บทที่ 2 โชคชะตา
" ค่ะ "
( กว่าจะรับสายฉันนะยัยหวาน ) ทันทีที่ลูกสาวรับสายชิตจึงเอ่ยถามเสียงแข็งอย่างหงุดหงิด
" แล้วพ่อมีอะไรล่ะคะ ถ้าจะคุยเรื่องแต่งงานหวานยังไม่พร้อม ) หวานคุยกับผู้เป็นพ่อพร้อมกับหย่อนสะโพกนั่งลงเก้าอี้โต๊ะอาหารจากนั้นแม่บ้านก็ยกข้าวต้มปลามาเสิร์ฟให้เธอ
( ยังบอกว่าไม่พร้อมอีกแกขอเวลาฉันหนึ่งปีแล้วนี่แกก็ได้เป็นนักเขียนอะไรของแกแล้วก็ควรทำตามสัญญาที่ตัวเองเอ่ยไว้ซะ !! )
" แต่..... "
( ไม่มีแต่พรุ่งนี้ฉันกับแม่แกจะกลับบ้านแล้วจะคุยเรื่องแต่งงานของแกต่อแค่นี้ ) ผู้เป็นพ่อพูดทิ้งท้ายประโยคแค่นั้นก่อนจะกดวางสายทันที ทำให้หวานที่ได้ยินอย่างนั้นเธอถึงกับขมวดคิ้วยุ่งด้วยความหนักใจ
" อย่าคิดมากเลยนะคะ คุณหวานของป้า "
" ไม่ให้คิดไม่ได้หรอกค่ะ ป้าอิ่มหวานไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก "
" ป้ารู้ค่ะ แต่คุณหวานสัญญากับคุณท่านเองนะคะว่าครบหนึ่งปีแล้วจะแต่งงาน "
" นั่นสิค่ะ "
" อาจจะเป็นโชคชะตาก็ได้นะคะ "
" คงเป็นโชคซะตาที่เลวร้ายสำหรับหวานแล้วล่ะค่ะ " หวานกล่าวอย่างติดตลกแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกเศร้า แต่เธอก็คลี่ยิ้มให้ป้าอิ่มบาง ๆ ก่อนจะทานอาหารเช้าต่อ
สำนักพิมพ์ you and me
รถยนต์หรูสีครีมของหวานขับเคลื่อนเข้ามาจอดภายในโรงจอดรถของสำนักพิมพ์ เธอเปิดประตูก้าวขาลงจากรถแล้วเดินเข้ามาบริษัททันทีก่อนจะเอ่ยทักทายเหล่าพนักงานอย่างอ่อนน้อม
" สวัสดีค่ะพี่ ๆ " แต่ละคนก็เอ่ยตอบรับอย่างเป็นมิตร " สวัสดีจ๊ะน้องหวาน "
" หวาน ๆ ๆ " ระหว่างที่เธอกำลังจะก้าวขาเข้าลิฟต์ เสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นสุดรั้งเธอให้หันหลังกับไปมอง
" หวัดดีมิ้ม "
" หวัดดี ทานข้าวเช้ามายัง ? " เธอเอ่ยถามเพื่อนสาวก่อนจะเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับหวานแล้วจึงยื่นแก้วกาแฟร้อนที่ถือมาอีกแก้วให้
" ขอบคุณนะสำหรับกาแฟ หวานทานมาแล้วล่ะ มิ้มล่ะ ? " หวานยื่นมือรับพร้อมกับเอ่ยขอบคุณก่อนจะเอ่ยถามเธอในประโยคต่อมา
" ยังเลยไม่ทัน ตื่นสายวันนี้ "
" อือ หิวไหม ? "
" ไม่นะ กาแฟแก้วเดียวอยู่ถึงเที่ยง "
" อือ "
" แล้วเรื่องไอ้คิงล่ะหวานจะเอาเรื่องไหม ? "
" คงไม่อ่ะ นายนั่นคืนต้นฉบับให้เราแล้ว แล้วก็ยกเลิกทุกอย่างที่เกี่ยวกับนิยายของเรา " หวานบอกกับเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ พร้อมกับเดินออกมาจากลิฟต์และเข้าไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองก่อนจะจัดของต่าง ๆ ที่ไม่เป็นระเบียบรอบพื้นโต๊ะ
