บทที่ 7 บทที่ 7

เกือบเที่ยงคืนแล้ว แต่รติมากลับเดินกระสับกระส่ายไปมาอยู่ภายในห้องนอน ในมือถือโทรศัพท์อยู่ตลอดตั้งแต่เมื่อสามทุ่มมาแล้ว หญิงสาวนั่งลงบนเตียงนุ่มยกโทรศัพท์มือถือขึ้นดูหน้าจอที่มีชื่ออวัชปรากฏในสายโทรออก เธอกดเบอร์ที่ได้มาจากฐากูรโทรออกหลายรอบแล้วแต่ไม่ถึงสองวินาทีก็กดตัดสายทิ้งไป

‘เราจะโทรดีไหมนะ ถ้าเราโทรไปหานายปูนก็ต้องหาว่าเรามาง้อขอความช่วยเหลือน่ะสิ คราวนี้คงจะหัวเราะเยาะพูดจาถากถางเราสารพัดแน่ๆ ยิ่งปากปีจออยู่ด้วย คราวนี้ล่ะคงสนุกปากกันใหญ่ จะหาว่าเราไม่มีปัญญาแก้ปัญหาเองอาจจะถึงขั้นอ้างบุญคุณเลยก็ได้ แต่ถ้าเราไม่โทร...’

หญิงสาวคิดถึงคำพูดเมื่อบ่ายนี้ของวิยดีขึ้นมา

“ยัยขมิ้น...แกฟังฉันนะ แกยอมอ่อนในวันนี้แต่ได้อิสระในวันข้างหน้าแบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอ”

‘มันก็จริงอย่างที่ยัยแพนพูด’

รติมาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะปล่อยมันออกมาช้าๆ แล้วตัดสินใจโทรหาอวัชอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้โทรจริงๆ ไม่มีการกดตัดสายทิ้งอีกต่อไป

เด็กชายน่ารักในวัยห้าขวบกำลังนั่งมองเด็กหญิงในวัยเดียวกันที่กำลังนั่งเล่นตุ๊กตาอยู่ตาไม่กะพริบ เขามองคนตรงหน้าที่อยู่ในชุดสีชมพูหวาน กระโปรงพอง ผมยาวสลวยถูกถักเป็นเปียสองข้างอย่างสนใจ หนูน้อยแก้มยุ้ยๆ แดงปลั่งที่กำลังนั่งเล่นตุ๊กตาบาร์บี้อยู่หันหน้ามามองพอดี จึงทำให้คนที่แอบมองอยู่หน้าแดงมีท่าทางเขินอายเล็กน้อย

เด็กชายลงจากเก้าอี้แล้วเดินไปหาเด็กหญิงตัวน้อยที่หันไปสนใจตุ๊กตาตามเดิม เขานั่งลงข้างๆ เธอก่อนจะเรียก

“นี่ๆ เธอ”

ทว่าเงียบไม่มีเสียงตอบกลับมา แต่ถึงกระนั้นหนูน้อยก็ยังเรียกต่อไปด้วยคำเดิมๆ เพราะอยากรู้จัก เมื่ออีกฝ่ายยังไม่ยอมหันหน้ามาอีก คราวนี้เขาเอื้อมมือไปดึงหางเปียที่อยู่ด้านหลังของเธอแทน และเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นตุ๊กตาบาร์บี้ก็ลอยมากระทบหน้าเขาเข้าอย่างจัง ตามด้วยคำพูดของเด็กหญิงตัวน้อยว่า

“ไอ้บ้า!”

อวัชสะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ หัวเตียงก็ดังขึ้น ชายหนุ่มลูบหน้า หายใจหอบแรง เขาฝันอีกแล้ว ทำไมเขาต้องฝันถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นอยู่เรื่อยเลยนะ เหตุการณ์ที่ทำให้เขากับรติมาต้องเป็นคู่อริกันมาจนถึงทุกวันนี้ เพราะหลังจากวันนั้นเขากับเธอก็ตั้งตนเป็นศัตรูกันมาตลอด

แล้วทำไมเขาต้องฝันถึงแต่เหตุการณ์นี้ล่ะ อวัชพยายามหาคำตอบให้ตนเองก่อนจะสรุปว่า ‘ใช่! เพราะยัยนั้นดันเอาตุ๊กตามาขว้างใส่เรา ทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรให้เลยด้วยซ้ำ คิดถึงเรื่องนี้ทีไรก็อดโมโหไม่ได้ทุกที ขว้างตุ๊กตาใส่หน้าเรามาได้มันเจ็บน้อยเสียเมื่อไรกัน แถมยังด่าเราว่าไอ้บ้าอีกต่างหาก เด็กผู้หญิงบ้าอะไรก็ไม่รู้ไม่น่ารักเอาเสียเลย โตขึ้นมาก็ยังไม่น่ารักเหมือนเดิม คอยดูนะ ไม่มีทางที่เราจะญาติดีด้วยหรอก ไอ้เรื่องที่จะแต่งงานด้วยน่ะฝันไปเถอะ!’

