บทที่ 8 ตอนที่ 7 ครั้งเดียวครั้งสุดท้าย
ตอนที่ 7 ครั้งเดียวครั้งสุดท้าย
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ตั้งแต่ถอดจนจุ๊บ ยันตอนนี้ที่แอลกำลังเดินไปทางประตู
มันเร็วจนเขาไม่ทันตั้งตัว
รีบลุกพรวดก้าวขายาวไปรั้งข้อมือเล็กให้หันกลับมาสบตา
"คือ?" ถามอย่างไม่เข้าใจว่าที่ทำไปคืออะไร
จริงอยู่ที่พูดว่าถ้ากล้าก็ถอดแล้วเดินมาจูบฉันเลย แต่มันไม่ใช่แบบที่เธอเข้าใจหรือเปล่า
กล้าที่ท้าทายไม่ใช่กล้าถอดรองเท้า แล้วโผมาจุ๊บ จุ๊บเสร็จหันไปหยิบรองเท้าส้นสูงเดินตีนเปล่าไปทางประตู คืออะไร?
"หนูขอตัวค่ะ" ร่างเล็กสบตาคนตรงหน้า แล้วบิดข้อมือเพื่อให้หลุดจากการกอบกุม ความจริงแล้วเธอไม่ควรเดินตามแรงดึงเข้ามาในห้องนี้ด้วยซ้ำ ไม่ควรเลยสักนิด
แบร์คิ้วกระตุกขมวดเข้าหากัน ก่อนจะหันไปถอนหายใจ
"เป็นอะไร"
"หนูต้องไปทำงานแล้ว"
"ก็นี่ไงงาน กำลังจะให้ทดลอง"
"หนูไม่อยากลองกับเฮียแบร์"
"เบื่อ?" ถามสีหน้ายียวน ถ้ากล้าพูดว่าเบื่อออกมา จะลากขึ้นเตียงแล้วแทงให้ยับ เอาให้หลับทั้งที่ยังคาอยู่ในรูเลยคอยดู
"ไม่เคยเบื่อ"
"แล้วทำไมทำไม่ได้"
"ก็เฮียแบร์บอกจะไม่ทำอีก บอกให้หนูปฏิเสธบ้าง หนูก็กำลังทำอยู่"
"เธอไม่อยากทำกับฉัน แต่อยากไปทำกับคนอื่น"
"..." คงมีแต่เขาที่คิดแบบนั้น เพราะสำหรับเธอแล้วถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรกันก็ไม่ควรมีอะไรกัน
"ไอ้โฬมมันอยากได้เธอนี่ ทำไมไม่เล่นด้วยล่ะ?"
"..."
"มันรวยนะ เลี้ยงเธอได้สุขสบายกว่าฉันอีก"
"ถ้าหนูเห็นแก่เงินขนาดนั้นหนูคงไม่มาอยู่ในห้องนี้หรอก"
"ก็ฉันลากเธอมา"
"เฮียแบร์ลากหนูมาทะเลาะ"
"คิดแบบนั้นเหรอ" คิดแบบนั้นจริงดิ?
"จริง ๆ เราไม่ต้องคุยกันเลยก็ยังได้ จะได้ไม่ต้องทะเลาะกันบ่อย ๆ หนูไม่อยากเถียงกับเฮียแบร์ หนูไม่อยากเถียงกับผู้ชายรุ่นพ่อ" แอลพูดแล้วหันหลังเตรียมจะเปิดประตู ทว่าคนด้านหลังกลับดันลำตัวเธอกระแทกประตูแล้วตามมาประกบจนสองเราแนบชิดกัน
ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาหอมที่ไหล่มน หายใจรดลำคอ กระซิบ..
