บทที่ 8 8
8
สุพรรณิการ์มารดาของเขาพูดกำชับนักหนาให้เอาของฝากจากไต้หวันไปให้ผู้เป็นยาย ในตอนแรกเขาตั้งใจจะนอนที่บ้านสวน แต่เมื่อคิดตรึกตรองดูแล้วด้วยการจราจรค่อนข้างจะติดขัดที่ขึ้นชื่อลือชาในเมืองไทย ซ้ำยังเป็นวันจันทร์อีก จึงตัดสินใจนอนที่โรงแรมสะดวกกว่า
“ถูกบ่นแน่นอนครับ” เดฟตอบยิ้มๆ
“เอาอย่างนี้ดีกว่า เราเลื่อนกลับไต้หวันไปอีกสามสี่วันดีกว่าจะได้อยู่กับคุณยาย เพราะกว่าจะหาเวลาปลีกตัวมาได้คงอีกหลายเดือน” ฌอนตัดสินใจเปลี่ยนเวลาเดินทางกลับ
“ผมเห็นด้วยครับ ผมชอบบรรยากาศที่บ้านสวนเมืองนนท์ ชอบวิถีชีวิตของคนแถวนั้น เอ้อ...แล้วนายจำคำพูดของซินแสที่นายหญิงพามาดูฮวงจุ้ยที่บริษัทได้ไหมครับ”
“ซินแส?” คนถูกถามทวนคำถามด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“ผมว่านายรู้ว่าผมหมายถึงอะไร ซินแสคนนี้เป็นลูกหลานของซินแสคนดังที่เคยดูฮวงจุ้ยและทำนายโรงแรมเอ็มไพร์ในมาเก๊าว่าจะเจริญรุ่งเรือง และคำทำนายก็เป็นจริงตามที่ปากพูด ดังนั้นสิ่งที่ซินแสทำนายดวงของนายย่อมเป็นจริงด้วยครับ”
ซีอีโอหนุ่มหล่อหัวเราะเสียงดังก้องรถแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงแสดงอาการไม่เชื่อถือ “แกเชื่อที่ซินแสคนนั้นทำนายว่าฉันจะพบคู่เวรคู่กรรมแต่ชาติปางก่อนในไม่ช้านี้หรือเดฟ เรื่องฮวงจุ้ยน่ะฉันเชื่อถือ แต่คำทำนายน่ะบอกแกตรงๆ เลยว่าฉันเชื่อสำนวนไทยที่ว่า หมอดูคู่กับหมอเดามากกว่า”
“ผมก็เชื่อสำนวนไทยที่ว่า ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่เช่นกันครับ”
ขวัญชีวาก้าวเดินตามหลังกรวรรณผู้เป็นเพื่อนเข้าไปในห้างสรรพสินค้าชื่อดังย่านสุขุมวิทซึ่งได้ชื่อว่าเป็นย่านของคนมีเงิน ห้างดังกล่าวเต็มไปด้วยสินค้าชั้นนำจากต่างประเทศที่บางชิ้นราคาเท่ากับจำนวนเงินที่คนหาเช้ากินค่ำใช้ได้ทั้งปี
แม้จะเกิดบนกองเงินกองทองแต่หญิงสาวก็ไม่เคยนึกอยากเสียเงินไปง่ายๆ กับการซื้อของพวกนี้ ใช่ว่าเธอจะทำตัวเป็นคนโลกสวยแต่เป็นเพราะเธอถูกคุณยายของเธออบรมสั่งสอนมาแต่เล็กแต่น้อยไม่ให้มองคนที่วัตถุสิ่งของ
“อ้าวนังหนูวา ทำไมแกไม่เดินต่อ ยืนนิ่งอยู่กับที่ทำไม” กรวรรณหันมาถามผู้เป็นเพื่อนอย่างสงสัยที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็หยุดเดินเสียอย่างนั้น
“กำลังคิด...” ขวัญชีวาพูดยังไม่ทันจบประโยคก็ต้องชะงักคำพูดลงกลางคันจากเสียงแหลมๆ ที่ดังขัดขึ้นจากเบื้องหลัง
“อุ๊ยตาย...ยายนก ไม่นึกว่าจะเจอเธอมาเดินที่นี่ด้วย”
คนถูกทักหันขวับไปมองก็พบเข้ากับร่างสูงทว่าค่อนข้างผอมของหญิงสาวผิวขาวเจ้าของเสียง ในชุดแซ็กเปิดหน้าเปิดหลังสีดำกำลังยืนมองมาด้วยสีหน้าติดเหยียดๆ มีถุงชอปปิงหลายใบถืออยู่ในมือ จึงจ้องกลับและพูดตอบโต้ออกไปทันควันอย่างไม่กริ่งเกรง
“ทำไมจะต้องนึกหรือไม่นึกด้วยล่ะ ฉันมาเดินที่นี่ไม่ได้หรือไง หรือว่าเธอมาได้คนเดียวยายน้ำพิษ”
