บทที่ 35 หลงลืมความเป็นคน

เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินดังขึ้นเซี่ยเหวินเทียนยืนหยุดอยู่ที่ขอบบ่อสายตาของเขากวาดมองร่างของลูกชายผู้ที่เขาเคยภาคภูมิใจก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ… ไม่ใช่เพราะเสียใจแต่เป็นเพราะเหน็ดเหนื่อยที่ยังต้องเห็นซากที่เคยสูงส่ง

“เจ้าทำให้ข้าผิดหวัง…”“แต่ข้าก็เคยรักเจ้า… ในฐานะความหวัง ไม่ใช่ในฐานะลูก”“และในตอนนี้ ข้าจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