บทที่ 7 7

ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่พวกเขา

ดวงตาสีนิลสาดประกายเด็ดขาดมองไปที่ชายในชุดสูท แค่ฝ่ายนั้นยืนเฉยๆ ก็เป็นจุดสนใจ เครื่องหน้าโดดเด่น บ่งบอกถึงความเป็นอเมริกันไม่ผสมเชื้อสายอื่นใด ทรงผมสั้นจัดแต่งไว้อย่างเนี้ยบ ร้อยตรีชาคริตหันกลับมามองหลานๆ รู้สึกถึงความคล้าย แต่จะว่าไปชาวอเมริกันหน้าตาคล้ายๆ กันก็เยอะ

“ฝรั่งคนนั้นใครเหรอ เขามองเราอยู่นานแล้ว”

โคล์ฟังภาษาไทยเข้าใจเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ เขามาทำธุรกิจในเมืองไทยนานหลายปี เคยคบหาคนไทยมามาก มีทั้งเพื่อนและลูกน้องชาวไทยจนภาษาไทยกลายเป็นภาษาที่สองของเขา

ไอรักและอิ่มอุ่นก็รู้สึกสงสัยไม่แพ้ผู้เป็นลุง เพราะตั้งแต่ผู้ชายคนนั้นเรียกให้พยาบาลพาแม่เข้าไปในห้องฉุกเฉิน เด็กๆ ก็ลอบสังเกตอยู่บ่อยๆ ว่าลุงคนนั้นเป็นใคร แถมยังไม่ยอมไปไหน เอาแต่เดินไปเดินมา และที่น่าสงสัยที่สุดก็คือเอาแต่ถามหาพ่อของพวกเขา พอตอบไปแล้วก็ยังมองสำรวจพวกเขาด้วยแววตาแปลกๆ

อิ่มอุ่นหูดี ถึงนั่งอยู่ห่างๆ ก็เงี่ยหูฟังตลอดได้ยินพี่สาวคนสวยเข้าไปทักคุณฝรั่งตัวโต แล้วเรียกว่าท่านประธานด้วย อิ่มอุ่นเดาได้ว่าเขาคงเป็นคนสำคัญที่นี่ 

อิ่มอุ่นจำได้ไม่ลืม แม่ตาชอบสอนการบ้านตอนเย็น แล้วเน้นเสมอว่า ประธาน กริยา กรรม ประธานสำคัญที่สุดเพราะแม่ตาบอกว่า ประธานคือ ผู้กระทำ กริยาคือ การกระทำ ส่วนกรรมคือ ผู้ถูกกระทำ เพราะฉะนั้นประธานสำคัญที่สุด

ดวงตากลมโตสุกใสของแม่หนูอิ่มอุ่น ช่างจินตนาการมองไปที่โคล์อีกครั้ง แล้วตวัดกลับมามองหน้าร้อยตรีชาคริต คราวนี้ปรากฏรอยยิ้ม 

“คุณลุงคริตขา คุณลุงคนนั้นเป็นประธาน ประธานคือคนสำคัญโรงพยาบาลนี้ค่ะ สงสัยประธานมายืนเฝ้า รอเก็บตังค์แม่ตาค่ะ”

“หือ! ประธาน รอเก็บตังค์” ร้อยตรีชาคริตไม่ค่อยเข้าใจที่หลานสาวพูดนัก จะว่าตามไม่ทันจินตนาการของอิ่มอุ่นก็ว่าได้

“สงสัยโรงพยาบาลกลัวแม่ตาไม่มีตังค์จ่ายค่ะ เลยส่งประธานมายืนคุมหน้าห้องฉุกเฉิน”

“พอก่อนอิ่มอุ่น” ร้อยตรีชาคริตปรามหลานสาวเมื่อเห็นบุคคลที่หลานสาวกำลังนินทาเดินเข้ามาแทบจะประชิดตัว

วันก่อนอิ่มอุ่นเห็นพี่ชายเปิดทีวีดูหนังเรื่องบอดีการ์ดอะไรสักอย่าง ทั้งเรื่องมีแต่คนแต่งตัวแบบนี้ ใส่สูท ผูกเนกไท เที่ยวไล่เก็บค่าคุ้มครอง บางทีก็รีดไถเงิน ใครไม่จ่ายเงินก็จะถูกซ้อม

โคล์ อิเมอร์สันได้ยินทุกอย่าง รู้สึกต้อยต่ำไปถนัด เขาไม่ได้มายืนคอยเก็บสตางค์ ที่ไม่ยอมไปไหนเพราะมีความกังขาบางเรื่อง  ในขณะที่ใช้ลูกน้องคนสนิทไปหาหลักฐานยืนยันความสงสัยของตน

