว อยู่ใต้ตึกคณะมึงเนี่ย” คชาเอ่ยตอบ พลางเดินก้าวช้าๆ ไปตามทางข้างหน้า

“เออๆ ดีเลย อาจารย์ประเสริฐแกเข้าโรงพยาบาลกะทันหันผ่าตัดไส้ติ่งอักเสบเมื่อเช้า บ่ายนี้มีตรวจงานโปรเจกต์แรกของเด็กปีหนึ่งพอดี กูเลยต้องรบกวนมึงมาเป็นอาจารย์พิเศษพ่วงอาจารย์ที่ปรึกษาจำเป็นให้เด็กๆ มันหน่อย วาระชั่วคราวนะมึง จนกว่าแกจะหายดี” ธีร์อธิบายร่ายประโยคยาวๆ

“นี้เหรอธุระสำคัญของมึงที่นัดกูมาวันนี้” คชาเอ่ยถาม

“ฮ่าๆ เออ” ธีร์หัวเราะร่าทันที “ขอบใจมากเพื่อนรัก มึงนี่พึ่งพาได้เสมอ อ้อ... ห้องตรวจงานอยู่ชั้นสี่ ห้อง402นะมึง เด็กๆ น่าจะเข้าไปรอกันครบแล้ว”

“โอเค เดี๋ยวเจอกัน” คชาเอ่ยจบ ก็วางสายทันที

ชายหนุ่มก้าวเข้าไปในลิฟต์หรูของตึกคณะ กดปุ่มไปที่ชั้นสี่ ขณะที่ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้น ชายหนุ่มก้มลงมองเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่มีรอยเปียกชื้นเล็กน้อยจากการปะทะกับเด็กสาวเมื่อครู่ กลิ่นแป้งผสมกลิ่นฝนยังคงติดอยู่บนเนื้อผ้า

“เด็กปีหนึ่ง... ห้อง402งั้นเหรอ” คชาพึมพำกับตัวเอง “หวังว่าจะได้เจอกันในห้องเรียนนะ ยัยเด็กแสบ”

#ด้านพีชญา

หลังจากวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องเรียนได้ทันเวลาเฉียดฉิวเหลืออีกเพียงสองนาที เธอก็วางกล่องโมเดลลงบนโต๊ะยาวสำหรับตรวจงานอย่างโล่งอก เพื่อนสนิทสาวประเภทสองร่างอวบรีบวิ่งเข้ามาหาเธอทันที

“ชะนีพีช แกไปฟัดกับใครมาเนี่ย สภาพเหมือนลูกหมาตกน้ำมากค่ะคุณลูก” บิว เพื่อนสนิทของพีชญาเอ่ยพูดเสียงดัง พลางเอาทิชชูออกมาซับหน้าให้เพื่อนทันที

“ฝนตกหนักลื่นล้มเกือบตาย ดีนะที่งานไม่พัง” พีชญาบอก พลางหอบหายใจ

“แล้วนี่... เสื้อสูทผู้ชายตัวนี่ของใครยะ อย่าบอกนะว่าแกไปแอบฉุดหนุ่มที่ไหนมา กลิ่นหอมผู้ดี๊ผู้ดี น้ำลายจะไหล” บิวทำจมูกฟุดฟิดดมแถวๆ ไหล่ของหญิงสาว

พีชญาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที รีบดันหัวเพื่อนออก

“บ้าเหรอ ของคุณลุงคนหนึ่งน่ะ ฉันวิ่งชนเขาแล้วเสื้อนักศึกษามันเปียกจนโป๊ เขาก็เลยให้ยืมคลุมมาเนี่ย”

“คุณลุง? แก่มากป่ะชะนี” บิวเอ่ยถาม ด้วยความสงสัยอยากรู้อยากเห็น

“ก็... น่าจะสามสิบกว่าๆ มั้ง หน้านิ่งๆ ดุอย่างกับเสือ หน้าตาก็หล่ออยู่หรอกแต่ปากเสียชะมัด มาหาว่าฝีมือตัดโมเดลของฉันเป็นฝีมือเด็กใหม่หัดเดิน!” พีชญาบ่นอุบ

“ต๊าย! สามสิบกว่าๆ หล่อล่ำ นี่มันแด๊ดดี้ในฝันของสาวๆ เลยนะยะ แล้วกลิ่นสูทนี่คือแบบ... หอมละมุนมาก” บิวกรี๊ดกร๊าดอย่างชอบอก ชอบใจ

“แด๊ดดี้กับผีน่ะสิ ป่านนี้เดินบ่นไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้” พีชญาเอ่ย พลางจัดแจงเปิดกล่องพลาสติกเพื่อเอาโมเดลบ้านออกมาตั้งโชว์เตรียมตรวจงานชิ้นแรกของเธอ