"อย่างฉันไม่ใช่รุ่นพ่อ รุ่นผัวเธอต่างหาก"
"พ่อบุญธรรม"
"ผัวบนเตียง"
"เฮียแบร์ไม่ใช่ผัวหนู"
"อืม ก็ไม่ใช่จริง ๆ" ร่างสูงตอบไม่สะทกสะท้าน ผละมือที่ประคองกอดเอวเล็กคอดออกมาลูบไล้หน้าท้องแบนราบ ลูบต่ำลงไปใต้กระโปรง สอดมือผ่านกางเกงซับกับแพนตี้ไปบดคลึงเม็ดเล็กจิ๋วในกลีบเนื้ออูม
"นิสัยไม่ดี"
"ฉันนิสัยไม่ดีอยู่แล้ว อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี ไม่เคยรู้เลยเหรอ" ถามขณะที่ท้องนิ้วเริ่มสะบัดเล้าโลมความเป็นสาวสวย
"เอาแต่ใจ" สองมือเล็กผละจากบานประตูมาดันข้อมือใหญ่ที่รุกล้ำของรักของหวง แต่ยิ่งดัน เขาก็ยิ่งรุนแรง เธอเลยหุบขา ขยับตัวดิ้นไปมาไม่ให้ความร่วมมือ โดยไม่รู้เลยยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งสอดแทรกแยงนิ้วเข้าไปในตัวเธอ
"อย่าดื้อให้มันมาก ไม่อยากใช้ความรุนแรงตอนนี้"
"เฮียแบร์ก็อย่า..!!" (มาทำแบบนี้กับหนู) ไม่ทันทักท้วง เขาบีบปลายคางรั้งเธอจูบซะก่อน ทำให้ไม่ได้พูดประโยคที่อยากจะพูดออกไป
เธอคิดว่าเขาคงแค่อยากจะจูบปิดปาก แต่เปล่าเลย เขาค่อย ๆ ขยับริมฝีปากเม้มปากเธอเบา ๆ กลายเป็นเธอที่พูดไม่ออกตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้เขาได้ทำอะไรต่อมิอะไรตามใจ
รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนล้มตัวลงนอนบนเตียงเย็น ๆ ของเฮียแบร์ โดยมีเขาขึ้นคร่อม..
พรึบ!
คนตัวโตหน้าแทบทิ่ม
"ทำไม" แบร์โน้มใบหน้าถามคนใต้ร่างที่อยู่ ๆ ก็หันหน้าหนีไม่ให้เขาจูบอย่างงง ๆ ทั้งที่กางเกงซับกับแพนตี้ก็ถอดแล้ว
หรือเปลี่ยนใจ?
ไม่ทันแล้วไหม
เธอแฉะหมดแล้ว ส่วนเขาก็แข็งจนปวดแล้วเหมือนกัน
"ยะ อย่าเกินเลยไปกว่านี้ได้ไหมคะ"
"อะไรอีก" พูดแล้วถอนนิ้วมือที่สอดใส่ในร่องชื้นออกมาให้คนพูดดูต่างหน้า
เธอบอกอย่าเกินเลยไปกว่านี้ได้ไหม ทั้งที่เธอแฉะขนาดนี้น่ะเหรอ บ้าหรือเปล่า
"ถ้าเฮียแบร์มีอารมณ์เดี๋ยวหนูช่วย แต่ไม่ต้องช่วยหนู" เอแอลพูดแล้วเอื้อมมือไปคว้ากล่องทิชชูมาวางข้างลำตัว ใช้สองมือดึงทิชชูออกมาเช็ดสองนิ้วใหญ่ยาวที่มันวาวอย่างเกร็ง ๆ
เช็ดจนสะอาด เฮียแบร์ถึงได้ขยับลุกขึ้นนั่ง คืนอิสระ
เห็นแล้วแหละว่าเขาแข็งมาก
เพื่อไม่ให้เสียเวลา หญิงสาวเลยถลาตัวลงจากเตียงมานั่งคุกเข่าบนพื้น
"ทำเหมือนฉันไม่เคยเอาเธอไปได้"
"แค่เคยก็พอ อย่าให้มันเลยเถิดอีกเลยค่ะ หนูขอ" พูดเสียงหนักแน่น คลานเข่าเข้าไปอยู่กลางระหว่างขาเฮียแบร์ เขย่งตัวลุกขึ้นช่วยเขารูดซิปแล้วรั้งกางเกงขายาวที่สวมอยู่ออกให้พ้นทาง
