บทที่ 15 บทที่ 15
เสียงรถคุ้นหูดังขึ้นให้ได้ยิน งานทุกอย่างของทุกชิ้นที่อยู่รอบตัวก็หมดความหมายโดยทันที รติมาลุกเดินไปที่หน้าต่างห้องนอน ชะโงกหน้าลงไปมองดูเพื่อความแน่ใจ เมื่อเห็นว่าใช่แน่นอนแล้วหญิงสาวจึงรีบออกจากห้องวิ่งลงไปข้างล่างทันที
“พี่กรนึกว่าจะไม่มาแล้วซะอีก” เธอยิ้มหวานเดินเข้าไปเกาะแขนผู้พี่เอาไว้
“ทำไม...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 บทที่ 1
2. บทที่ 2 บทที่ 2
3. บทที่ 3 บทที่ 3
4. บทที่ 4 บทที่ 4
5. บทที่ 5 บทที่ 5
6. บทที่ 6 บทที่ 6
7. บทที่ 7 บทที่ 7
8. บทที่ 8 บทที่ 8
9. บทที่ 9 บทที่ 9
10. บทที่ 10 บทที่ 10
11. บทที่ 11 บทที่ 11
12. บทที่ 12 บทที่ 12
13. บทที่ 13 บทที่ 13
14. บทที่ 14 บทที่ 14
15. บทที่ 15 บทที่ 15
16. บทที่ 16 บทที่ 16
17. บทที่ 17 บทที่ 17
18. บทที่ 18 บทที่ 18
19. บทที่ 19 บทที่ 19
20. บทที่ 20 บทที่ 20
21. บทที่ 21 บทที่ 21
22. บทที่ 22 บทที่ 22
23. บทที่ 23 บทที่ 23
24. บทที่ 24 บทที่ 24
25. บทที่ 25 บทที่ 25
26. บทที่ 26 บทที่ 26
27. บทที่ 27 บทที่ 27
28. บทที่ 28 บทที่ 28
29. บทที่ 29 บทที่ 29
30. บทที่ 30 บทที่ 30
31. บทที่ 31 บทที่ 31
32. บทที่ 32 บทที่ 32
33. บทที่ 33 บทที่ 33
34. บทที่ 34 บทที่ 34
35. บทที่ 35 บทที่ 35
36. บทที่ 36 บทที่ 36
37. บทที่ 37 บทที่ 37
ย่อ
ขยาย