" แน่ใจนะว่าไม่เอาเรื่อง ? " มิ้มถามย้ำอีกครั้งอย่างเป็นห่วงเพื่อให้เธอได้ไตร่ตรองให้แน่ใจ
" อือ เราไม่ยากให้เรื่องมันใหญ่โตถ้าเขายอมจบแค่นี้เราก็โอเค "
" จ้ะ เพื่อนสาวใจดี " มิ้มลากเสียงยาวอย่างนึกหมั่นใส่กับคำพูดของเพื่อนสาวอย่างหยอกล้อ หวานได้แต่คลี่ยิ้มบาง ๆ พร้อมกับส่ายหัวไปมาให้เพื่อนสาวอย่างนึกขำกับสีหน้าทะเล้นของเธอ
" สวัสดีครับสาว ๆ "
" สวัสดีค่ะพี่กราฟ "
" มาเช้านะเนี่ยเราสองคน "
" แน่นอนค่ะ " มิ้มตอบรับอย่างภูมิใจหวานเธอเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ให้รุ่นพี่แค่นั้น
" ทานข้าวเช้ามาหรือยังครับหวาน ? "
" ทานแล้วค่ะพี่กราฟ ล่ะคะ ? "
" ทานแล้วเหมือนกันครับ "
" พี่กราฟไม่เห็นถามมิ้มเลย ? " มิ้มแกล้งเอ่ยถามรุ่นพี่อย่างน้อยใจพร้อมกับใบหน้ามุ้ย
" แล้ว น้องมิ้มล่ะครับทานหรือยัง ? "
" ไม่ค่ะ ถามประชดหรือเปล่าเนี่ย ? "
" ไปใหญ่แล้วยัยบ้อง "
" มิ้มไม่ใช่ยัยบ้องซะหน่อย " มิ้มตอบกลับรุ่นพี่ด้วยน้ำเสียงเง้างอน หวานได้แต่ยิ้มบาง ๆ ให้กับการหยอกล้อของทั้งสอง
" สวัสดีจ้ะ ทุกคน "
" สวัสดีค่ะพี่แพรว / ครับ "
" หวานมาหาพี่หน่อย "
" ค่ะ " หวานตอบรับแค่นั้นเธอก็เดินเข้าไปหาหัวหน้าเธอทันที
" มีอะไรหรือเปล่าคะพี่แพรว ? "
" พี่มีงานใหม่ให้เรา "
" ค่ะ "
" พี่อยากได้นิยายเกี่ยวกับความรักของหมอ พี่จะให้หวานเข้าไปหาข้อมูลในโรงพยาบาลเพื่อเอาข้อมูลจริงมาแต่งเนื้อเรื่องจะได้ดูสมจริง "
" ค่ะ โรงพยาบาลอะไรคะ ? "
" โรงพยาบาลเค จ้ะ "
" โรงพยาบาลเค เหรอคะ ? !!" หวานโพล่งขึ้นอย่างตกใจเมื่อชื่อโรงพยาบาลที่เธอจะเข้าไปหาข้อมูลนั้นเป็นโรงพยาบาลของธันคนที่เธอเกียจขี้หน้า
" มีอะไรหรือเปล่าหวานตกใจอะไรขนาดนั้น ? "
" อ๋อ ๆ เปล่าค่ะ "
" เริ่มเข้าไปหาข้อมูลอาทิตย์หน้าเลยนะพี่ให้เวลาสองเดือนในการศึกษาข้อมูลไม่ต้องกังวลนะคนที่จะคอยให้ข้อมูล ต่าง ๆ เขาเป็นเพื่อนพี่เอง"
" คงไม่ใช่ไอ้หน้านิ่งหรอกนะ " หวานพึมพำเบา ๆ อย่างไม่อยากให้เป็นคนที่เธอไม่อยากเจอ
" ว่าอะไรนะหวาน ? "
" อ๋อเปล่าค่ะ "
" โอเคใช่ไหมเรื่องงาน "
" ค่ะ "
" จ้ะ กลับไปทำงานเถอะ "
" ค่ะ " หวานตอบแค่นั้นเธอก็เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานทันทีพร้อมกับครุ่นคิดเรื่องเข้าไปศึกษาข้อมูลในโรงพยาบาลของชายหนุ่มคนที่ไม่ว่าจะเจอกันที่ไหนมักจะเข้าหน้ากันไม่ติด
โรงพยาบาล เค