เพียงครู่เดียวประตูห้องเรียนก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของธีรดนย์ และชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มที่พีชญาคุ้นตาเป็นอย่างดี

นักศึกษาในห้องกว่าสามสิบคนพากันเงียบกริบ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ชายหนุ่มแปลกหน้าผู้มาใหม่ พีชญาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างทันทีที่เห็นบุคคลตรงหน้า

“คุณลุง!?” พีชญาหลุดปากอุทานเสียงเบา

“แกว่าอะไรนะพีช” บิวหันมาเอ่ยถาม

“ปะ... เปล่า ไม่มีอะไร” พีชญารีบก้มหน้าลงต่ำ ใจเต้นด้วยความตื่นตระหนก สายตาพยายามหลบหลังเพื่อนสนิทเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มสังเกตเห็น

ธีรดนย์ก้าวขึ้นไปยืนหน้าชั้นเรียน พลางปรบมือเรียกความสนใจ

“เอาล่ะทุกคน ฟังทางนี้ เนื่องจากอาจารย์ประเสริฐมีเหตุป่วยกะทันหัน ทางคณะจึงได้เชิญอาจารย์พิเศษท่านใหม่ ซึ่งจะมาทำหน้าที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาประจำของพวกเราพ่วงไปด้วย ขอให้ทุกคนปรบมือต้อนรับ อาจารย์คชา ภานุ ครับ”

เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้อง พร้อมกับเสียงกระซิบของเหล่านักศึกษาหญิงที่พากันกรี๊ดกร๊าดในความหล่อเหลาของอาจารย์คนใหม่

“ชะนี... หล่อมาก หน้าดุมาก แด๊ดดี้ของจริง” บิวสะกิดแขนพีชญายิบๆ “ดูซิก้านยาว หุ่นดี๊ดี~ แกว่าไหมชะนี”

เธอไม่ได้เอ่ยตอบ หญิงสาวรู้สึกเหมือนจะเป็นลม นี่เขาคืออาจารย์เหรอ? แล้วเมื่อกี้เธอเพิ่งเรียกเขาว่า ‘คุณลุง’ แถมยังด่าเขาว่า ‘คนลามก’ อีกต่างหาก

คชาก้าวขึ้นมายืนหน้าชั้นเรียน สายตาคมเข้มกวาดมองนักศึกษาทุกคนในห้องด้วยความนิ่งเฉย ทว่าเมื่อสายตาของเขาไล่มาหยุดอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง เขาก็พบกับร่างเล็กที่กำลังพยายามก้มหน้าจนคางชิดอก โดยมีเสื้อสูทตัวหนาสีดำของเขาคลุมไหล่อยู่อย่างโดดเด่น

มุมปากของคชายกยิ้มขึ้นมาเพียงครู่เดียว ดวงตาคู่คมฉายแววสนุกสนานยามที่ได้เห็น ‘เด็กแสบ’ กำลังตัวสั่นราวกับลูกนกตกน้ำ

“สวัสดีครับผมชื่อคชา ภานุ จากนี้ไปจะเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาและตรวจโปรเจกต์ของพวกคุณ” เขาเอ่ยพูดน้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดๆ

“บอกไว้ก่อนเลยนะว่าผมค่อนข้างเคร่งครัดเรื่องเวลาและคุณภาพงาน งานชิ้นไหนไม่สมบูรณ์ ติดกาวเลอะเทอะ หรือส่งสายแม้แต่นาทีเดียว ผมปัดตกทันที ไม่มีคะแนนช่วย”

คำประกาศกร้าวทำเอาเด็กปีหนึ่งพากันเสียวสันหลังวาบ พีชญายิ่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“เอาล่ะ เพื่อไม่ให้เสียเวลา เรียงตามรายชื่อ ขนโมเดลมาตั้งที่โต๊ะตรวจหน้าชั้นทีละคน” คชาสั่งเสียงเรียบ พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อาจารย์หน้าชั้น เปิดแฟ้มรายชื่อนักศึกษาขึ้นมาดู

การตรวจงานดำเนินไปอย่างเคร่งเครียด ชายหนุ่มตรวจงานของนักศึกษาแต่ละคนจนแทบกระอักเลือด คำวิจารณ์ของเขาตรงไปตรงมา จนกระทั่ง...