ชายหนุ่มอารมณ์เสีย หันไปมองโทรศัพท์มือถือที่ยังคงดังอยู่อย่างหงุดหงิด ‘ใครมันบ้าโทรมาหาตอนเที่ยงคืนแบบนี้วะ’ เขาบ่นในใจก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมากดรับสายเพื่อตัดความรำคาญ

“ฮัลโหล” อวัชพูดด้วยน้ำเสียงกระด้างเพราะยังหงุดหงิดไม่หาย

“นายปูน”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ฟังน้ำเสียงคนที่โทรมา

‘ฟังแล้วคุ้นๆ แฮะ ทั้งน้ำเสียงและคำที่เรียก’

“ฉันเอง...ขมิ้น”

อวัชตาเหลือก เอาโทรศัพท์มือถือของตนเองออกจากหูมาจ้องดูเหมือนเป็นตัวประหลาด ก่อนจะรู้สึกตัวเอามาแนบหูใหม่จึงได้ยินปลายสายส่งเสียงแว้ดๆ ใส่ว่า

“นี่นายปูนซีเมนต์เงียบไปทำไมฮะ เป็นใบ้ไปแล้วหรือยังไงถึงไม่พูดเนี่ย นี่ๆ ได้ยินฉันเรียกไหมฮะ!”

“ได้ยินแล้วยัยขมิ้นเน่าจะตะโกนทำไมฮะ!” ชายหนุ่มตะคอกกลับไปด้วยความโกรธ เขาโกรธที่หญิงสาวแว้ดๆ ใส่และเรียกเขาว่า ‘ปูนซีเมนต์’ ซึ่งมันเป็นคำล้อสนุกปากที่เธอล้อเขาเล่นเมื่อตอนที่เขาไปแสดงละครเวทีตอนเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษา เพราะเธอคนเดียวทำให้เขาโดนเพื่อนๆ เรียกแบบนี้ตลอดช่วงที่ต้องซ้อมละครเวที เขาจำได้แม่นเลยกับวีรกรรมที่เธอทำไว้กับเขา

”ปูน...หนูต้องพูดให้มันนุ่มนวลกว่านี้นะจ๊ะ พูดให้เป็นธรรมชาติอย่าพูดเหมือนท่อง” คุณครูที่คุมการแสดงบอกเขาตอนที่เขากำลังซ้อมเป็นตัวละครในเรื่องที่จะแสดงให้ผู้ปกครองของนักเรียนได้ชมกันในวันครบรอบการก่อตั้งโรงเรียนซึ่งจัดขึ้นทุกปี เขาพยายามหลายครั้งแล้วก็ยังเป็นแบบเดิมอยู่ดี

“นายปูนนายนี่แสดงได้แข็งทื่อสุดๆ ไปเลยนะ แต่ก็สมกับชื่อนายดี”

“หมายความว่าไงฮะยัยขมิ้นเน่า”

“นี่! ชื่อฉันไม่มีคำว่าเน่าต่อท้ายนะยะ”

“ก็เธอชื่อนี้นี่ยัยขมิ้นเน่า”

“ไอ้ปูนบ้า ปากไม่ดีแถมการแสดงก็ห่วยเล่นแข็งเป็นหิน อ้อ...ไม่ใช่หินสิ ต้องบอกว่าเล่นแข็งยังกับปูนซีเมนต์ที่โดนฉาบแล้วต่างหาก ต่อไปนี้ฉันคงต้องเรียกนายว่านายปูนซีเมนต์แล้วล่ะ เพราะมันเหมาะกับนายที่สุดเลย นายปูนซีเมนตตตต์…’ เธอเรียกชื่อเขาที่คิดขึ้นมาใหม่เสียงดังและลากยาวเป็นพิเศษ จนคนอื่นๆ พากันหัวเราะยกใหญ่ และจากคำพูดของรติมานั่นเองที่ทำให้ใครๆ ก็เรียกเขาว่าปูนซีเมนต์ตามเธอเรื่อยมา

“ได้ยินแล้วเงียบทำไม”

“โทรมามีอะไร” เขาไม่ตอบแต่กลับถามแทน ก่อนพูดด้วยความหงุดหงิดว่า “ถ้าคิดจะโทรมาเพื่อหาเรื่องฉันตอนเที่ยงคืนแบบนี้เพราะเหงาปากละก็แค่นี้แล้วกัน ฉันไม่มีอารมณ์มาทะเลาะเรื่องไร้สาระกับเธอหรอกนะ”

“เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งวางนะ” รติมารีบห้ามไว้เพราะกลัวว่าเขาจะวางสายไปเสียก่อนที่จะได้พูดธุระจบ “ฉันมีเรื่องจะปรึกษา”

“ฉันฟังผิดไปหรือเปล่าเนี่ย ช่วยพูดอีกทีซิ คนอย่างเธอเนี่ยนะที่จะมาปรึกษาฉัน โอ้...สวรรค์หรือนรกเกิดการแปรปรวนครั้งใหญ่แล้วหรือนี่”

“นายฟังไม่ผิดหรอกย่ะ” หญิงสาวกัดฟันตอบ “เรื่องที่ฉันจะมาปรึกษาก็เรื่องแต่งงานบ้าบออะไรนั่นไงล่ะ แต่ถ้านายหาว่ามันไร้สาระงั้นก็แค่นี้แล้วกัน นายก็หาทางจัดการเอาเองก็แล้วกัน” กล่าวจบเธอก็กดตัดสายทันทีด้วยความโมโหปนหมั่นไส้ “หึ...นึกว่าฉันจะง้อหรือไง ฝันไปเถอะย่ะ” โทรศัพท์มือถือราคาแพงถูกโยนลงบนเตียงอย่างไม่ใส่ใจว่ามันจะตกไปอยู่ตรงไหน จากนั้นเธอก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบผ้าขนหนูเตรียมอาบน้ำ แต่แล้วความตั้งใจก็ถูกทำลายด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมา

บทก่อนหน้า
บทถัดไป