บทที่ 17 17

“จ้ะ แม่ตาจำได้ ตอนนั้นมีทั้งหมาทั้งแมว แม่ตายังให้ข้าวให้น้ำกินได้เลย นับประสาอะไรกับคนจริงไหมจ๊ะ ไปค่ะคุณเอ็ดเวิร์ดรีบเข้ามาดื่มน้ำจะได้รีบกลับ เดี๋ยวฝนตก”

“ครับมาดาม” เอ็ดเวิร์ดอมยิ้ม  ไหนๆ โดนเหน็บเยอะขนาดนี้แล้ว ก็ต้องไปให้สุดทาง

อนันตาพยักหน้าเบาๆ “เชิญค่ะ”

เอ็ดเวิร์ดทำหน้าหนาเดินเข้าไปในบ้าน ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