บทที่ 30 30

30

กฤตนัยหันกลับไปมองที่โต๊ะด้วยท่าทางละล้าละลัง เพราะลูกค้าที่นั่งอยู่ก็สำคัญมาก กว่าจะหาโอกาสนัดหมายได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ห่วงน้องสาวก็แสนห่วง ครั้นกวาดสายตามองคนบนโต๊ะ ไม่มีใครที่เขาจะรู้จักและพอจะไว้ใจได้เท่ากรวรรณ

“นก พาน้องหนูไปโรงพยาบาลแทนพี่หน่อยนะ พี่คุยกับลูกค้าเสร็จเรียบร้อยแล้วจะรีบตามไป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