บทที่ 3 ตอนที่ 2 หนูอยู่ที่ไหนก็ได้

ตอนที่ 2 หนูอยู่ที่ไหนก็ได้

ขณะที่รถเคลื่อนตัวไปเรื่อย ๆ เอแอลนั่งนิ่งมองด้านนอกกระจกตลอดทาง เธอไม่แม้แต่จะปริปากพูดชวนคนด้านข้างที่กำลังขับรถอยู่คุยเลยสักนิด

Mily Condo 

ชั้น 10 ห้องหมายเลข 10 

ทันทีที่ก้าวขาเข้าห้อง มาเฟียหนุ่มจึงเป็นฝ่ายเริ่มชวนคุย

"ชอบไหม?"

"หนูอยู่ที่ไหนก็ได้ค่ะ แล้วแต่คุณจะอยากให้อยู่"

"เลิกพูดประชดสักที"

"ชอบค่ะ"

"ก็แค่นั้น" แบร์ส่ายหน้าตอบ เดินมาหยุดตรงหน้าหญิงสาวแล้วจับมือเธอขึ้นมา วางกุญแจสำรองกับคีย์การ์ดใหม่ให้

เราสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นเขาที่หลบสายตาก้าวขาเดินไปอีกทางจนออกจากห้องหมายเลข 10 ไปในที่สุด

เสียงประตูห้องปิดดังแก๊ก ร่างเล็กจึงค่อย ๆ ก้าวขาเดินไปย่อตัวนั่งลงบนพื้นตรงหน้าโซฟา อิงหลังพิงโซฟาแล้วกอดเข่าตัวเองหันมองรอบห้อง

คงเป็นอีกครั้งที่ต้องเริ่มต้นใหม่

คงเป็นอีกครั้งที่ต้องเริ่มค้นหาคำตอบใหม่

บางวันเขาก็เหมือนจะรัก บางวันก็ไม่รัก ไม่แยแส ระหว่างเราเป็นอะไรกันแน่ เป็นแบบนี้เธอทำตัวไม่ถูกเลยจริง ๆ

เอแอล ในวัย 19 ปี นั่งกอดเข่าตัวเองอยู่อย่างนั้นนานหลายนาที เธอนั่งเหม่อนานจนตาแดงก่ำ

"อย่าว่าแต่เฮียแบร์เลย หนูก็เบื่อตัวเองเหมือนกัน"

"เบื่อที่เป็นแบบนี้ เบื่อที่เกิดมาเป็นแบบนี้" เธอบ่นพึมพำกับตัวเองลำพัง

ตั้งแต่จำความได้ เธอกินนอนอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาตลอด ไม่เคยมีพ่อแม่มาเยี่ยม ไม่เคยมีใครซื้อขนมมาฝาก มีแต่คนใจดีที่ซื้อขนมมาแจก แวะมาเลี้ยงไอติม จัดงานเลี้ยงให้เด็กกำพร้าอย่างพวกเธออยู่บ่อย ๆ

ถ้าโชคดีหน่อยอาจจะมีคนใจดีมาขอรับอุปการะ

หนึ่งในนั้นคือเธอ เอแอล

เอแอลถูกเลือกโดยใครที่ไหนก็ไม่รู้ เธอไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้าอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ เพิ่งมารู้ก็ตอนที่อีกฝ่ายจัดงานเลี้ยงต้อนรับใหญ่โต เด็กน้อยเอแอลในวัยนั้นตื่นเต้นมาก ๆ ตื่นเต้นกับการจะได้ออกไปเผชิญโลกภายนอก ไม่ว่าจะบ้านใหม่ คนใหม่ สังคมใหม่ มันน่าตื่นเต้นตื่นตาตื่นใจไปหมด

"เฮ้อ!" ถอนหายใจแล้วขยับตัวลงนอนบนพื้นเย็นเฉียบ ตาคมสวยหลับลงเชื่องช้าอย่างเหนื่อยล้า

บนความเหนื่อยล้ายังมีความโชคดี แอลโชคดีที่มีเฮียแบร์คอยดูแล ซัปพอร์ตทุกอย่าง ทั้งเรื่องเรียน ที่อยู่อาศัย รถ จนไปถึงเงินทอง

เขาเป็นความโชคดีเดียวในชีวิตของเธอจริง ๆ นับตั้งแต่จำความได้ จนตอนนี้ ผ่านมาเก้าปีแล้ว

เก้าปีที่ชีวิตมีแต่ความสุข สะดวกสบาย ไม่ต้องอยู่ในกฎเกณฑ์มากมาย อยากกินอะไรก็ได้กิน อยากทำอะไรก็ได้ทำ แค่เธอร้องขอ อ้อนเขา

