บทที่ 1 บทที่ 1
ในงานเลี้ยงราตรีแห่งหนึ่ง...
“โอ๊ย! เธอเหยียบเท้าฉันทำไมฮะยัยขมิ้น” ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมากระซิบถามเสียงขุ่นเคือง ขณะพาร่างบางระหงเคลื่อนไหวไปตามจังหวะเสียงดนตรีที่บรรเลง หญิงสาวผู้เป็นต้นเหตุยิ้มกว้าง นัยน์ตาใสซื่อมีแววสะใจ เสียงกังวานใสตอบกลับไปว่า
“ก็ฉันเต้นไม่ค่อยเก่งนี่นา มันก็ต้องมีเหยียบเท้ากันบ้างสิ”
“ฉันไม่เชื่อหรอก ฉันรู้นะว่าเธอคิดจะแกล้งฉัน”
“งั้นเหรอ” หญิงสาวถามกลับเสียงสูง หน้าตายังคงดูใสซื่อไม่เปลี่ยนแปลง ก่อนรอยยิ้มเยาะจะปรากฏขึ้นตรงมุมปาก “ฉลาดขึ้นแล้วนี่”
ชายหนุ่มกัดฟันกรอด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ขุ่นมัวเอาไว้เพราะเขายังอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย ทั้งที่ใจนึกอยากจะปล่อยร่างที่โอบไว้แล้วเปลี่ยนเป็นมาบีบคอเธอแทน แต่ก็ทำได้แค่คิดเท่านั้นเนื่องจากงานนี้มีคนรู้จักและผู้ใหญ่ที่นับถือเยอะ อีกอย่างพ่อแม่ของพวกเขาก็กำลังมองอยู่ด้วย ทำให้เขาต้องอดทนในขณะที่เธอกลับสนุกที่ได้แกล้งเขา
“ลูกเราเข้ากันได้ดีนะนวล” โสภิตาพูดกับนวลฉวีผู้เป็นเพื่อนรักด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างมีความสุข เมื่อเห็นหนุ่มสาวทั้งสองเต้นรำด้วยกันเป็นอย่างดี
“ใช่ เรื่องที่เราคิดกันไว้น่าจะเป็นจริงได้นะโส” นวลฉวียิ้มกริ่ม แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข มองดูบุตรของตนเองอย่างมาดหมายบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ในใจ
“อะไรนะคะ! ไม่! ไม่มีทางเด็ดขาด หนูไม่ยอมแต่งงานกับนายปูนหรอกค่ะ” รติมา วิกิจการกุลหรือขมิ้นหญิงสาวร่างบางวัยยี่สิบห้าพูดปฏิเสธบุพการีทั้งสองทันที หลังจากที่พวกท่านบอกว่าจะให้แต่งงานกับอวัช กิจสุนทร ลูกชายคนเดียวของสุชาติและโสติภาซึ่งเป็นเพื่อนรักของพวกท่าน
“ใจเย็นๆ ก่อนลูก” ดำรงปลอบบุตรสาวที่นั่งกอดอก ทำหน้าง้ำหน้างออยู่อย่างเป็นห่วง
“ใจเย็น! คุณพ่อจะให้หนูใจเย็นอยู่ได้ยังไงกันคะ ในเมื่อหนูกำลังจะถูกจับคลุมถุงชน โดนบังคับให้แต่งงานกับคนที่หนูเกลียดมากที่สุดในโลกอยู่ตอนนี้” ตอนนี้รติมาเหมือนระเบิดนาฬิกาที่พร้อมจะระเบิดอารมณ์อันร้อนแรงออกมามากกว่านี้เมื่อไรก็ได้ เธอกล้าทำอยู่แล้วโดยไม่เกรงกลัวว่าพวกท่านจะโกรธด้วย เพราะความที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก เนื่องจากเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัวนั่นเอง
ความจริงพวกท่านก็รู้อยู่แล้วว่ารติมากับอวัชไม่ค่อยจะถูกกันสักเท่าไรมาตั้งแต่เด็ก เจอหน้ากันทีไรมักทะเลาะกันทุกที แม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช่นเรื่องขนม ทั้งที่มีเยอะก็ยังแย่งกันกิน ตีกันจะเป็นจะตายให้ได้ เพราะต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร
ความจริงนายปูนนั่นแหละเป็นคนผิด ถ้าเขายอมเธอสักหน่อย ไม่กวนประสาทเธอมากนักก็คงไม่ต้องทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอหน้า ถึงยังไงเธอก็จะไม่ยอมแต่งงานกับนายปูนเด็ดขาด ไม่มีทาง!