เพราะคนทักและถูกเรียกว่าน้ำพิษไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นดวงยิหวาหรือน้ำหวานเพื่อนร่วมคณะสมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่พบเจอกันครั้งใดก็มักจะชอบคุยฟุ้งโอ้อวดเรื่องการใช้ของแบรนด์เนมของตัวเอง จึงมักถูกพูดเบรกออกไปหลายครั้ง จนกระทั่งกลายเป็นไม้เบื่อไม้เมากันเรื่อยมา
คนถูกเรียกน้ำพิษแทบเต้น ก่อนจะยกริมฝีปากขึ้นยิ้มพลางปรายตามองคู่ปรับเก่าซึ่งแต่งกายในชุดกางเกงยีนเสื้อยืดพอดีตัวสีขาวอย่างเหยียดๆ “หวังว่าเธอคงไม่ได้คิดจะเข้ามาซื้อของที่นี่หรอกนะ รู้ไหมว่าของบางชิ้นน่ะราคามากกว่าเงินเดือนของเธอรวมกันทั้งปีอีกนะ ฉันเห็นเธอมาเดินที่นี่ถึงได้นึกสงสัยว่ามาเดินที่นี่ได้ยังไงล่ะ ไม่สังเกตหรือว่าแต่ละคนที่เดินสวนกับเธอแต่งกายกันแบบไหน แต่งตัวแบบนี้ยังกล้ามาเดินสถานที่แบบนี้อีกนะ ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย เป็นฉันนะ แค่คิดยังไม่กล้าเลย”
คำพูดเหน็บแนมกระแนะกระแหนแสดงอาการดูถูกดูแคลนไม่ได้ทำให้คนฟังอย่างกรวรรณรู้สึกโกรธแต่อย่างใด หญิงสาวมองเพื่อนร่วมคณะด้วยสายตาแสดงความสมเพชเวทนา
“ทำไมฉันจะต้องเจียมตัวด้วย มาเดินที่นี่ต้องแต่งตัวแบบเธอหรือไง ที่ใช้กระเป๋าใบห้าหมื่นแต่มีเงินติดกระเป๋าแค่พันห้า ฉันขอเป็นพวกใช้กระเป๋าใบพันห้าแต่มีเงินในกระเป๋าห้าหมื่นดีกว่า”
“เธอรู้ได้ไงว่ากระเป๋าฉันใบละห้าหมื่น” พูดพลางดวงยิหวาก็จับกระเป๋าของตัวเองที่สะพายอยู่ให้ดู สีหน้าปรากฏรอยยิ้มเยาะ “ใบนี้เป็นลิมิเต็ดที่ทำขึ้นมาแค่ไม่กี่ใบเท่านั้น ใบละแสนห้าย่ะ”
กรวรรณส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจ “โถ...ยายน้ำพิษ ฉันแค่เปรียบเทียบให้เธอฟังต่างหากล่ะ แล้วที่เธอบอกฉันปาวๆ ว่ากระเป๋าตัวเองเป็นรุ่นลิมิเต็ดใบละแสนห้านี่ ใช่ว่ามีเงินอย่างเดียวแล้วจะทำได้นะ”
“หมายความว่ายังไง” คนถามถามเสียงแว้ด
“อ้าว...ก็ต้องโง่ด้วยไงล่ะ คนซื้อกระเป๋าใบละแสนห้าได้สมองต้องกลวงด้วย”
“ยายนก ยายปากหมา...” คนถูกหาว่าโง่สมองกลวงโกรธจนปากคอสั่น แต่ครั้นหันไปมองด้านข้างของกรวรรณเห็นขวัญชีวายืนอยู่ ความคิดบางอย่างก็แล่นวาบเข้าสู่สมอง ในเมื่อตอนนี้ยังหาคำพูดมาตอบโต้คู่ปรับเก่าไม่ได้ เล่นงานเพื่อนสนิทของอีกฝ่ายแทนแล้วกัน คนเรียบร้อยเป็นผ้าพับไว้อย่างยายหนูวามีหรือจะเถียงเธอทัน โดยเฉพาะเรื่องที่กำลังจะพูดออกไป รับรองว่าต้องเถียงไม่ออกอย่างแน่นอน คิดได้ดังนั้นดวงหน้าสะสวยที่แต่งจนจัดจ้านก็ระบายยิ้มออกมา “ได้ข่าวว่าเธอยื่นใบลาออกจากบริษัทแล้วหรือหนูวา”
คนถูกลากเข้าสู่วงวิวาทอย่างขวัญชีวาหรี่ตามองดวงหน้าที่กำลังแย้มยิ้มของคนถามเขม็ง มีหรือเธอจะมองไม่ออกว่ารอยยิ้มนั่นแฝงอะไรบางอย่างซึ่งไม่ใช่ความปรารถนาดีอย่างแน่นอน
