บทที่ 8 บทที่ 8
รติมารีบเดินไปหยิบมันขึ้นมาดูก็เห็นเป็นเบอร์ของอวัช หญิงสาวยังไม่กดรับทันทีเพราะอยากแกล้งคนโทรมาเล็กน้อย และกลัวเสียฟอร์มด้วยอีกฝ่ายจะคิดว่าเธอรอโทรศัพท์อยู่เพราะรับเร็วเกินไป เมื่อแกล้งจนพอใจแล้วนั่นแหละจึงได้กดรับสาย
“โทรมาทำไม” ถามเสียงห้วน
“นี่อย่ามายียวนฉันนะ” อวัชตอบกลับด้วยน้ำเสียงดุจเดียวกัน
“เอาล่ะๆ สงบศึกชั่วคราวเพราะเรามีงานใหญ่กว่านี้ที่จะต้องรับมือกัน” รติมายอมอ่อนข้อให้ก่อน แล้วเริ่มพูดเรื่องสำคัญ “มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า นายรู้เรื่องแต่งงานแล้วใช่ไหม พวกเรามาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี”
“ก็ได้ เอ๊ะ! แต่วันนั้นคุณแม่บอกว่าเธอตกลงนี่นา ท่านถึงได้มีความหวังมาบังคับฉัน เธอนึกบ้าพิศวาสอะไรฉันขึ้นมาฮะถึงได้ตอบตกลงแต่งงานกับฉัน ถ้าเธอปฏิเสธคงไม่ต้องมานั่งปวดหัวอยู่แบบนี้หรอก” ชายหนุ่มพูดใส่เป็นชุดเมื่อนึกได้ว่ามารดาบอกว่าเธอตอบตกลงแล้ว
“กล่าวหากันหน้าด้านๆ นะยะ ฉันจะบอกให้นะว่าต่อให้เหลือนายคนเดียวบนโลกใบนี้ฉันก็ไม่คิดจะแต่งด้วยหรอก ฉันน่ะปฏิเสธพ่อกับแม่เป็นร้อยๆ รอบแล้วย่ะ”
“เหอะ...ฉันก็เหมือนกัน ฉันยอมมีแฟนเป็นเกย์ซะยังจะดีกว่าแต่งกับเธอ” อวัชตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้ รติมากรี๊ดใส่โทรศัพท์จากนั้นทั้งสองก็เปิดฉากทะเลาะกันอีกครั้ง ทั้งที่เมื่อครู่นี้ยังตกลงกันว่าจะสงบศึกกันชั่วคราวอยู่เลย ทั้งสองเถียงกันอยู่พักใหญ่จนในที่สุดชายหนุ่มก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ก่อน เพราะไม่อย่างนั้นเรื่องไม่คืบหน้าไปไหนแน่ในคืนนี้
“เอาล่ะๆ พอแค่นี้ก่อน เรามาช่วยกันคิดหาวิธีที่จะไม่ให้ถูกจับแต่งงานกันดีกว่า เธอมีความคิดอะไรดีๆ บ้างล่ะ”
“ไม่มีเลย แล้วนายล่ะมีแผนอะไรบ้างหรือเปล่า”
“ขอคิดก่อน” อวัชนิ่งคิดไปครู่ใหญ่ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “เอางี้แล้วกัน เอาแผนง่ายๆ ก่อน เราก็นัดพวกท่านให้มาเจอกันแล้วเราก็ปฏิเสธเรื่องแต่งงานต่อหน้าพวกท่านไปเลย ฉันว่าถ้าเรายืนยันต่อหน้าพวกท่านคงไม่บังคับหรอก”
“ก็อาจเป็นไปได้” เธอเริ่มเห็นด้วย
“ถ้าเห็นด้วย งั้นพรุ่งนี้ตอนเที่ยงเจอกันที่บ้านเธอนะ” ชายหนุ่มรีบสรุป ก่อนบ่นอุบว่า “แค่นี้แล้วกัน ดึกแล้วง่วงจะตายชัก”
“ย่ะ ฉันก็ไม่ได้อยากคุยต่อนักหรอก แล้วคืนนี้ฉันขอให้นายฝันร้ายจนนอนไม่หลับตลอดคืน!”
