บทที่ 4 บทที่ 4
เฮ้อ…คิดแล้วกลุ้มชะมัด อะไรเข้าสิงให้มารดาของเขาคิดเช่นนี้กันนะ ที่ผ่านมาท่านตามใจเขามาโดยตลอดไม่เคยบังคับขืนใจให้ทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบเลยสักครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านบังคับ ไอ้ครั้นจะขอให้บิดาช่วยก็คงไม่ได้เพราะท่านเข้าข้างมารดาเต็มที่
อวัชยกดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าราวกับว่ามันเป็นน้ำเปล่าจนเพื่อนๆ ต่างพากันเป็นห่วง ธนิกทนดูไม่ไหวจึงตัดสินใจแย่งแก้วออกจากมือเพื่อน
“เฮ้ย...ไอ้ปูน แกดื่มมากไปแล้วนะเว้ย”
“ใช่ แกจะทุกข์อะไรนักวะ คุณขมิ้นสวยน่ารักจะตายไป ถ้าฉันเป็นแกนะ จะดีใจจนเนื้อเต้นเลยล่ะที่ได้แต่งงานกับเธอ” ฐากูร หนุ่มจอมเจ้าชู้ประจำกลุ่มเอ่ยถึงรติมาด้วยความชื่นชม ชายหนุ่มเคยพบหญิงสาวตอนที่ครอบครัวของเธอมาบ้านของอวัชหลายครั้ง และจากการได้พูดคุยกันทำให้รู้ว่านอกจากความสวยแล้วเธอยังนิสัยดีอีกด้วย
เธอมีความเป็นมิตรกับทุกคน แต่ยกเว้นคนเดียวคือเพื่อนของเขานี่แหละ ไม่รู้ไปโกรธเกลียดกันมาแต่ชาติปางไหนถึงได้เจอหน้ากันทีไรต้องทำหน้าบึ้งแยกเขี้ยวใส่กันทุกที พูดคุยกันทีไรจะต้องมีคำเหน็บแนมหรือประชดประชันอีกฝ่ายหนึ่งอยู่เสมอทุกครั้งไป
“ใช่สวย แต่สวยแบบนางมารร้ายไง เหมือนแม่มดที่แปลงร่างเป็นสาวสวยแต่พอคืนร่างก็กลายเป็นยายแก่หนังเหี่ยวย่นน่าเกลียดน่ากลัวดีๆ นี่เอง ไอ้ฐา...แกยังไม่รู้จักธาตุแท้ของยัยขมิ้นดีเท่าฉันหรอกนะ” อวัชเอ่ยเสียงเยาะหยัน เพราะทนไม่ได้ทุกครั้งเวลาที่มีใครมาพูดชื่นชมคู่อริให้ฟัง
“ธาตุแท้...ธาตุแท้อะไรวะ ถ้าจะบอกว่ามันคือนิสัยที่ชอบแขวะชอบแกล้งแกของคุณขมิ้นละก็ขอบอกว่าไม่ใช่ว่ะ เพราะฉันเห็นมีแต่แกคนเดียวที่โดน พวกฉันไม่เห็นโดนเลยสักคน”
พวกเพื่อนในกลุ่มพากันหัวเราะขันคำพูดของฐากูรพลางพยักหน้าเห็นด้วยเป็นแถว ทำให้อวัชหงุดหงิดและไม่พอใจเพื่อนๆ ที่เข้าข้างรติมา
“แล้วนี่ยัยนีน่าแฟนแกรู้เรื่องนี้หรือยังวะ” ฐากูรเอ่ยถาม ก่อนยกแก้วเหล้าที่มีอยู่เกือบครึ่งเทรวดเดียวหายวับไปในลำคอ
“ยังเลย ฉันยังไม่ได้บอก เพราะตัวฉันเองก็เพิ่งรู้วันนี้เหมือนกัน” อวัชตอบเสียงเครียด หยิบแก้วเหล้าที่ธนิกดึงไปมาเทใส่ปากรวดเดียวหมดเหมือนกัน เขารู้สึกหนักใจเหลือเกิน ไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ให้แฟนสาวที่คบหากันมาหลายปีฟังอย่างไรดี
“ฉันว่าแกอาจจะไม่ได้แต่งงานกับคุณขมิ้นก็ได้นะ อย่าเพิ่งกังวลไปเลย” ธนิกออกความเห็นบ้างเรียกความสนใจจากเพื่อนๆ ในกลุ่มให้มองมาที่เขาเป็นจุดเดียวกันได้ โดยเฉพาะอวัชที่ดูจะสนใจเป็นพิเศษแต่คนที่เอ่ยถามออกมากับเป็นวากร
“อะไรทำให้แกคิดอย่างงั้นวะนิก”
“ก็คุณขมิ้นเกลียดไอ้ปูนมันจะตายไป เรื่องอะไรเธอจะยอมแต่งงานกับมันเล่า” ธนิกให้เหตุผลแบบง่ายๆ ทำให้ความหวังของอวัชดับวูบ ก่อนจะบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองว่า
“ยัยนั่นยอม”
“หา...อะไรนะ!” เพื่อนทั้งสามคนพูดออกมาพร้อมกัน
“ยัยนั่นยอมแต่งงานกับฉัน ไม่รู้เกิดนึกพิศวาสอะไรฉันขึ้นมา บ้าจริงๆ”
“เฮ้ย ไม่มั้ง ฉันพนันได้เลยว่าไม่” ฐากูรบอกอย่างมั่นใจ อวัชจึงตวัดสายตาดุๆ ใส่เพื่อน
“ไม่อะไร แม่ฉันเป็นคนบอกเองว่ายัยนั่นตกลง”
ฐากูรยักไหล่ ไม่ต่อปากต่อคำกับเพื่อนอีก ส่วนธนิกก็ตบไหล่อวัชเบาๆ อย่างปลอบใจ
