บทที่ 17 ( 16 ) หวง

เช้าวันต่อมา

ร่างเล็กลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย พร้อมกับกรอกตามองไปรอบ ๆ ก็พบว่าครามยังคงนอนกอดเธออยู่

“อือ…คราม คราม” เธอสะกิดคนข้าง ๆ

“หืมว่าไง ตื่นนานแล้วเหรอ”

“ลุกเถอะ ไปหาซูซูกัน ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นไงมั่ง”

“อืม…” ครามโน้มตัวลงมานอนทับพิงค์ในท่าตะแคง45องศาเกือบจะทับตัวเธอไปทั้งตัวแล้ว “เหนื่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