“คนต่อไป... พีชญา เตชินินทร์” คชาขานชื่อเสียงเรียบ ทว่าสายตากลับจ้องตรงไปยังเด็กสาวร่างเล็กทันที

พีชญาสูดหายใจเข้าลึกๆ สะกิดบิวให้ช่วยยกโมเดลเดินตามเธอไปหน้าชั้นเรียน เธอพยายามดึงเสื้อสูทของเขาให้กระชับคลุมตัวแน่นขึ้นเพื่อปิดบังเสื้อนักศึกษาที่ยังไม่แห้งสนิทดี

เธอมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะอาจารย์ พีชญาก้มหน้าไม่ยอมสบตาเขา

“งานค่ะอาจารย์” เธอเอ่ยพูดน้ำเสียงแผ่วเบา

คชามองดูโมเดลบ้านชานอ้อยตรงหน้า จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แก้มแดงเหมือนลูกตำลึงสุก

“นี่งานของเธอเหรอพีชญา?” คชาเอ่ยถาม เสียงนิ่ง

“ค่ะ”

“เมื่อกี้มีใครบางคนบอกผมใต้ตึกอาคารว่า อดนอนทำมาสามวันสามคืน...” คชาเอ่ยพูดเปรยๆ ขึ้นมาลอยๆ ทำเอาบิวและเพื่อนข้างๆ หันมามองด้วยความงุนงง มีเพียงพีชญาเท่านั้นที่รู้ดีว่าเขาหมายถึงใคร

“แต่ดูจากงานตรงนี้... ผนังฝั่งนี้ตัดเบี้ยวไปครึ่งมิลลิเมตร การลงกาวตรงฐานรากยังเลอะเทอะอยู่ สัดส่วนของประตูแคบเกินไปนิดถ้าเทียบกับสัดส่วนมนุษย์ใช้งานจริง” คชาใช้นิ้วเคาะลงบนกล่องพลาสติกเบาๆ ตามจุดที่เขาติ

พีชญาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกดื้อดึงแล่นขึ้นมา ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นสบสายตาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้

“แต่หนูเน้นเรื่องฟังก์ชันการจัดวางพื้นที่ภายในนะคะอาจารย์ ทิศทางลมและช่องแสงหนูคำนวณมาอย่างดีเพื่อให้เข้ากับสภาพอากาศเมืองร้อน ส่วนเรื่องฝีมือการตัดโมเดล... หนูยอมรับว่ายังไม่เนี๊ยบเพราะเพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรก แต่หนูจะพัฒนาขึ้นแน่นอนค่ะ”

คำโต้เถียงอย่างมีเหตุผลและแววตาดื้อรั้นท้าทายของเด็กสาวตรงหน้า ทำให้คชาใจกระตุกอีกครั้ง ความกล้าหาญและความตั้งใจจริงของเธอช่างน่าเอ็นดูเหลือเกินในสายตาของเขา

คชานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเซ็นคะแนนลงในสมุดบันทึก

“ไอเดียดี ฟังก์ชันผ่าน แต่ฝีมือการตัดประกอบห่วย!” คชาพูดสรุปเสียงเรียบนิ่ง “ผมให้บวกในส่วนของแนวคิด แต่ตัดคะแนนความประณีต เอาไปปรับปรุงในงานชิ้นต่อไปด้วยคุณนักศึกษา”

“ขอบคุณค่ะอาจารย์” อย่างน้อยก็ไม่โดนปัดตกเหมือนคนอื่นล่ะนะ

ในจังหวะที่เธอกำลังจะยกโมเดลกลับโต๊ะ คชาก็ก้มลงเซ็นเอกสารต่อ พลางพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันเพียงแค่สองคน

“เสื้อสูทของผม ซักแห้งให้เรียบร้อยแล้วเอามาคืนผมที่ห้องพักครูวันพรุ่งนี้หลังเลิกเรียนด้วยนะพีชญา”

คนตัวเล็กชะงักมือทันที ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบ เธอหันไปมองหน้าอาจารย์หนุ่มสุดหล่อที่ตอนนี้แกล้งทำเป็นก้มหน้าตรวจงานคนอื่นหน้าตาเฉย แต่สายตาคมคู่นั้นกลับแพรวพราวอย่างมีเลศนัย

“ค่ะอาจารย์” พีชญาเอ่ยตอบรับเสียงเบา ก่อนที่จะรีบหมุนตัวเดินกลับโต๊ะด้วยหัวใจที่เต้นเร็วจนผิดจังหวะ

กลิ่นสะอาดผสมกลิ่นฝนที่ยังอบอวลอยู่บนเสื้อสูทที่คลุมไหล่เธออยู่ตอนนี้ ราวกับเป็นเครื่องเตือนใจว่า... ชีวิตในมหาวิทยาลัยของเธอหลังจากนี้ คงไม่ง่ายและไม่สงบสุขอีกต่อไป