บทที่ 22 22

รุ่งเช้า อนันตาตื่นขึ้นมาแล้วต้องตกใจ เมื่อมองไปยังนาฬิกาซึ่งเป็นเวลาหกโมงสิบห้านาทีแล้ว เมื่อคืนเธอคงคิดอะไรมากไปหน่อย เช้านี้เลยตื่นสาย “เด็กๆ ตื่นสายแน่” เพราะถ้าไม่มีแม่ปลุก บางครั้งเด็กๆ ก็จะพากันนอนเพลิน อนันตารีบเปิดประตูห้อง แล้วติดกับอะไรบางอย่าง 

“ใครเอาอะไรมาขวางหน้าห้อง ประตูเปิดไม่ได้”

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