บทที่ 9 ตอนที่ 9 คลาสเรียน

ตอนที่ 9 คลาสเรียน

รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดนิ่งสนิทที่บริเวณหน้าอาคารหอพักนักศึกษา พีชญากระชับกระเป๋าสะพายไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยขอบคุณคนขับรถวัยกลางคนด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณมากนะคะลุงเชิด ขับรถกลับดีๆ นะคะ”

“ด้วยความยินดีครับ คุณพีชอย่าลืมทำตามที่คุณคชากำชับไว้นะครับ” ลุงเชิดเอ่ยยิ้มๆ พร้อมกับส่งสายตาเอ็นดู

“รับทราบค่ะ” พีชญายิ้มรับ ก่อนจะก้าวลงจากรถ

รถยนต์คันหรูค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป พีชญามองตามจนสุดสายตาก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าประตูหอพักไปทันที

ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวขาขึ้นบันได เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็ส่งเสียงแผดร้องขึ้นมาเสียก่อน พีชญาหยิบขึ้นมาดูหน้าจอ เมื่อเห็นชื่อ ‘คุณคชา’ หัวใจดวงน้อยก็กระตุกวูบและเริ่มเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง

“เพิ่งแยกกันแป๊บเดียวเองนะ” พีชญาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะกดรับสาย

“สวัสดีค่ะคุณคชา”

(ถึงหอหรือยัง?) น้ำเสียงทุ้มต่ำ และที่เป็นเอกลักษณ์ดังผ่านสายมาทันที

“เพิ่งถึงเมื่อกี้เลยค่ะ กำลังจะเดินขึ้นห้องพักเลย” พีชญาตอบ พลางใช้มืออีกข้างยกขึ้นถูแก้มแก้เขิน

“คุณคชารู้ได้ยังไงคะเนี่ยว่าหนูถึงแล้ว”

(ลุงเชิดส่งข้อความมาบอกผมแล้ว) คชาตอบกลับมาน้ำเสียงเรียบ (แต่ฉันบอกเธอไว้ว่ายังไง ถึงหอแล้วให้ทำยังไง?)

พีชญาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกถึงคำสั่งเผด็จการของเขาทันที

“เอ่อ... ให้โทรบอกคุณคชาค่ะ”

(แล้วทำไมไม่โทร? ต้องให้ฉันเป็นฝ่ายโทรตาม) น้ำเสียงปลายสายติดดุเล็กน้อย แต่ทว่าแฝงความห่วงใยเอาไว้ด้วย

“ก็หนูกำลังจะขึ้นบันไดเองนะคะ คุณคชาก็โทรเข้ามาพอดีต่างหาก” พีชญาเอ่ยเถียงกลับตามนิสัยดื้อรั้น “อีกอย่าง... ลุงเชิดก็บอกคุณคชาไปแล้วนี่คะ”

(รายงานจากปากเธอ กับรายงานจากคนอื่น มันไม่เหมือนกัน ยัยเด็กแสบ) คชาตอบกลับมาทันควัน ประโยคเรียบๆ แต่ทำเอาพีชญาถึงกับหน้าแดงก่ำ มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มเกร็ง

(คืนนี้พักผ่อนซะ อย่ามัวแต่เล่นโทรศัพท์จนนอนดึก วันจันทร์มีคลาสสอนของฉันตอนเก้าโมงเช้า ถ้าเธอเข้าเรียนสายหรือนั่งสัปหงกในห้อง ฉันจะตัดคะแนน)

“หนูไม่เคยเข้าเรียนสายสักหน่อย” พีชญาเอ่ยพึมพำเสียงเบา “แล้วหนูก็ไม่เคยนอนสัปหงกในวิชาของคุณด้วย”

(ให้มันจริงเถอะ... ไปพักผ่อนได้แล้ว ซื้ออะไรขึ้นไปกินด้วยล่ะ อย่าอดข้าวอีก)

“ทราบแล้วค่ะ คุณคชาก็ดื่มกาแฟให้น้อยๆ หน่อยนะคะ กินกาแฟตอนเย็นเดี๋ยวคืนนี้นอนไม่หลับ” พีชญาเอ่ยบอกด้วยความเป็นห่วง

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอดังขึ้นเบาๆ

(เป็นห่วงผมหรือไง?)

