บทที่ 6 คนแปลกหน้าในความทรงจำ
ตอนที่ 6. คนแปลกหน้าในความทรงจำ
เสียงปรบมือภายในห้องจัดเลี้ยงยังคงดังต่อเนื่อง แต่สำหรับขิมแล้ว ทุกอย่างรอบตัวกลับเงียบงันลงในทันที เธอมองผู้ชายบนเวทีที่กำลังจับมือทับทิมอยู่ ดวงตาคู่นั้นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอจำได้ทุกกระเบียดนิ้วกำลังยืนอยู่ข้างผู้หญิงอีกคนอย่างสง่างาม ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องสาวต่างแม่ของเธอ และตอนนี้...ผู้หญิงคนนั้นกำลังสวมแหวนหมั้นให้เขา
ขิมกำมือแน่นจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอไม่เคยคิดเลยว่าการกลับมาเมืองไทยครั้งนี้จะทำให้ต้องเผชิญหน้ากับอัศนัยในสถานการณ์แบบนี้ ที่ผ่านมาเธอคิดว่าตัวเองเตรียมใจไว้ดีแล้วคิดว่าต่อให้ได้เจอเขาอีกครั้ง เธอก็คงแค่เดินผ่านไปเหมือนคนไม่รู้จักกัน
แต่พอได้เห็นเขายืนอยู่ข้างทับทิมจริง ๆ หัวใจที่เธอคิดว่าแข็งแกร่งกลับเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
“พี่ขิม!” เสียงเรียกของทับทิมทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย
เจ้าของชื่อรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของเธอแม้แต่น้อย
ทับทิมเดินลงจากเวทีอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตรงเข้ามาจับมือพี่สาวด้วยความดีใจ
“พี่ขิมมาแล้วจริง ๆ ด้วย! ทับทิมนึกว่าพี่จะไม่มาเสียแล้วค่ะ”
ขิมก้มมองมือที่ถูกจับ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ก็บอกแล้วว่าจะมา”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะที่มา ทับทิมดีใจมากเลย”
ทับทิมยิ้มกว้างโดยไม่ได้สังเกตว่ารอยยิ้มของพี่สาวไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย เธอกระชับมือขิมแล้วพาเดินไปทางโต๊ะของครอบครัวฝ่ายเจ้าสาวทันที
“มาค่ะ พี่ขิมไปนั่งกับคุณพ่อก่อนนะคะ เดี๋ยวทับทิมพาไป”
ขิมไม่ได้ขัดขืน เพียงเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ
ด้านหลังของเธอ แม็กซ์กำลังอุ้มเอเดนเดินตามมา เด็กชายมองไปรอบ ๆ ด้วยความสนใจ แต่เมื่อเห็นว่าแม่เงียบผิดปกติ เขาก็ยกมือขึ้นกอดคอแม็กซ์แน่นกว่าเดิม
“ลุงแม็กซ์ครับ”
“ครับ?”
“คุณแม่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”
แม็กซ์เหลือบมองขิมที่เดินอยู่ข้างหน้า ก่อนจะลูบหลังเด็กชายเบาๆ
“เดี๋ยวค่อยถามคุณแม่ดีไหมครับ ตอนนี้อยู่ในงานของผู้ใหญ่ เราอยู่เงียบ ๆ ก่อนนะ”
เอเดนพยักหน้าหงึก ๆ อย่างว่าง่าย “ครับ”
แม็กซ์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินตามสองแม่ลูกไป โดยไม่รู้เลยว่าคนที่อยู่บนเวทีเมื่อครู่กำลังมองตามพวกเขาอยู่ตลอดเวลา
“พี่ขิมคะ” ทับทิมหยุดเดินตรงบริเวณโต๊ะครอบครัว ก่อนจะหันกลับไปยิ้มให้พี่สาว
“ทับทิมขอแนะนำให้รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะ นี่พี่อัศนัยค่ะ ว่าที่สามีของทับทิม”
คำว่า ว่าที่สามี ทำให้ขิมรู้สึกเหมือนมีใครเอาของหนักมาทุบกลางอก แต่เพียงชั่ววินาทีเดียวเท่านั้นหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองอัศนัยที่เดินลงมาจากเวทีแล้วหยุดยืนอยู่ตรงหน้า
ชายหนุ่มเองก็จ้องเธอไม่วางตา เขายังไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะเป็นขิมจริง ๆ
ห้าปีที่ไม่ได้พบกัน เธอเปลี่ยนไปมาก ทั้งสวยขึ้น ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และมีแววตาที่อ่านยากกว่าเดิม แต่สิ่งที่ทำให้อัศนัยเจ็บปวดกลับไม่ใช่ความเปลี่ยนแปลงเหล่านั้น เป็นสายตาของเธอต่างหากสายตาที่มองเขาราวกับเขาเป็นเพียงผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง
“พี่ขิมคะ นี่พี่อัศนัยค่ะ”
ทับทิมแนะนำซ้ำอีกครั้ง เพราะเห็นว่าทั้งสองคนเอาแต่เงียบใส่กัน
“พี่อัศนัยคะ นี่พี่ขิม พี่สาวของทับทิมเองค่ะ”
อัศนัยขยับริมฝีปากเล็กน้อย
“คุณ...” แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ขิมก็ยื่นมือออกไปตรงหน้าอย่างสุภาพ
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณอัศนัย” ทั้งห้องเหมือนเงียบลงไปชั่วขณะ
อัศนัยมองมือของเธอ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบตาคนตรงหน้า
คุณอัศนัย? เธอเรียกเขาแบบนั้นจริง ๆ หรือ?
ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ผู้หญิงที่เคยยิ้มให้เขาจนดวงตาเป็นประกาย วันนี้กลับยื่นมือมาให้เขาจับเหมือนคนที่เพิ่งพบกันครั้งแรก
ขิมยังคงยิ้มสุภาพ รอยยิ้มนั้นสวยงามและสมบูรณ์แบบเสียจนไม่มีใครจับได้ว่าเธอกำลังใช้ความพยายามมากแค่ไหนในการรักษา
สีหน้าให้เป็นปกติ
อัศนัยจึงจำต้องยื่นมือออกไปจับมือเธอ
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ...คุณขิม”
คำตอบของเขาแฝงความรู้สึกบางอย่างไว้มากมาย แต่ขิมกลับปล่อยมือออกอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปสนใจทับทิมทันที
“แล้วต้องนั่งตรงไหน?”
อัศนัยยืนนิ่ง มือข้างที่เพิ่งสัมผัสมือเธอค่อย ๆ กำเข้าหากัน
เธอทำเหมือนไม่รู้จักเขาจริง ๆ และที่แย่กว่านั้นคือ เธอทำได้อย่างแนบเนียนจนเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรพูดอะไรออกไป
“ตรงนี้เลยค่ะพี่ขิม” ทับทิมชี้ไปยังเก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้ ก่อนจะหันมาทางแม็กซ์ซึ่งอุ้มเอเดนยืนอยู่ข้าง ๆ
“เอ่อ...แล้วสองคนนี้คือ?”
เธอมองแม็กซ์อย่างสงสัย เพราะยังไม่มีโอกาสทำความรู้จักอย่างเป็นทางการ
แม็กซ์จึงยิ้มให้ตามมารยาท “สวัสดีครับ ผมแม็กซ์ครับ ”
“อ๋อ! ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณแม็กซ์”
ทับทิมยิ้มตอบ ก่อนจะหันไปมองเด็กชายตัวเล็กในอ้อมแขนของเขา
“แล้วนี่หนูน้อยชื่ออะไรคะ?” เอเดนกำลังจะตอบ แต่แม็กซ์กลับก้มหน้าลงกระซิบข้างหูเสียก่อน
“เอเดนครับ จำได้ใช่ไหมว่าเวลาอยู่ในงานผู้ใหญ่ เราต้องทำยังไง?”
เด็กชายพยักหน้าหงึก ๆ
“จำได้ครับ”
“เก่งมากครับ งั้นเดี๋ยวทักทายผู้ใหญ่ดี ๆ นะ”
“ครับ!” เอเดนตอบรับเสียงใส ก่อนจะหันกลับไปมองทับทิมด้วยรอยยิ้มสดใสแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านข้าง
“นี่เหรอสามีของเธอ?”
ประวิทย์เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าขิม ดวงตาคมกริบกวาดมองแม็กซ์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างไม่ค่อยพอใจ
“ฉันก็นึกว่าลูกของเธอไม่มี...”
“สวัสดีครับ ผมแม็กซ์ครับ”
แม็กซ์เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนที่ประวิทย์จะพูดจบ เขายังคงยิ้มสุภาพราวกับไม่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่จากนั้นจึงหันไปหาเด็กชายในอ้อมแขน
“เอเดน ไหว้ผู้ใหญ่สิครับ” เอเดนรีบยกมือขึ้นพนมอย่างเรียบร้อย ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสดใสที่สุด
“สวัสดีครับคุณตา!” ประวิทย์ชะงักไปเล็กน้อย
ขิมหันขวับไปมองลูกชายทันที ส่วนอัศนัยที่ยืนอยู่ข้างทับทิมก็หันมามองเด็กชายอย่างไม่เข้าใจ เอเดนไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสามคน เขาเพียงขยับตัวในอ้อมแขนแม็กซ์ ก่อนจะยิ้มให้ทุกคนอย่างไร้เดียงสาแล้วพูดต่อด้วยความภูมิใจ
“สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อเอเดน เป็นลูกของพ่อกับแม่ครับ!”
ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะของครอบครัวในทันที
ขิมยกมือขึ้นกุมขมับอย่างหมดคำพูด โอ๊ย...เอเดนลูกแม่!
แม็กซ์หลับตาลงช้า ๆ อย่างคนที่อยากจะถอนหายใจ แต่ก็ทำได้เพียงยิ้มค้างอยู่แบบนั้น ส่วนประวิทย์นั้นถึงกับอ้าปากค้าง เพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี
ทับทิมมองเด็กชายด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ
“น่ารักจังเลยค่ะ!”
แต่คนที่ไม่ได้หัวเราะไปด้วยกลับเป็นอัศนัย เขาจ้องเด็กชายตัวเล็กในอ้อมแขนแม็กซ์ไม่วางตา
เป็นลูกของพ่อกับแม่...อย่างนั้นเหรอ? คำพูดของเอเดนวนเวียนอยู่ในหัวเขาเขารู้ว่าเด็กชายเรียกขิมว่าแม่ แต่ไม่เคยได้ยินเด็กพูดถึงพ่ออย่างชัดเจนมาก่อน แล้ววันนี้...ทำไมเด็กคนนี้ถึงพูดว่าตัวเองเป็นลูกของพ่อกับแม่?
หรือว่า... อัศนัยหันไปมองขิมโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวกำลังยกมือกุมขมับด้วยสีหน้าปวดหัว ก่อนจะรีบลดมือลงเมื่อรู้ตัวว่าทุกคนกำลังมองอยู่
