บทที่ 42 นักโทษนิรันดร์

ภายใต้แสงจันทร์อ่อนที่รินรดผ่านหน้าต่างเงาร่างของ ไป๋เสวี่ยหรง ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับเบื้องหน้านางคือกล่องไม้สีดำที่สลักลวดลายแปลกประหลาด ลวดลายที่แผ่กลิ่นอายโบราณ ราวกับมันไม่ควรถูกสร้างขึ้นในยุคสมัยของมนุษย์ผู้ใด นางจ้องมองมันไม่ใช่เพียงด้วยสายตา แต่ด้วยสติ พลังปราณ และความเข้าใจเหนือสามัญ

เวลาผ่านไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