“โอ๊ย! ไม่ต้องมาแช่งฉันหรอก เพราะฉันฝันร้ายไปแล้วก่อนที่เธอจะโทรมาเสียอีก ยัยนางมารร้ายตามรังควานได้แม้กระทั่งในความฝัน สงสัยก่อนนอนฉันคงต้องสวดมนต์จะได้หลับฝันดี แค่นี้นะ!” อวัชบ่นใส่เป็นชุด จากนั้นก็ตัดสายทิ้งและปิดเครื่องไปเลยกันคนปลายสายโทรมาด่าตอบโต้ เพราะไม่อย่างนั้นคืนนี้คงไม่ได้นอนเป็นแน่
“ไอ้บ้าปูน!” หญิงสาวตะโกนด่าใส่โทรศัพท์อย่างโมโห ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างกระแทกกระทั้น
‘คอยดูนะ พรุ่งนี้จะเอาคืนให้แสบเลย บ้าที่สุด มาหาว่าเราเป็นภูตผีปีศาจไปได้!’
บทที่ 4
อวัชและรติมาดำเนินแผนการที่วางไว้ในวันนี้ ชายหนุ่มพาครอบครัวตนเองมาที่บ้านของหญิงสาวในตอนเที่ยงเพื่อร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครงจากบรรดาผู้ใหญ่ทั้งสี่ที่ดูจะแจ่มใสกันเป็นพิเศษ และหัวข้อที่สนทนาก็หนีไม่พ้นการเตรียมงานแต่งงานนั่นเอง
หลังจากทานข้าวเสร็จก็ย้ายกันไปนั่งคุยที่ห้องนั่งเล่น แต่ระหว่างทางที่เดินไปนั้นรติมาฉุดแขนอวัชให้หยุดเดินก่อนจะลากไปยังอีกห้องหนึ่ง จากนั้นทั้งสองก็พูดถึงขั้นตอนคร่าวๆ ของแผนการ
“นายต้องเป็นคนเริ่มเรื่องนะ” เธอบอกหลังจากตกลงกันได้แล้วว่าจะเริ่มแผนอย่างไร
“เรื่องอะไรล่ะ เธอนั่นแหละต้องเป็นคนเริ่ม”
“นี่นายเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่าฮะนายปูน” เธอเท้าเอวถามอย่างไม่พอใจ
“เป็น...แต่เรื่องนี้มันไม่ได้ใช้วัดว่าฉันจะเป็นลูกผู้ชายหรือไม่หรอกนะ”
“งั้นก็ตามใจนายแล้วกัน ถ้าอยากให้แผนล้มเหลวก็ตามใจ” หญิงสาวสะบัดหน้าใส่แล้วทำเป็นไม่สนใจเดินออกไปทันที ชายหนุ่มหน้าบึ้ง ถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินตามออกไป ทั้งสองคนกลับไปรวมกลุ่มกับพวกผู้ใหญ่ในห้องนั่งเล่น
“นี่โส...ฉันว่าสั่งตัดชุดมันจะไม่ทันเอานะ ฉันว่าเลือกแบบที่เป็นสำเร็จรูปไปเลยดีกว่าไหม เพราะมีชุดสวยๆ ให้เลือกตั้งเยอะแยะ แล้วถ้าเราอยากเพิ่มอะไรตรงไหนก็ค่อยบอกให้เขาเพิ่มให้”
“เอาอย่างนั้นก็ได้จ้ะนวล ให้พวกเด็กๆ ไปเลือกชุดที่ร้านพี่ไพลินดีกว่าเนอะ ที่นั่นมีแบบสวยๆ ทั้งนั้นเลย แล้วหนูขมิ้นก็หุ่นดีคงเลือกไซส์ที่พอดีได้ไม่ยากนักหรอก”
