บทที่ 47 คำตัดสินที่คลุมเครือ

ฉางเฟิง ตื่นหรือยัง?”

เสียงของไป๋รั่วหลีทำให้เขาหยุดควานหาหมอนมาปิดหูทันที

“ตื่นแล้ว ข้ากำลังคิดว่าจะลุกอย่างไรให้สง่างามที่สุด”

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็คิดต่อไป ข้าจะลงไปกินข้าวก่อน”

“เดี๋ยวก่อน! ข้าคิดออกแล้ว!”

ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว กู้ฉางเฟิงปรากฏตัวในชุดเรียบร้อยกว่าทุกวัน แม้ผมจะยังไม่เข้าที่ดีนัก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