เอแอลเคยทำแล้ว ทำบ่อย เธอไม่ได้ชอบ เขาต่างหากที่บอกว่าชอบ
'เธอไม่ชอบ แต่ฉันชอบ'
'ตอนเธอหน้าแดง มันได้อารมณ์'
เลยกลายเป็นเหตุผลที่เธอไม่เคยคิดจะปฏิเสธเฮียแบร์เลยสักครั้ง แค่เขาส่งสัญญาณ สบตา ลูบหัว เธอก็พร้อมยอมสยบให้เขาทุกเมื่อ
มือนุ่มกอบกุมความแข็งขืนด้วยสองมือ สาวรูดขึ้นลงเป็นจังหวะก่อนจะป้ายน้ำลายจากปลายลิ้นแตะหัวหยักเพิ่มความลื่น
เจ้าของร่างกายมองท่าทางคล่องแคล่วของหญิงสาวตรงหน้าอย่างพึงพอใจ เขาสอนเธอเองกับมือ ให้เรียนรู้กับร่างกายเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำมันซ้ำ ๆ จนทำเป็นทุกอย่าง ไม่แปลกเลยหากเธอจะไม่เขินอายเวลาที่ต้องมาคุกเข่าทำรักด้วยปากให้เขาแบบนี้
"ขอมากไปนะแอล" เอ่ยบอกร่างเล็กที่แลบลิ้นเลียส่วนหัวจนเธอช้อนตาขึ้นสบตา ชายหนุ่มยกยิ้มส่ายหน้า ลูบศีรษะปลอบแล้วโน้มตัวใช้มืออีกข้างขยำเนื้อนุ่มผ่านผ้าชั้นดี
"ฉันคงให้ไม่ได้ ทำยังไงดี"
เธอรู้ เฮียแบร์มีคำตอบในใจ เขาแค่กำลังเอาแต่ใจ กำลังจะเอาชนะกัน
"อมทั้งคืนก็ไม่แตก ถ้าฉันไม่อยากแตก"
"เธอก็รู้นี่"
"ถ้าฉลาดหน่อย จะเปลี่ยนจากอมมาขย่มแทน ตอนนี้ยังทันนะ" นอนด้วยกันมาเป็นปี เขาแตกใส่ปากเธอแทบนับครั้งได้ ทำไมไม่ฉุกคิดบ้าง กะอีแค่อมกับชักมันจะเสียวอะไร มันเสียวไม่ได้ครึ่งเวลาเธอขึ้นขย่มเลยด้วยซ้ำ
"ให้หนูใช้มือกับปากเถอะนะคะ" รู้แล้วว่าต้องเมื่อยมาก ๆ เมื่อยทั้งปากทั้งมือ แต่ทางเลือกนี้คงดีกว่ายอมมีอะไรกันกับเขาแน่นอน
"ถ้าฉันบอกไม่ล่ะ?"
"..." แล้วเธอเคยปฏิเสธอะไรได้บ้าง สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ดี
"อยากอมก็อม อมเสร็จรีบขึ้นมา"
"..."
"มันคิดถึงเธอใจจะขาดอยู่แล้วแอล" เพราะมัวแต่ถกเถียงทะเลาะกันไม่เว้นแต่วันเลยทำให้เรื่องอย่างว่ามันขาดหายไป ทั้งที่มันไม่ควรขาดตกบกพร่อง
เธอรู้เขาทำงานเหนื่อย ต้องผ่อนคลายบ่อย ๆ หน้าที่หลักเรื่องบนเตียงเลยเป็นของแอล
หลัก ๆ คนเริ่มจะเป็นเขา ส่วนที่เหลือจนน้ำแตกจะเป็นของเธอ
"หนูมีข้อแลกเปลี่ยน"
"ไม่" แบร์หลับตาส่ายหน้า ไม่รับรู้ไม่รับฟัง
"ครั้งนี้ครั้งเดียวครั้งสุดท้าย"
"ไม่"
"จากนี้ไปจะไม่มีอีก"
"หมายความว่า?" พูดให้มันชัด ๆ
"เราจะมีอะไรกันแค่วันนี้วันสุดท้าย จากนี้จะไม่มีอีก"
"เหตุผล"
"เฮียแบร์พูดเหตุผลไปหมดแล้ว ทำไมวันนี้กลับมาถามหนูอีกคะ"
"จำไม่ได้" ไม่อยากจำ
"เดี๋ยวหนูทวนความจำให้ค่ะ"
"อืม" แบร์พยักหน้าราวกับทองไม่รู้ร้อน คิดแค่ว่าเอแอลก็ตัวแค่นี้ จะทำอะไรคนอย่างเขาได้