รติมายิ้มเจื่อนๆ ให้โสภิตาเมื่อท่านมองมาด้วยสายตาชื่นชม หญิงสาวหันไปส่งสายตาให้อวัชเป็นสัญญาณว่าให้เริ่มพูดได้แล้ว เพราะเธอไม่อยากให้พวกท่านวาดฝันกันไปไกลมากกว่านี้อีก ในเมื่อไม่มีทางเลือกชายหนุ่มก็เริ่มดำเนินตามแผนทันที เขากระแอมเสียงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า
“เอ่อ...คือ...ทุกคนครับ ผมและขมิ้นมีเรื่องที่จะเรียนให้ทราบครับ”
เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะหยุดลง จากนั้นทุกสายตาก็หันมาจับจ้องหนุ่มสาวทั้งสองตาไม่กะพริบ ทำเอาทั้งคู่รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ไปตามกันพานพูดไม่ออกไปเสียดื้อๆ
“มีอะไรจ๊ะตาปูน” โสภิตาเอ่ยถามก่อนจะสรุปเอาเองว่า “หรือว่าพวกลูกๆ ไม่พอใจเรื่องร้านตัดชุด อยากจะหาร้านกันเองหรือเปล่า พวกลูกเสนอมาได้เลยนะ เพราะมันเป็นงานของพวกลูกๆ เอง”
“คือ...ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกครับคุณแม่”
“แล้วเรื่องอะไรล่ะจ๊ะ”
อวัชกระแอมอีกหลายๆ ครั้งราวกับมีอะไรติดคอทั้งที่ความจริงไม่มี “เรื่อง...เรื่องแต่งงานน่ะครับ” พอพูดออกมาชายหนุ่มก็รู้สึกโล่งอย่างประหลาด
“เรื่องแต่งงานทำไมจ๊ะ?” นวลฉวีถามบ้าง ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปอีก เขายอมรับว่าไม่กล้าพูดเรื่องยกเลิกการแต่งงานต่อหน้าพวกท่าน ยิ่งเห็นพวกท่านพูดคุยกันอย่างมีความสุขแล้วเขายิ่งไม่กล้าที่จะทำให้เสียงหัวเราะและรอยยิ้มนี้หายไป แต่ถ้าเขาไม่พูด เฮ้อ...คนที่จะเสียความสุขไปตลอดกาลก็คือตัวเขาเอง
“พวกเราไม่เต็มใจที่จะแต่งงานค่ะ” รติมาพูดโพล่งออกมาเมื่อเห็นคู่อริไม่ยอมพูดเสียที ทุกสายตาที่เคยจับจ้องอวัชจึงเปลี่ยนมาจับจ้องเธอแทน
“หมายความว่ายังไงจ๊ะยัยหนู” นวลฉวีถามเสียงเย็นจนรติมาต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกกำลังใจให้ตนเอง
‘สู้ๆ ขมิ้น อย่ากลัวอย่างมากพวกท่านก็แค่โกรธแป๊บเดียวเท่านั้นเอง’ หญิงสาวปลอบใจตนเอง
“ก็อย่างที่พูดไปนั่นแหละค่ะคุณแม่ หนูกับนายปูนไม่เต็มใจที่จะแต่งงานกันค่ะ”
“ใช่ครับ ขอให้พวกคุณพ่อคุณแม่เข้าใจพวกเราด้วยนะครับ ได้โปรดอย่าทำร้ายจิตใจพวกเราเลย ให้เราได้เลือกคู่ชีวิตเองเถอะครับ” ชายหนุ่มช่วยพูดเสริมอีกแรง
โสภิตาและนวลฉวีตบอกทำท่าจะเป็นลม สามีของทั้งสองจึงโอบกอดไว้ ก่อนจะตะโกนเรียกหายาดมลั่นบ้าน