“เปล่าซะหน่อย! หนูแค่ไม่อยากเห็นเจ้านายหน้าดำคร่ำเครียดเพราะนอนไม่หลับต่างหากล่ะคะ” พีชญารีบปฏิเสธเสียงสูงทันที “แค่นี้นะคะหนูจะขึ้นห้องแล้ว”

พีชญารีบกดตัดสายทันทีโดยไม่รอให้ปลายสายได้พูดอะไรต่อ เธอชูโทรศัพท์ขึ้นมองหน้าจอที่ดับลง พลางถอนหายใจยาวๆ

“คนบ้า... ชอบทำให้หัวใจทำงานหนักอยู่ได้”

#วันจันทร์

#คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

บรรยากาศยามเช้าของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความคึกคัก นักศึกษาปีหนึ่งต่างจับกลุ่มนั่งคุยกันตามโต๊ะม้านั่งหินอ่อนใต้อาคารเรียน

พีชญาในชุดนักศึกษา เดินถือกล่องอุปกรณ์เขียนแบบเข้ามาหา เพื่อนสนิทที่กำลังนั่งปั้นโมเดลกระดาษอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ยัยพีช! ทางนี้” บิวโบกมือเรียกเสียงดังลั่น “มาพอดีเลย แกช่วยฉันดูสเกลโครงสร้างตรงนี้หน่อยสิ ฉันตัดกระดาษเท่าไหร่ก็ไม่ตรงสักที!”

พีชญาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เพื่อนรัก วางกล่องอุปกรณ์ลง แล้วหยิบไม้บรรทัดสเกลมาช่วยวัด

“ตรงนี้แกวัดระยะคานคอดินผิดไปครึ่งเซนติเมตรน่ะบิว มันเลยทำให้แผ่นพื้นเอียง”

“ตาดีสมกับเป็นท็อปของรุ่นจริงๆ” บิวทำตาโตมองเพื่อนอย่างทึ่งๆ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ามาเป็นจับผิด นัยน์ตาฉายแววจับผิดอย่างเต็มที่ “ว่าแต่... เมื่อวันเสาร์ไปทำงานพาร์ทไทม์กับ ‘คุณอาจารย์’ เป็นยังไงบ้างจ๊ะ เล่ามาให้หมดเลยนะ”

พีชญาชะงักมือที่กำลังจับไม้บรรทัด ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อทันที

“กะ... ก็ไม่ได้มีอะไรนี่! ก็แค่นั่งจัดเอกสารแฟ้มแบบแปลนโครงสร้างธรรมดาๆ เอง”

“ธรรมดาเหรอจ๊ะ” บิวเลิกคิ้ว ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “จัดเอกสารธรรมดาแต่ทำไมหน้าแกแดงเหมือนลูกมะเขือเทศแบบนี้ล่ะพีช แล้วแถมเมื่อคืนวันเสาร์แกยังนั่งอมยิ้มมองโทรศัพท์ทั้งคืนอีกต่างหาก บอกมาซะดีๆ ว่าอาจารย์คชาทำอะไรแกหรือเปล่า”

“ไม่มี! ไม่มีจริงๆ นะบิว” พีชญารีบปฏิเสธ ปล่อยมือจากไม้บรรทัดมาจับแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าว “อาจารย์เขาเป็นเจ้านายที่ดุจะตายไป เขาแค่... แค่เลี้ยงก๋วยเตี๋ยวกับเค้กส้มแค่นั้นเอง”

“หือออ? มีเลี้ยงเค้กด้วยเหรอ” บิวลากเสียงยาว ทำหน้ากรุ้มกริ่ม “อาจารย์คชาเนี่ยนะเลี้ยงเค้กนักศึกษา? ร้อยวันพันปีฉันเห็นแกกินแต่กาแฟดำหน้าขรึมอยู่ในห้องพักอาจารย์ ยัยพีช... ฉันว่าอาจารย์คชาเขาไม่ได้คิดกับแกแค่ลูกศิษย์แล้วมั้ง”

“บิว! หยุดพูดเลยนะ” พีชญารีบยกมือขึ้นตะปบปากเพื่อนสนิทไว้แน่น “เดี๋ยวคนอื่นมายินเข้าก็เป็นเรื่องหรอก เราเป็นแค่นักศึกษากับอาจารย์นะ”