เอแอลผล็อยหลับบนพื้นเย็นเฉียบโดยไม่ได้รู้สึกเลยว่าพื้นที่นอนอยู่นั้นมันหนาวเย็นมากแค่ไหน รู้สึกตัวอีกที แขนขาขวาที่นอนตะแคงขดตัวมันเย็นและชาจนแทบไม่รู้สึกอะไรเลย

เธอตื่นในช่วงบ่ายของวันเดียวกันกับที่ย้ายมาอยู่ไมลีคอนโด

ขณะที่กำลังสะลึมสะลือจะเดินไปล้างหน้าล้างตาเสียงปลดล็อกก็ดังขึ้น มีคนแปลกหน้าขนข้าวของเข้ามาวางให้ในห้อง ตามด้วยแม่บ้านที่เดินมาหยิบจัดทุกอย่างให้เป็นระเบียบเรียบร้อยท่ามกลางความงุนงง

"เรียบร้อยนะคะ ขอตัวค่ะ" แม่บ้านสามคนพูดพร้อมเพรียงกัน

แม่บ้านพูดจบรีบเดินออกจากห้องโดยไม่ได้อยู่รอให้เจ้าของห้องตอบกลับเสียก่อน

เอแอลมองตาค้างงุนงง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วไปหมด เร็วจนเธอไม่ทันตั้งตัว เหมือนอย่างประตูที่ปิดไปแล้ว และเปิดเข้ามาอีกครั้ง..

"เอากุญแจรถขึ้นมาให้" แบร์พูดแล้วชูกุญแจรถในมือให้ร่างเล็กดู จบที่วางให้บนเคาน์เตอร์ ไม่ได้พูดได้จาหรือต่อบทสนทนาอะไรกับแอลทั้งนั้น

ครืด!

L : ขอบคุณค่ะ

BE : ไว้เธออารมณ์ดีค่อยแวะมาใหม่

L : ตามใจคุณค่ะ

BE : คุณ?

L : ตามใจเฮียแบร์

BE : ยิ่งโตยิ่งดื้อ

เอแอลอ่าน ไม่ตอบ ผิดวิสัยชัดเจน ปกติทักไปตอบแชตไวอย่างกับจรวด พอโกรธ น้อยใจหน่อย ตอบช้าเหมือนเต่า เผลอ ๆ ไม่ตอบด้วยมั้งน่ะ

L สร้างโพสต์ใหม่ หลังจากที่ไม่ได้..

แอลลงรูปภาพตัวเองยืนหน้ากระจกพร้อมกับข้อความ

'คงไม่มีวัน'

"หึ" เขาเผลอหัวเราะในลำคอหลังอ่านข้อความสั้น ๆ ของแอลซ้ำถึงห้ารอบ

ผู้หญิงเป็นประเภทที่แปลกจริง ๆ

อ่านแชตได้ แต่ตอบไม่ได้

ไปยืนถ่ายรูป โพสต์ภาพพร้อมข้อความได้ แต่ไม่ตอบแชต

แม่งโคตรไร้สาระ!

แต่แล้วอยู่ ๆ ก็ได้ยินชื่อใครบางคนที่ไม่เคยได้ยินมานานดังขึ้นในโสตประสาท

'พี่ฟางกลับมาแล้วเหรอคะ'

'พี่ฟาง'

'พี่ฟาง'

'ฟาง'

ห้าปีเห็นจะได้ที่ไม่เคยมีใครพูดชื่อนี้ เขาแทบไม่ได้ยิน ไม่ได้ข่าวคราว ตั้งแต่ที่ตัดสินใจแยกย้ายกันไป เพิ่งจะมาได้ยิน นึกถึง นึกขึ้นได้ก็ตอนเอแอลถามนี่แหละ หรือเพราะที่ผ่านมาไม่ได้สนใจก็ไม่รู้เหมือนกัน

'พี่ฟางกลับมาแล้วเหรอคะ'

ฟางกลับมาที่ไหน กลับมาทำไม กลับมาเพื่ออะไร? ตัวเขาไม่ได้มีผลประโยชน์อะไร แอลเองก็ไม่มี เราสองคนไร้ประโยชน์ขนาดนี้ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฟางจะกลับมาหาเลย

ครืด!

L : คืนนี้หนูขอออกไปเที่ยวนะคะ

L : ใกล้ ๆ คอนโด ไม่ไกลค่ะ

BE : ไม่

L : ขอบคุณที่อนุญาตค่ะ