บทที่ 86 หวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว

กู้ฉางเฟิงเริ่มรู้สึกว่าการพักกระบี่ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด อย่างน้อยก็ไม่ใช่เมื่อเขามีคนคอยฝึกด้วยทุกวัน และไม่ต้องใช้เวลาทั้งหมดไปกับการนั่งมองข้อมือตัวเองอย่างสิ้นหวัง

ปัญหาเดียวคือคนที่คอยฝึกด้วยกันนั้นไม่เคยปล่อยให้เขาสบายเกินไป

“ก้าวใหม่”

ไป๋รั่วหลีออกคำสั่งขณะยืนกอดอกอยู่ข้างลานฝึก

กู้ฉางเฟิ...