“อื้อๆๆ!” บิวพยักหน้ารับ พีชญาจึงยอมปล่อยมือออก

“แต่อีกไม่นานก็คงไม่ใช่แค่อาจารย์แล้วมั้ง...” บิวพึมพำเบาๆ พร้อมกับยิ้มขำ

ครืด~

เสียงสัญญาณเตือนเข้าเรียนดังขึ้น ขัดจังหวะการสนทนาของสองสาว นักศึกษาทุกคนต่างลุกขึ้นเก็บของเตรียมตัวเดินขึ้นห้องเรียน

นักศึกษาปีหนึ่งร่วมสี่สิบชีวิตนั่งประจำที่เรียบร้อย พีชญานั่งอยู่ที่โต๊ะแถวหน้าสุดติดกับบิว มือเล็กเตรียมปากกาและสมุดจดไว้อย่างตั้งใจ ทว่าหัวใจของเธอกลับเต้นโครมครามอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อประตูห้องเรียนถูกเปิดออก

ร่างสูงใหญ่ของ ‘อาจารย์คชา’ ก้าวเข้ามาภายในห้อง ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในติดกระดุมเรียบร้อย ผมทรงสไลด์เซ็ตเปิดหน้าผากอย่างเนียบ ลุคอาจารย์สายดุผู้แสนเย็นชาและทรงอิทธิพลกลับมาอีกครั้ง

คชาวางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะอาจารย์ผู้สอน นัยน์ตาคมเข้มใต้คิ้วเข้มปรายสายตามองสแกนไปทั่วห้องเรียน ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเล็กของพีชญาที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด

สายตาคมคู่นั้นประสานเข้ากับดวงตากลมโตของเธอเพียงครู่เดียว แววตาที่เคยดุดันกลับฉายแววอ่อนโยนแวบหนึ่ง จนพีชญาต้องรีบก้มหน้าลงมองสมุดจดทันที

“สวัสดีครับนักศึกษาทุกคน” เสียงทุ้มต่ำของคชาดังผ่านไมโครโฟน ก้องกังวานไปทั่วห้องเรียน “วันนี้เราจะมาเรียนเรื่องการออกแบบโครงสร้างอาคารสูงและการรับแรงลมเบื้องต้น ขอให้ทุกคนเปิดหนังสือไปที่หน้า 105”

บรรยากาศการเรียนเป็นไปอย่างเข้มข้น คชาบรรยายเนื้อหาได้อย่างเชี่ยวชาญและเห็นภาพชัดเจน ชายหนุ่มเดินถือรีโมตคอนโทรลเลอร์สั่งงานสไลด์พาวเวอร์พอยต์ พลางก้าวเดินไปตามทางเดินระหว่างโต๊ะนักศึกษา

“ตรงจุดนี้... การคำนวณค่าแรงกระเพื่อมของน้ำในโครงสร้างสระว่ายน้ำบนดาดฟ้า ต้องใช้สูตรการกระจายน้ำหนักแบบยืดหยุ่น” คชาหยุดเดินที่ข้างโต๊ะของพีชญา ชายหนุ่มเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทว่าเน้นย้ำประโยคอย่างมีความหมาย “นักศึกษาปีหนึ่งบางคน... อาจจะเคยเห็นแบบแปลนจริงของโครงสร้างนี้มาบ้างแล้วใช่ไหมครับ?”

นักศึกษาทั้งห้องต่างทำหน้าสงสัยและหันมองหน้ากันขวักไขว่ มีเพียงพีชญาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ดีว่าเขากำลังพูดถึงเหตุการณ์ที่เพนต์เฮาส์เมื่อวันเสาร์

เด็กสาวหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าก้มตาเขียนจดบันทึกลงในสมุด คชามองอาการเขินอายของเธอแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้าวเดินผ่านไปอธิบายบทเรียนต่อที่หน้าชั้น

“ยัยพีช... ทำไมอาจารย์คชาต้องหันมามองแกตอนพูดประโยคนั้นด้วยวะ” บิวแอบสะกิดแขนเพื่อน แล้วกระซิบถามอย่างจับผิด