นวลฉวีมีอาการนิ่งสงบ ไม่สะทกสะท้านต่อการอาละวาดของบุตรสาวเลยแม้แต่น้อย เพราะได้ตั้งใจไว้แน่วแน่ในเรื่องนี้แล้วนั่นเอง ดำรงเหลือบตามองภรรยาแล้วก็รู้สึกหนักใจแทนบุตรสาวยิ่งนัก ท่าทางนิ่งเฉยไม่เดือดเนื้อร้อนใจใดๆ แบบนี้เขารู้ดีว่าเรื่องที่ถกเถียงกันอยู่นี้จะจบลงเช่นใด และใครจะเป็นผู้ชนะในที่สุด
รติมาหงุดหงิดที่ไม่เห็นมารดาพูดจาตอบโต้อะไร นิดเดียวก็ไม่มี ให้ตายเถอะ! อาการอย่างนี้ตามประสบการณ์ที่เคยเจอมา มันทำให้รู้ว่าเธอไม่มีทางที่จะหลีกเลี่ยงไปได้เลย
มารดาเธอนั้นถึงจะรักและตามใจเธอมากแค่ไหนแต่ก็ไม่ใช่ทุกครั้งเสมอไป และทุกครั้งที่ท่านขัดใจเธอก็จะต้องชนะทุกครั้งไป แม้ว่าเธอจะดึงดันสักเท่าไรรวมถึงมีบิดาคอยให้ท้ายก็ตาม เช่น เธอต้องการซื้อรถสปอร์ตสุดหรูที่ออกใหม่ล่าสุดราคาหลายล้านบาท บิดานั้นตามใจทันทีโดยไม่ต้องใช้ลูกอ้อนอะไร ซึ่งตรงข้ามกับมารดาไม่ว่าเธอจะอ้อนจะขู่สารพัดวิธีก็ไม่อาจทำให้ท่านใจอ่อนได้เลย และเมื่อมารดาบอกว่า ‘ไม่’ ผลสุดท้ายบิดาก็ต้องบอกว่า ‘ไม่’ ตามไปด้วย มารดาของเธอมั่นคงแน่วแน่กับสิ่งที่ทำเสมอ และท่านก็กำลังจะใช้วิธีนี้กับเธอ
‘นี่เราจะต้องโดนจับแต่งงานกับนายปูนจริงๆ อย่างนั้นเหรอ’ หญิงสาวร้องคร่ำครวญในใจ ก่อนจะฮึดสู้ขึ้นมา ‘ไม่! ไม่มีทางหรอก ยังไงก็จะไม่ยอมแต่งงานกับนายปูนเด็ดขาด’
“คุณแม่คะ หนูขอยืนยันว่าหนูจะไม่แต่งงานกับนายปูนเด็ดขาด” หญิงสาวยืนยันอีกครั้งด้วยน้ำเสียงและสายตาอันหนักแน่นจริงจัง
“แม่ถามหนูได้ไหมว่าเพราะอะไร” ในที่สุดนวลฉวีก็ยอมเปิดปากพูดออกมา หลังจากที่นั่งเงียบฟังบุตรสาวพูดพล่ามฝ่ายเดียวอยู่เป็นเวลานาน
“หนูเกลียดนายปูน ไม่ชอบ ไม่อยากแม้แต่จะอยู่ใกล้ ถ้าหนูต้องไปใช้ชีวิตอยู่กับนายนั่นหนูขอตายเสียดีกว่า คุณแม่ก็รู้ว่าหนูกับนายปูนไม่ชอบขี้หน้ากัน เราสองคนแต่งงานกันไม่ได้หรอกค่ะ” รติมาพยายามให้เหตุผล
“ยังไงแม่ก็ขอยืนยันคำเดิม หนูจะต้องแต่งงานกับตาปูน” นวลฉวีบอกเสียงเรียบแต่เฉียบขาด
รติมาอึ้งเมื่อเจอคำตอบของท่าน หญิงสาวสบตากับท่านอย่างตัดพ้อต่อว่าด้วยความน้อยใจ หยาดน้ำตาเริ่มเออคลอดวงตาจวนเจียนจะหยด ตอนนี้เธอกำลังใช้ไม้ตายสุดท้ายต่อสู้กับมารดาอยู่ มันเคยใช้ได้ผลทุกครั้งแต่คราวนี้ดูเหมือนจะล้มเหลวเพราะท่านยังนั่งมองเฉย ผิดกลับบิดาที่รีบเข้ามาโอ๋ทันที
“ไม่เอายัยหนูไม่ร้องไห้นะ ไม่ร้องนะจ๊ะ”
รติมากอดบิดาแสร้งร้องไห้โฮออกมา ก่อนจะเหลือบตามองไปทางมารดาที่ยังนั่งกอดอกมองอยู่ เธอต้องได้รางวัลตุ๊กตาทองแน่เลยเพราะคุณพ่อเชื่อสนิท ก็เธอแสดงออกจะสมบทบาทขนาดนี้ แต่ว่าเธอต้องการให้คุณแม่มาปลอบมากกว่า ดูสิ ท่านยังนิ่งเฉยไม่ยอมขยับเขยื้อนเลยหรือว่าจะรู้ทันเธอกันนะ หญิงสาวรำพึงรำพันกับตนเองในใจอย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าแผนบีบน้ำตาไม่สำเร็จแน่ๆ หญิงสาวก็เปลี่ยนแผนหันไปออดอ้อนให้บิดาช่วยแทน
“คุณพ่อขา ฮือๆๆ คุณแม่ใจร้ายที่สุดเลย คุณพ่อช่วยหนูด้วยนะคะ”
“เดี๋ยวพ่อคุยกับแม่เองนะ หนูขึ้นห้องไปก่อนเถอะ” ดำรงปลอบพร้อมไล่ให้บุตรสาวขึ้นห้องไปก่อน
“ไม่ได้! ถ้ายังคุยกันไม่รู้เรื่องก็ห้ามไปไหนทั้งนั้น”
