บทที่ 9 ตอนที่ 8 ลากมาห้องส่วนตัว (จังหวะนรก)
ตอนที่ 8 ลากมาห้องส่วนตัว (จังหวะนรก)
เด็กที่ไหนบอกจะทวนความจำ ตอนนี้เขาเห็นแต่เด็กน้อยกำลังคุกเข่านั่งกินกล้วยให้อยู่ ใช่คนเดียวกันกับที่พูดเมื่อกี้นี้หรือเปล่า?
แบร์มองภาพเคลื่อนไหวตรงหน้าอย่างพึงพอใจก่อนจะวางมือบนศีรษะ ลูบผมดกดำของเธออย่างเอ็นดู
ต่อให้แอลจะปากเก่งแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องมาอ้าอมค/..ยให้เขาอยู่ดี
ใช่ไหมล่ะ?
เห็นปากบอกไม่ ไม่ ไม่ สุดท้ายก็นั่งคุกเข่าอมดูดรูดรั้งให้ไม่บ่นสักคำ
"อืม.." ตาคมจ้องมองใบหน้าสวยใสของเด็กน้อยที่กำลังทำรักด้วยปากให้อย่างเคลิบเคลิ้ม ไม่รู้เป็นเพราะเธอด้วยหรือเปล่าถึงทำให้เขามีอารมณ์อยู่ทุกคราที่อยู่ใกล้กัน
ริมฝีปากชมพูอ่อนนั้นพรมจูบความเป็นชายเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนตอนนี้ปากเธอเปื้อนไปด้วยน้ำลายสีใส ด้วยความหวังดีเลยอาสาจะเช็ดให้ แต่แอลกลับแลบลิ้นออกมาหยอกเย้านิ้วโป้งเขาราวกับว่ามันเป็นของที่โปรดปราน
"ดื้อ" ปากบ่น มือลูบต่ำลงประคองท้ายทอย ดันใบหน้าสวยขยับเข้ามาใกล้แล้ว
"ปากนี้เหรอที่เถียงฉันฉอด ๆ บอกฉันเป็นรุ่นพ่อ หืม.." แบร์ถามเสียงอ่อนโยน ผละมือที่ลูบไล้ท้ายทอยมาจับแก้มนุ่มแล้วกอบกุมท่อนลำของตัวเองสาวขึ้นลง
แอลยังเลียนิ้วเขาเล่นราวกับไม่สนใจเขาจะพูดอะไร จำต้องดึงนิ้วออก แล้วเชยคางเธอให้สบตากัน
สายตาแบบนี้คืออะไร..
หลง รัก หรือคลั่งไคล้ในตัวเขากันแน่
"เด็กดื้อ ต้องโดนเอ็นฟาดปาก" ร่างเปลือยเปล่าพูดพลางยกยิ้ม กดหัวหยักถูไถริมฝีปากสวยแล้วจับฟาดที่ริมฝีปากเธอเบา ๆ ก่อนจะฟาดซ้ำอีกหลาย ๆ ครั้งที่ข้างแก้ม
ร่างเล็กไม่ต่อต้าน เธอมองเขาตาหยาดเยิ้ม จือปากรอให้เขาใช้เอ็นฟาดปากอีกหลาย ๆ ครั้ง อย่างไม่กลัวความผิดที่ก่อเอาไว้
"ชอบไหมคะ" แอลถามเสียงแผ่ว สบตารอคำตอบ
ก๊อก ก๊อก!
"มึงอยู่ในห้องไหม?"
"ไอ้แบร์"
"ไอ้เหี้ยนี่หายไปไหนวะ?!"
คนด้านนอกก่นด่าคล้ายหงุดหงิดที่ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ
ต่างจากคนด้านในที่ยกยิ้มรีบรั้งร่างเล็กบนพื้นขึ้นมานอนอ้าขารอเขากระแทกบนเตียง
สองเราสบตากัน ต่างฝ่ายต่างมีคำถามในใจ และสุดท้ายคนที่อดทนรอนไม่ไหวก็ต้องปริปากพูดก่อน
"คุณโฬมหรือเปล่าคะ" เอแอลพูดพลางชะเง้อหน้ามองไปทางประตูห้อง ไม่วายย้ำให้ร่างสูงที่คร่อมอยู่รู้..
"คุณเขามาตามหาเฮียแบร์"
"รู้" แบร์ตอบ โน้มหน้าลงจูบปากเล็กหนัก ๆ ก่อนจะผละออกเพื่อถาม
"จำเสียงมันได้เหรอ?"
"คะ?" คำถามของเฮียแบร์ทำเธองงอยู่ไม่น้อย
"รู้ได้ยังไงว่าเป็นมัน สนใจมันเหรอ?"
"ไม่นะคะ"
"แล้วทำไมถึงจำเสียงได้ เสียงฉันเธอจำได้แบบนี้บ้างไหม" มาเฟียหนุ่มพูดคล้ายตัดพ้อ เนียนขยับช่วงล่างมาแนบชิดจนเสียดสี
เขาขยับเอว ขยับเข้า ขยับออก จ่อปลายหัวให้ตรงกับร่องรักที่เผลอรุกล้ำเข้าไปนับครั้งไม่ถ้วน ก่อนจะดันตัวตนฝ่าความคับแคบเข้าไปจนเกินครึ่ง
"ตอบดี ๆ" เข้าไปได้ครึ่งลำ เขาย้ำกับแอลทันที
"ก็ก่อนมาห้องนี้คุณเขาพูดปาว ๆ ทำไมจะจำไม่ได้คะ"
"ฉันหมายถึงเสียงของฉัน"
"อ้าว.." พึมพำเบา ๆ
"?"
