บทที่ 37 บทที่ 37

เมื่อพาตัวเองเข้ามาอยู่ในห้องน้ำแล้ว รติมาก็ยืนพิงประตูห้องน้ำแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ อดคิดถึงคนข้างนอกไม่ได้

‘นายปูนทำไมต้องมองเราแปลกๆ ด้วยนะ สายตาที่ใช้มองชักจะทำให้เราหวั่นไหวซะแล้วสิ เฮ้ย! บ้าๆๆ เราคิดแบบนี้ได้ยังไงกันนะ เราเกลียดนายนั่นจะตายไป คนที่เรารักคือพี่กร ต้องรู้สึกหวั่นไหวกับพี่กรแค่คน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