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ระหว่างที่ธันกำลังนั่งทำงานอยู่เสียงเคาะประตูห้องตรวจของเขาก็ดังขึ้น ประตูถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างบางของหมอมายเพื่อนหมอรุ่นเดียวกันที่ธันแอบปลื้มอยู่ เธอเอ่ยชวนชายหนุ่มเสียงหวาน
" ธันไปทานข้าวกัน เที่ยงแล้ว "
" ครับ " ธันตอบรับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ คงมีเพียงเธอที่ได้เห็นรอยยิ้มของเขาส่วนมากธันมักจะไม่ค่อยยิ้มให้ใครง่าย ๆ เรียกว่าไม่ยิ้มเลยดีกว่าถ้าไม่จำเป็น
" มายอยากให้ธันยิ้มบ่อย ๆ จัง "
" ทำไม ? "
" เวลาธันยิ้มนะดูมีเสน่ห์มาก ๆ เลย " มายเอ่ยชมชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มหวานระหว่างที่เดินออกมาจากห้องตรวจพร้อมกัน
" อือ อยากไปทานที่ไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า ? " ธันตอบรับแค่นั้น ก่อนจะเอ่ยถามในประโยคต่อมาเสียงเรียบใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความเย็นชาเหมือนเดิม
" ไม่หรอกที่โรงอาหารเหมือนเดิมดีกว่า "
" อือ " ธันตอบรับแค่นั้นเขาและเธอก็พากันเดินตรงไปที่โรงอาหารทันที
ครืนนน ครืนนน
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังทานอาหารกันอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ของธันก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าเสื้อกาวของตัวเองขึ้นมาดูเบอร์ที่โชว์บนหน้าเจอเป็นของอาจพ่อของเขาเอง เขาช่างใจอยู่นานไม่ยอมกดรับสายสักที
" ไม่รับเหรอธัน ? "
" กำลังจะรับ " มายพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจธันก็กดรับสายผู้เป็นพ่อทันที ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
" ครับ "
( พรุ่งนี้หยุดงานแล้วมาหาฉันที่บ้านหน่อย )
" พ่อมีธุระอะไร ? "
( ฉันจำเป็นต้องมีธุระหรือไงแกถึงจะมาหาฉันกับแม่แกที่บ้านได้ !! )
( ถ้าแกไม่มาตามที่ฉันบอกแกเจอดีแน่ !! ) อาจข่มขู่ลูกชายด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว
" ครับ " ธันตอบรับแค่นั้นก็กดวางสายผู้เป็นพ่อทันที เขาพอจะรู้ว่าทำไมถึงให้เขาไปที่บ้านคงไม่พ้นเรื่องแต่งงาน
" มีเรื่องอะไรหรือเปล่าธันสีหน้าดูกังวล ? "
" เปล่าทานข้าวเถอะ "
" อือ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็บอกมายได้นะมายยินดีรับฟัง "
" อือ ขอบใจ "
ธันตอบรับแค่นั้นด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตักอาหารเข้าปากทันที เขาเองก็กังวลไม่น้อยเกี่ยวกับเรื่องแต่งงานเพราะตัวเขาเองนั้นมีคนที่ชอบอยู่แล้วแต่ก็ขัดใจผู้เป็นพ่อไม่ได้เขาจะไม่ยอมเสียทุกอย่างที่สร้างมากับมือ ถึงโรงพยาบาลเขาจะไม่ได้เป็นคนสร้างมันขึ้นมา แต่อีกอาชีพของเขาคือมาเฟียเขาจะไม่ยอมเสียมันไปเงินทองมากมายส่วนหนึ่งเขาก็เป็นคนหามาเองทั้งนั้น ถึงจะมาจากธุระกิจสีเทาก็ตามแต่อย่างน้อยก็ได้หามันมาด้วยตัวเอง