"ต้องจำได้อยู่แล้ว เฮียแบร์คือที่หนึ่งของหนูเสมอ"
"แล้วทำไมต้องดื้อกับฉันตลอด" ไม่รู้คิดอะไรถึงได้ถามออกไป อาจจะเป็นเสี้ยวหนึ่งของความอยากรู้ละมั้ง
แอลไม่ตอบ เธอมองเขาตาใส
"อย่าดื้อให้มันมาก เดี๋ยวฉันเป็นวัยทองแล้วเธอจะรับมือไม่ไหว" เตือนด้วยความหวังดี
ปึก!
จากครึ่งลำ ตอนนี้มิดลำแล้ว
โทษฐานที่นอนมองตาใสไม่ยอมตอบกลับอะไร
แม้ปากจะไม่ตอบ แต่มือสอดมาดันเอว แสดงว่ายังมีความรู้สึก
"จะหายดื้อได้บ้างหรือยัง" จับทั้งสองมือเล็กที่สอดมาดันเอวสอบขึ้นมาตรึงเหนือศีรษะ โดยเริ่มขยับเอวกระแทกร่องคับแคบให้ปรับตัวก่อนจะรุนแรงกว่านี้
"อือ ~" หญิงสาวครวญครางบิดเร้าไปมาเพราะมือใหญ่ที่ตรึงข้อมือเธอไว้เหนือหัว
เขามันคนใจร้าย ย่ำยีข้างล่างจนจุกไม่พอ ยังมาตรึงแขนสองข้างให้เจ็บซ้ำไปอีก
"ถอดไหม เห็นแล้วอึดอัด" ปากถาม มือควานหาซิป พยายามจะหาที่ปลดที่ถอด จนคนใต้ร่างที่นอนตัวโยนเพราะแรงกระแทกของช่วงล่างเอ่ย
"ละลุกขึ้นสิคะ หนูถอดเอง ~" แอลพูดเสียงขาด ๆ หาย ๆ เพราะแรงขยับเขยื้อนที่ไม่มีผ่อนเลยของคนด้านบน
เธอบอกให้เขาลุก เขาก็ลุก อุ้มเธอลุกขึ้นนั่งแล้วตอกกระแทกสวนเหมือนเดิม
บ้าจัง..
"ถอดแล้วขย่มหน่อย" แบร์เท้าสองมือรับน้ำหนักตัว ตามองร่างเล็กที่กำลังจะถอดชุดเดรส
กระทั่งชุดรกหูรกตาถอดทิ้งไป เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูห้องดัง แก๊ก!
แขนแกร่งรีบกระชับกอด รั้งร่างเล็กบนตักให้ลงมานอนใต้ร่าง ตามด้วยผ้าห่มที่ดึงมาห่มจนแทบมิดหัวเธอ
ชายหนุ่มถอนหายใจเสียงดัง มองคนไร้มารยาทตาขวาง
"เคาะไม่เปิด เพราะเย็บอยู่?" โฬมก้าวขาช้า ๆ เดินเตะรองเท้าส้นสูง เตะเสื้อผ้าที่รกเกะกะบนพื้นจนมาหยุดยืนข้างเตียงนอน ตรงที่เพื่อนรักคร่อมห่มใครบางคนอยู่ใต้ผ้าห่ม
"ค่อยคุย ออกไปก่อน" แบร์เค้นเสียงลอดไรฟัน สบตามันตาไม่กะพริบ ถ้าลุกไปแดกหัวมันได้ เขาลุกไปแล้ว แต่นี่ไม่ได้ใส่เหี้ยอะไรเลย เอ็นก็ยังคาอยู่ในร่อง
แม่งเอ๊ย!
"บอกให้เช็กของ เช็กของ ไม่ยอมเช็ก แต่แอบลากเด็กมาเย็บถึงห้องส่วนตัว อาการมันเป็นยังไง?"
"รำคาญ"
"แล้วเด็กคนนั้นมึงย้ายไปซ่อนไว้ที่ไหนแล้วล่ะ?"
"หุบปาก"
"ใช่คนเดียวกันไหม หรือคนละคน?"
"มึงจะออกไปดี ๆ หรือให้กูลากคอมึงออกไป" แทบจะเหลืออดกับมันแล้วเต็มที แค่ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็ทะเลาะกันจะตายห่า มันมาปากหมาพูดแบบนี้ ชีวิตกูจะสงบสุขเมื่อไหร่ ถามที
ทั้งที่มันรู้เขากำลังหงุดหงิด แทนที่จะรีบไสหัวไป มันเสือกเดินมานั่งใกล้ ๆ ที่แอลนอน
มือจับผ้าห่ม พร้อมกระชากทุกเมื่อ
"ให้กูเดา รอบนี้มึงเย็บเด็กในร้านสินะ ไหนบอกไม่เอา? อยากเหรอ หรือถูกใจ ตรงสเปก"
"..."
"ขอดูหน้าหน่อย ผู้หญิงคนไหนที่โดนค/..ยทองคำของมึงเสียบรู" โฬมเย้าแหย่ไม่เลิกจนเพื่อนรักเริ่มมีน้ำโห ตอนนี้หน้ามันแดงก่ำ หูแดง กัดฟันกรอดจนเส้นเลือดปูดโปน ดูจากสายตามันคงอยากกระแทกหน้าเขาเต็มที หึหึ
"เออ ๆ ไม่แกล้งละ น้ำแตกแล้วแยกทางด้วย ไม่ต้องซ้ำ เดี๋ยวเด็กมันเหลิง" โฬมแกล้งกระตุกผ้าห่ม หัวเราะในลำคอ ยืนขึ้นบิดขี้เกียจ เดินเนียนไปทางประตู ไม่วายหันมาเอ่ย..
"อ้อ..อย่าลืมป้องกันด้วยนะครับคุณแบร์"