อิ่มอุ่นเหลือบตามองโคล์ โคล์เองก็จ้องแม่ตัวน้อยอยู่ เขาพยายามข่มสติแกมกลั้นขำ “ฉันไม่ได้มายืนรอเก็บเงิน ใคร ฉันเป็นประธานโรงพยาบาลแห่งนี้จริง แต่กำลังรอให้แม่เธอฟื้น เพราะมีเรื่องจะถามแม่ของเธอ”

ยิ่งจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแม่หนูช่างพูดตรงหน้า แววตากลมโตไม่กลัวคนมันทำให้เขายิ่งรู้สึกถูกชะตา สีหน้าของโคล์เรียบขรึม แต่ใครจะรู้ว่าเขากำลังเป็นกังวล เกรงว่าจะใช่ เกรงจะเป็นแบบที่คิด 

‘แล้วถ้าเป็นจริง?’

ร้อยตรีชาคริตยืนขึ้นเต็มความสูง ท่าทางองอาจ แต่หากเทียบความสูงกับโคล์ อิเมอร์สัน เขายังดูตัวเล็กกว่า 

“คุณบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับน้องสาวผม แสดงว่าคุณรู้จักตา แต่ผมไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อน คุณเป็นเพื่อนของตาหรือครับ”

โคล์รู้สึกดีขึ้นมาส่วนหนึ่ง เมื่อผู้ชายบุคลิกดีตรงหน้าพูดชัดว่าเป็นพี่ชายของอนันตา 

“ผมเอ่อ...” จะเรียกว่าเพื่อนก็ไม่ใช่ เขาจะเรียกตัวเองว่าเป็นอะไรดี

“ผมไม่ใช่เพื่อนของอนันตา”

“ถ้างั้นเป็นอะไรกับน้องสาวผม” 

ชาคริตเริ่มสังหรณ์ใจเมื่อเขามองหน้าผู้ชายตรงหน้า แล้วหันกลับมามองหน้าตาหลานๆ ทั้งสองคน

“เป็น...” โคล์ไม่เคยรู้สึกอึดอัดในการตอบคำถามใคร เขายกมุมปากขึ้นเหยียดยิ้มสบายๆ “ไว้รออนันตาตื่น คุณถามน้องสาวคุณเองดีกว่า ว่าผมเป็นใคร”

เป็นเวลาเดียวกับประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก คุณหมอสูงวัยแต่ยังไม่ทิ้งความหล่อเดินออกมา ทั้งหมดจึงออกจากห้องรับรองตรงไปที่คุณหมอ แล้วแทบจะถามเป็นเสียงเดียวกัน

“คนไข้เป็นยังไงบ้างครับ” โคล์ถามเสียงเครียด

“น้องสาวผมเป็นอะไรครับหมอ” ชาคริตถามต่อ

“แม่ตาขา อิ่มอุ่นอยากหาแม่ตา” 

อิ่มอุ่นถลันจะวิ่งไปหาแม่ แต่โคล์รวบร่างเล็กไว้ “ใจเย็นสาวน้อย ฉันจะให้เธอไปหาแม่แน่ แต่ต้องรอหมออนุญาตก่อน” เขาอุ้มเธอลอยละลิ่วขึ้นมาแนบอก

ไอรักไม่เข้าใจว่าคนแปลกหน้าอุ้มน้องสาวของเขาทำไม

“จะหาแม่ คิดถึงแม่ สงสารแม่” อิ่มอุ่นร้องอีก

คุณหมอยิ้มกว้าง ประสบการณ์ยาวนานทำให้คุ้นชินกับญาติผู้ป่วยที่เป็นห่วงคนไข้ แต่ที่ไม่เข้าใจคือท่านประธานคนใหม่รู้จักคนไข้รายนี้ด้วยหรือ ท่าทางสีหน้าของท่านประธานดูวิตกราวกับเป็นญาติสนิทของคนไข้

“คุณอนันตาไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ ทำงานหนัก พักผ่อนน้อย  ร่างกายจึงอ่อนเพลีย พักผ่อนสักสองถึงสามวัน รับประทานยาตามที่หมอสั่ง อาการก็จะดีขึ้นเอง”

ทุกคนมีท่าทีสบายใจขึ้นหลังจากฟังหมอบอก เพียงแต่คนไข้ที่ถูกบุรุษพยาบาลพานั่งรถเข็นออกมา เพราะเวลานี้ได้สติดีแล้ว รู้สึกว่ากำลังหายใจไม่สะดวก การหมดสติไปไม่น่ากลัวเท่ากับสิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้