ผับ Nice
" ไอ้วินไม่มา ? " ธันเดินเข้ามาในห้อง วีไอพีของผับเทวินเมื่อไม่เห็นเจ้าของผับจึงถามหาพร้อมกับหย่อนสะโพกนั่งข้างกรตรงข้ามกับแพททริคทั้งสองคนมีสาวนมโตคอยให้บริการอย่างเอาอกเอาใจ
" เลี้ยงลูกอยู่บ้าน มันไม่มาหรอกติดเมียกับลูกจะตาย " แพททริคกล่าว
" ถ้ามึงจะถามหาไอ้พรีน รายนั้นเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องผลิตยาตัวใหม่ของมันทั้งวัน "
" อือ "
" มึงนัดพวกกูมามีเรื่องอะไร ? ปกติเห็นคลุกอยู่แต่โรงพยาบาล " กรถามพร้อมกับกระดกแก้วน้ำสีอำพันเข้าปากอึกใหญ่ เมื่อแม่สาวนมโตของเขายื่นให้
" ก็เรื่องเดิม "
" หึ คงหนีไม่พ้นเรื่องแต่งงาน " แพททริคตอบอย่างรู้ทัน ก่อนจะเคล้นหัวเราะในลำคอเบา ๆ
" แล้วมึงเห็นหน้าเจ้าสาวมึงยัง สวยไหมวะ ? " กรถาม
" ยัง " ธันตอบแค่นั้นเขาก็กระดกน้ำสีอำพันเข้าปากอึกใหญ่รวดเดียวจนหมดแก้ว ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความเครียดและหนักใจ
" เอาสาวไหมวะ ? จะได้ผ่อนคลาย "
" เอามาดิ "
" สงสัยเครียดจริงว่ะ ปกติไม่เห็นสนใจ " แพททริคเอ่ยแซว ก่อนจะยกโทรศัพท์ต่อสายหาผู้จัดการร้านให้เอาสาวมาเพิ่มให้อีกหนึ่งคน ไม่นานเธอคนนั้นก็เดินเข้ามาหย่อนสะโพกนั่งตักธันพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างคล้องคอชายหนุ่มก่อนจะแนบใบหน้าสวยลงบนอกแกร่งอย่างรู้งานธันเองก็โอบกอดเธอเช่นกันเขายอมให้เธอทำตามใจโดยไม่ได้ผลักใส
" นาน ๆ ทีจะได้เห็นไอ้หน้านิ่งของเราให้สาวนั่งตักว่ะ "
" หึ " ธันส่งเสียงผ่านลำคอแค่นั้นก่อนจะปรับเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉยเหมือนเดิม
" ไอ้หน้านิ่งนี่คำนี้คุ้น ๆ ว่ะ "
" ก็น้องหวานเพื่อนน้องมิลินไง คู่กัดไอ้ธันมันไงไอ้กร "
" เออว่ะ "
" พวกมึงไม่ต้องพูดถึงยัยอ่อนแอนั้นกูรำคาญ !!!! " ธันแหวใส่เพื่อนรักทั้งสองอย่างรำคาญเมื่อพูดถึงหวานสาวเจ้าจอมปากร้าย
" ทำเป็นรำคาญไอ้สัส ! ถ้าโลกกลมขึ้นมาให้น้องหวานมาเป็นเมียมึงกูจะเตรียมฉลองครั้งยิ่งใหญ่ให้มึงเลย !!! " แพททริคกล่าวอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับกระดกน้ำสีอำพันเอาปากอึกใหญ่อีกครั้ง
" ต่อให้เป็นงั้นกูก็ไม่เอายัยนั่นมาทำเมียกูหรอก !! "
" กูจะคอยดู ไอ้วินก็พูดเหมือนมึงตอนแรกดูตอนนี้สิเป็นทาสเมียซะแล้ว "
