บทที่ 2 บทที่ 2

นวลฉวีสั่งเสียงดัง สองพ่อลูกตกใจก่อนจะหันหน้ามามองกันเอง รติมาน้ำตาไหลรินอีกรอบแต่คราวนี้เป็นของจริงไม่ได้แกล้งทำแม้แต่น้อย เนื่องจากเธอตกใจกับเสียงของมารดา เพราะตั้งแต่เล็กจนโตมาท่านยังไม่เคยทำสุ้มเสียงแบบนี้ใส่เธอเลย

“คุณพ่อฮือๆๆ” หญิงสาวซบอกบิดาร้องไห้โฮ นึกภาวนาขอให้ท่านช่วยกล่อมมารดาให้เลิกล้มความคิดที่จะจับเธอแต่งงานได้สำเร็จด้วยเถอะ

“คุณนวลค่อยๆ พูดกับลูกดีกว่านะ ผมว่าเอาไว้ค่อยคุยกันวันหลังดีไหม เรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลานะ” ดำรงพูดเสียงอ่อยๆ กับภรรยาด้วยความเกรงใจ เพราะเขาเองก็เป็นคนหนึ่งที่เห็นด้วยกับเรื่องนี้และสนับสนุนเต็มที่ แต่ตอนนี้เขากำลังรู้สึกผิดเมื่อเห็นลูกสาวทุกข์ใจ

“คุณดำรงคุณเงียบไปซะ เข้าข้างยัยหนูตะพึดตะพือ ฉันตัดสินใจที่จะให้ยัยหนูแต่งงานกับตาปูนแล้ว จะไม่มีการเปลี่ยนใจใดๆ ทั้งสิ้น เราพูดเรื่องนี้กันไปแล้วนี่นา ก่อนที่จะมาพูดกับลูกคุณก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรไม่ใช่เหรอ ลูกเราควรโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วนะ”

“แต่การโตเป็นผู้ใหญ่ก็ไม่ได้เกี่ยวกับการแต่งงานนี่คะคุณแม่” เมื่ออ้อนให้บิดาช่วยไม่ได้ผลหญิงสาวจึงต้องช่วยเหลือตัวเอง ยังไงเธอก็ไม่ยอมแพ้หรอก ชีวิตเธอทั้งชีวิตเชียวนะที่จะต้องไปผูกติดกับคนที่แสนจะเกลียดชังมากกว่าสิ่งใดๆ ในโลกนี้อย่างนายปูน!

“ทำไมจะไม่เกี่ยว การแต่งงานจะทำให้หนูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น รับผิดชอบยิ่งขึ้น ไม่ต้องเถียงอะไรแม่อีกแล้ว แม่ตัดสินใจไปแล้ว และไม่มีการเปลี่ยนใจเด็ดขาด” นวลฉวีพูดดักคอไว้เมื่อลูกสาวทำท่าจะเถียงสู้ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมว่า “หนูหมั้นกับตาปูนมานานแล้วนะ สมควรแต่งกันเสียที”

“หมั้น! คุณแม่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลย หนูจำได้ว่าไม่เคยหมั้นกับนายปูนซะหน่อย” รติมาตาโต รีบตอบปฏิเสธแก้คำพูดของท่านเร็วไว

“หมั้นสิ เมื่อตอนเด็กไง ตอนที่หนูสิบขวบจำไม่ได้เหรอ”

หญิงสาวอ้าปากค้าง พูดไม่ออก เมื่อท่านเอาเรื่องสมัยเด็กๆ ที่เธอกับอวัชแกล้งกันเล่นมาผูกมัดตัวเธอเอง ไอ้แหวนดอกหญ้าที่คันแสนคันวงนั้นน่ะหรือเป็นแหวนหมั้น โอ๊ย! ท่านคิดได้ยังไง เธออยากจะบ้าตายจริงๆ เลย

“มันเป็นเรื่องของเด็กๆ ที่แกล้งกันนะคะ คุณแม่เอามาใส่ใจทำไมกัน แล้วเรื่องนี้มันก็นานมากแล้วด้วย”

“ก็ใช่น่ะสิ เรื่องมันนานมากแล้ว แม่ถึงได้ให้แต่งงานแต่งการกันเสียทีไง เหมาะสมทั้งเวลาและทั้งวัย”

รติมาตาโต อ้าปากค้างเป็นครั้งที่สองเมื่อได้ฟังคำตอบของท่าน ในขณะที่ผู้เป็นบิดาต้องพยายามกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่ให้หลุดออกมา ทั้งที่ขำในความร้ายกาจของภรรยาตัวเองเป็นที่สุด ช่างจับเรื่องโน้นมาผสมเรื่องนี้จนลูกสาวเถียงไม่ออกเลยทีเดียว

“หนูคงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธอย่างอื่นอีกใช่ไหม นอกจากว่าเกลียดกัน หนูคงไม่บอกแม่ว่าพวกหนูสองคนยังรู้จักกันไม่พอ หรือยังเรียนรู้นิสัยใจคอกันยังไม่ดีอีกหรอกนะ”

หญิงสาวฟังมารดาพูดด้วยความขัดเคืองใจ นึกอยากจะโต้กลับไปเหมือนกันว่าแค่เหตุผลว่าเกลียดขี้หน้ากันนี่มันก็มากเกินพอแล้วที่จะไม่แต่งงาน แต่เธอก็ไม่พูดเพราะรู้ว่าพูดไปท่านก็ไม่รับฟัง แถมอาจจะมีเหตุผลมาเถียงข้างๆ คูๆ ตามมาอีกด้วย รติมาจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากบิดาอีกครั้ง แต่ก็ได้รับสัญญาณจากท่านว่าเธออาจจะได้กินแห้วกระป๋องใหญ่

“เอาเป็นว่าหนูไม่คัดค้านอะไรนะ” เมื่อเห็นบุตรสาวเงียบนวลฉวีก็ทึกทักเอาเองเสร็จสรรพ “แม่กับน้าโสไปหาฤกษ์มาแล้ว ได้วันที่ห้าเดือนหน้านี้หนูเตรียมตัวให้พร้อมแล้วกัน”

“ไม่ค่ะ! คุณแม่อย่าโมเมเองสิ ยังไงหนูก็ไม่แต่ง” รติมายืนยันเสียงแข็ง สองแม่ลูกสบตากันนิ่งอย่างไม่มีใครยอมใครราวกับกำลังวัดใจซึ่งกันและกันอยู่

“แน่ใจนะ” นวลฉวีถามออกมาเสียงเรียบเย็น

“ค่ะ” รติมายืนยันคำเดิมเสียงหนักแน่นไม่เปลี่ยนแปลง

“ถ้าอย่างนั้นเราสองคนแม่ลูกขาดกัน”

“คุณแม่/คุณ!” สองพ่อลูกร้องออกมาพร้อมกันอย่างตกใจและคาดไม่ถึงว่านวลฉวีจะเล่นไม้นี้

“แม่พูดจริงทำจริงหนูก็รู้ดีนะขมิ้น”

รติมานึกโมโหที่ท่านเล่นขู่กันแบบนี้ เล่นอย่างนี้เธอก็แพ้สิจะหลีกเลี่ยงได้ยังไงกันล่ะ เธอไม่อยากแต่งงานพอๆ กับไม่อยากเป็นเด็กกำพร้าเสียด้วยสิ

“ทำไมคุณแม่อยากให้หนูแต่งงานกับนายปูนนักล่ะคะ ทั้งที่รู้ว่าเราสองคนเกลียดกัน” หญิงสาวถามหาเหตุผลอย่างโมโห เธออยากรู้เหตุผลที่แท้จริงของท่านว่าเพราะอะไร

“แม่อยากให้หนูมีครอบครัวเสียที และเราสองครอบครัวจะได้เกี่ยวดองแน่นแฟ้นกันมากยิ่งขึ้น อีกอย่างตาปูนก็เป็นคนดีขยันทำงานทำการ ผู้ชายอย่างนี้หาไม่ได้ง่ายๆ นะลูก” ท่านให้เหตุผลที่ฟังดูไม่ขึ้นสำหรับเธอเลยสักนิดเดียว

“เยอะแยะไปค่ะ ผู้ชายที่ดีกว่านายปูนมีเป็นแสนเป็นล้านคน” โดยเฉพาะพี่กรคนที่เธอทุ่มเทหัวใจให้เพียงคนเดียวตลอดมา พัสกรเป็นลูกชายของเพื่อนบิดาเธอซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่สนิทและเคารพนับถือกันมานาน เธอกับเขาสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก ถ้ามารดามาบอกว่าจะให้เธอแต่งงานกับพี่กรละก็เธอจะไม่ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย มีแต่จะรีบตะครุบเอาไว้ล่ะไม่ว่า เฮ้อ...ทำไมพระท่านไม่ดลบันดาลให้มารดาของเธอคิดแบบนี้นะ

“ยังไงแม่ก็ว่าตาปูนดีกว่า”

หญิงสาวตั้งท่าจะเถียงแต่โดนบิดาจับมือไว้เป็นเชิงห้ามปรามเสียก่อน จึงจำต้องหยุดคำพูดทั้งหลายทั้งปวงเอาไว้ และด้วยเหตุนี้นวลฉวีก็ทึกทักเอาเองอีกว่าลูกสาวตกลง จึงได้รีบขอตัวไปโทรศัพท์หาเพื่อนเพื่อบอกข่าวดีให้รับรู้

บทก่อนหน้า
บทถัดไป