“มะ... ไม่รู้สิ เขาอาจจะมองรวมๆ มั้ง” พีชญากระซิบตอบเสียงสั่น พยายามรวบรวมสมาธิฟังการสอนต่อ

เวลาผ่านไปจนกระทั่งสิ้นสุดคลาสเรียนสองชั่วโมงเต็ม คชาสั่งงานชิ้นใหม่ให้นักศึกษาทุกคนไปทำโมเดลโครงสร้างจำลองส่งในอาทิตย์หน้า

“เลิกคลาสได้ครับ” คชาเอ่ยบอก พลางนั่งลงที่โต๊ะอาจารย์เพื่อเก็บเอกสาร

นักศึกษาทุกคนต่างลุกขึ้นเก็บของเตรียมตัวออกจากห้องเรียน บิวรีบคว้ากระเป๋าทันที

“พีช... ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ แกไปรอฉันที่ใต้ตึกเลยก็ได้”

“โอเคจ้า” พีชญาพยักหน้ารับ พลางจัดเก็บปากกาและสมุดจดลงกระเป๋าช้าๆ รอจนกระทั่งเพื่อนนักศึกษาคนอื่นเดินออกจากห้องเรียนไปจนหมด เหลือเพียงเธอกับร่างสูงของคชาที่ยังคงนั่งตรวจเอกสารอยู่ที่หน้าห้อง

พีชญาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่โต๊ะอาจารย์

“เอ่อ... อาจารย์คะ” พีชญาเอ่ยเรียกเสียงเบา

คชาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร นัยน์ตาคู่คมจ้องมองใบหน้าหวานตรงหน้าด้วยสายตานุ่มนวล ไร้ซึ่งความดุดันเหมือนตอนที่สอนนักศึกษา

“ว่าไง ยัยเด็กแสบ? มีอะไรสงสัยในบทเรียนหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ... หนูแค่อยากมาถามว่า เอกสารเฟสสามที่หนูจัดไว้เมื่อวันเสาร์ อาจารย์เอาไปใช้อนุมัติหรือยังคะ?” พีชญาถามอย่างใส่ใจ

“เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างถูกต้องและเรียบร้อยดีมาก วิศวกรโครงการชมว่าคนจัดเอกสารทำงานได้ละเอียดมาก”

คำชมของเขาทำเอาใบหน้าหวานของพีชญาฉายแววภาคภูมิใจ รอยยิ้มหวานสดใสผุดขึ้นที่ริมฝีปาก

“จริงเหรอคะ ดีใจจังเลยค่ะ”

คชานิ่งมองรอยยิ้มสดใสของเธอ สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มกวาดสายตามองรอบห้องเรียนที่ปราศจากผู้คน ก่อนจะโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย

“แล้ว... วันเสาร์นี้ พร้อมจะไปทำงานที่คอนโดฉันอีกหรือยัง?”

พีชญาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวขึ้นมาทันที เมื่อนึกถึงบรรยากาศสุดหวานซึ้งที่เพนต์เฮาส์

“เอ่อ... พร้อมค่ะ หนูบอกแล้วไงคะว่าหนูจะไปทำงานให้คุ้มค่าจ้าง”

“ดีมาก” คชากระตุกยิ้มมุมปาก “งั้นเสาร์นี้... ผมจะให้แม่บ้านเตรียมเค้กมะพร้าวอ่อนไว้ให้ละกัน เห็นว่าเธอชอบกินของหวาน”

พีชญาตาโต ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

“ขอบคุณนะคะอาจารย์”

“ไปกินข้าวเที่ยงได้แล้ว ป่านนี้เพื่อนเธอนั่งรอจนคอแห้งแล้วมั้ง”

“หนูไปก่อนนะคะ”

พีชญารีบยกมือไหว้ขอบคุณเล็กน้อย ลุกลี้ลุกลนหมุนตัววิ่งออกจากห้องเรียนไปทันที หัวใจดวงน้อยเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ

คชามองตามแผ่นหลังบางของเด็กสาวที่วิ่งหายลับไปหลังประตู รอยยิ้มจางก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม

“ยัยเด็กแสบเอ๋ย~ เธอทำให้ฉันตัดใจจากเธอไม่ได้อีกแล้วจริงๆ”