“เอาน่า แกอย่าเพิ่งคิดมากเลย ฉันก็คิดเหมือนไอ้ฐานั่นแหละนะ เชื่อเถอะว่าคุณขมิ้นก็คงไม่เต็มใจแต่งงานกับแกเหมือนกัน แล้วในเมื่อต่างคนต่างไม่ยอมพ่อแม่แกก็บังคับไม่ได้หรอก แกทำใจให้สบายเถอะ”
“ใช่ อย่าเพิ่งตื่นตูมไปก่อนเลย รอดูทางคุณขมิ้นก่อนว่าเขาจะเอายังไง ฉันว่ากลับกันเถอะว่ะ นี่มันก็จะเที่ยงคืนอยู่แล้ว พรุ่งนี้ฉันมีประชุมแต่เช้าซะด้วยสิ” วากรสรุปเรื่องทั้งหมดพร้อมกับชวนเพื่อนๆ กลับบ้าน อวัชที่เริ่มอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อยยอมทำตาม ทุกคนจึงต่างแยกย้ายกันกลับบ้านไป
รติมาก้าวเท้าเข้าร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังที่มาเปิดบริการอยู่ภายในห้างสรรพสินค้า หญิงสาวกวาดสายตามองหาเพื่อนรักที่คบหากันมานานตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม ก่อนจะพบว่าเพื่อนของเธอนั่งคอยอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างกระจกบานใสจึงรีบสาวเท้าเข้าไปหาทันที เพราะเธอมาช้ากว่าเวลานัดร่วมครึ่งชั่วโมงแล้ว
“แพน...มานานแล้วหรือยัง” รติมาเอ่ยทักเพื่อนพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตัวตรงข้าม
“ไม่นานหรอกจ้ะเพื่อนรัก ก็แค่ครึ่งชั่วโมงเอง”
‘แพน’ หรือ ‘วิยดี’ ตอบประชดด้วยใบหน้าบึ้งตึงเล็กน้อย รติมาจึงยิ้มให้อย่างเอาใจ เพราะเธอเป็นคนนัดแต่ดันมาสายเสียเอง
“ขอโทษนะก็รถมันติด”
“แหมๆ คำตอบยอดฮิตของคนมาสายเลยนะเนี่ย หัดเปลี่ยนได้แล้วนะยะ แต่ไม่เป็นไรหรอกฉันจะยกโทษให้ถ้ามื้อนี้แกจะเป็นคนเลี้ยงเอง”
“ย่ะ ฉันจะเป็นคนเลี้ยงเองยัยคนขี้งก”
วิยดีหัวเราะชอบใจก่อนจะยกมือขึ้นกวักเรียกบริกรชายที่ยืนอยู่ไม่ไกลมาสั่งอาหาร และรอเพียงไม่นานอาหารที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟ ทั้งสองลงมือทานกันอย่างเอร็ดอร่อย จนกระทั่งอิ่มหนำก็เรียกเช็กบิลค่าอาหารจนเรียบร้อยแล้วจึงพากันไปเดินชอปปิ้งต่อ
“นี่ขมิ้น เรื่องแต่งงานของแกกับคุณปูนไปถึงไหนแล้วล่ะ” วิยดีเอ่ยปากถามแต่มือและสายตาอยู่ที่แท่งลิปสติกหลายแท่งหลายสีที่วางเรียงรายอยู่ ที่หญิงสาวรู้เรื่องนี้เป็นเพราะเมื่อคืนรติมาโทรมาปรึกษาเธอตั้งแต่สองทุ่มยันเที่ยงคืน จนเธอแทบจะหลับคาโทรศัพท์มือถือเสียหลายหน
“จะเป็นยังไงล่ะ ก็เหมือนเดิมน่ะสิ” รติมาหน้ามุ่ยตอบ “เมื่อเช้าฉันลองพูดอีกครั้ง แต่คุณแม่ก็ยังยืนยันคำเดิมว่าจะให้ฉันแต่งงานกับนายปูนให้ได้”
“คุณป้าคิดยังไงนะที่จะให้แกกับเขาแต่งงานกัน” วิยดีพูดเปรยๆ ออกมาอย่างไม่เข้าใจ “แล้วแกลองคุยกับคุณปูนแล้วหรือยังล่ะ บางทีช่วยกันคิดย่อมดีกว่าคิดคนเดียวนะ” หญิงสาวเสนอความคิดเห็น แต่ความคิดนี้ของเธอได้รับการปฏิเสธกลับมาทันควัน แถมยังโดนเพื่อนตำหนิอีกด้วย
“นี่แกจะให้ฉันญาติดีกับนายนั่นน่ะเหรอ ไม่มีทางหรอกย่ะ เอาสมองส่วนไหนคิดฮะ”
วิยดีเอื้อมมือไปหยิกแขนเพื่อนจอมปากจัดด้วยความหมั่นไส้เสียทีหนึ่ง
“โอ๊ย! แกมาหยิกฉันทำไมเนี่ย เจ็บนะ” รติมาโวยวายพลางเบี่ยงแขนหลบเร็วไวแต่ก็ไม่พ้นอยู่ดี
“ก็แกอยากปากจัดมาว่าฉันก่อนทำไมล่ะ และก็ช่วยหรี่เสียงลงหน่อย ดูสิคนอื่นเขามองกันใหญ่แล้ว”
“ก็มันจริงไหมล่ะ แกก็รู้นี่ว่า....” รติมาพูดเสียงเบาลง และยังพูดไม่ทันจบประโยคดีก็โดนวิยดีพูดสวนขึ้นมาว่า
“หรือแกอยากแต่งงาน”
