บทที่ 4 ฉันต้องการหย่าร้าง

ชารอนจ้องมองเขา ไม่แยแสต่อความโกรธที่พลุ่งพล่านในดวงตาของเขาเลยแม้แต่น้อย "ไม่ว่าคุณจะพูดกี่ครั้ง มันก็เหมือนเดิม ฉันจะไม่มีลูกกับคุณ"

ทันทีที่เธอพูดจบ อเล็กซ์ก็จูบเธออย่างรุนแรง

ชารอนตะลึงงันไปครู่หนึ่ง เมื่อคืนอเล็กซ์เพิ่งจูบเอวา แต่วันนี้เขากลับมาจูบเธอ เธอไม่รู้สึกอื่นใดนอกจากความขยะแขยงและความโกรธ และเริ่มดิ้นรนอย่างสุดกำลังทันที

สำหรับอเล็กซ์แล้ว การดิ้นรนของเธอเปรียบเสมือนการต่อสู้ที่ไร้ประโยชน์ มือที่โอบเอวเธอไว้ไม่คลายออกเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งรัดแน่นขึ้นไปอีก

เพราะการดิ้นรนของเธอ ผ้าขนหนูที่พันรอบตัวก็คลายออกอย่างรวดเร็ว และความปรารถนาในดวงตาของอเล็กซ์ก็พลุ่งพล่านขึ้นมา

ชารอนสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของอเล็กซ์ได้อย่างรวดเร็ว เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จและไม่ได้สวมใส่อะไรเลยภายใต้ผ้าขนหนูผืนนั้น

เธอโกรธจัดและกัดเขาอย่างแรง รสเลือดคาวคลุ้งกระจายไปทั่วปากของทั้งคู่ทันที

อย่างไรก็ตาม อเล็กซ์ไม่ได้ปล่อยเธอไป ตรงกันข้าม มืออีกข้างของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อคลุมอาบน้ำ นิ้วมือแตะลงใกล้เรียวขายาวของเธอ ลูบไล้ไปมาอย่างแผ่วเบา หยอกเย้าจุดอ่อนไหวของเธออย่างไม่อาย

ร่างของชารอนพลันแข็งทื่อ "อเล็กซ์ ปล่อยฉันนะ!" เธอตะโกน

ในไม่ช้า ร่างกายของเธอก็ชาไปทั้งตัว และของเหลวที่หลั่งออกมาจากช่องคลอดก็ทำให้นิ้วของอเล็กซ์เปียกชื้น

"ชารอน คุณก็ต้องการผมเหมือนกัน ใช่ไหม?" อเล็กซ์จงใจป้ายของเหลวนั้นบนหัวนมของเธอแล้วก้มหน้าลงดูด เลียโลมด้วยลิ้นเบาๆ

ชารอนยังคงดิ้นรน แต่ก็ไร้ประโยชน์ และเธอก็ยิ่งสิ้นหวังมากขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุด ในวินาทีที่อเล็กซ์กดส่วนที่แข็งขืนของเขาเข้ากับปากช่องคลอดของเธอ ความรู้สึกอัปยศอดสูก็ทำให้ชารอนหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง

ชารอนเอ่ย "อเล็กซ์ อย่าทำให้ฉันเกลียดคุณเลย"

การเคลื่อนไหวของอเล็กซ์หยุดชะงักกะทันหัน ม่านตาของเขาหดลงโดยไม่รู้ตัว เขาไม่เคยเห็นชารอนเป็นแบบนี้มาก่อน เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความเจ็บปวด

ในขณะนั้น เขากระหายอย่างบ้าคลั่งที่จะครอบครองเธออย่างรุนแรง ราวกับจะพิสูจน์ว่ามีเพียงเธอคนเดียวในใจเขา ทว่าเสียงหนึ่งในใจกลับบอกเขาว่า หากเขามีสัมพันธ์กับเธอตอนนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็จะแตกสลายโดยสิ้นเชิง

ดวงตาของอเล็กซ์เต็มไปด้วยความขัดแย้งในใจ หลังจากจ้องมองชารอนอยู่ราวสิบวินาที เขาก็ปล่อยเธอทันที ลุกออกจากเตียง และจากไปอย่างรวดเร็ว

ประตูห้องนอนถูกกระแทกปิดเสียงดังปัง ชารอนตัวสั่นเทา กอดผ้าห่มไว้แน่น

อีกหลายวันต่อมา อเล็กซ์ก็ไม่กลับมา

ชารอนต้องการคุยกับเขาเรื่องการหย่า แต่เขาไม่ตอบข้อความหรือรับสายเธอเลย

ในวันหยุดสุดสัปดาห์ ขณะที่ชารอนกำลังนั่งอยู่หน้าแล็ปท็อปในห้องนั่งเล่นเพื่อหางาน อเล็กซ์ก็กลับมาทันที

เขาดูอิดโรยมาก

ชารอนปิดแล็ปท็อป ยืนขึ้น และมองเขาอย่างใจเย็น ทั้งคู่ต่างเงียบไปเมื่อสบตากัน

ชารอนเอ่ยขึ้น "ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว เรามาคุยเรื่องหย่ากันเถอะ"

อเล็กซ์ขมวดคิ้ว "ผมบอกคุณแล้วว่าจะไม่หย่า ที่ผมกลับมาวันนี้ก็เพื่อเตือนคุณว่าคืนนี้เราต้องไปทานอาหารค่ำที่คฤหาสน์สมิธ"

ตระกูลสมิธมีงานเลี้ยงอาหารค่ำประจำเดือนของครอบครัว ซึ่งทุกคนในตระกูลสมิธต้องเข้าร่วม เว้นแต่จะมีเหตุผลพิเศษจริงๆ

อันที่จริง ครอบครัวสมิธดูถูกชารอนและมักจะทำให้เธอลำบากใจอยู่เสมอ

ก่อนหน้านี้ เธอสามารถปลอบใจตัวเองด้วยความรักของอเล็กซ์ คิดว่านั่นก็เพียงพอแล้วและเธอไม่จำเป็นต้องสนใจทัศนคติของคนอื่น แต่ตอนนี้ เธอไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

ชารอนปฏิเสธ "ฉันไม่อยากไป คุณไปคนเดียวเถอะ"

อเล็กซ์พูดอย่างหมดความอดทน "ชารอน คุณจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่"

เขาทำเป็นเมินเธอมาสองสามวันแล้ว หวังว่าเธอจะใจเย็นลงและคิดทบทวนเรื่องต่างๆ เขาไม่คิดว่าเธอจะยังดื้อรั้นเหมือนเดิม

ชารอนพูด "ฉันไม่ได้ไร้เหตุผล ฉันแค่อยากหย่า"

อเล็กซ์ถาม "หย่าอีกแล้วเหรอ ชารอน คุณไม่ใช่เด็กวัยรุ่นแล้วนะ อายุยี่สิบแปดแล้ว ทำตัวให้สมกับอายุหน่อยได้ไหม"

ชารอนเยาะเย้ย "ถ้าการเป็นผู้ใหญ่หมายถึงการต้องยอมรับที่คุณมีผู้หญิงคนอื่น งั้นฉันขอโทษ ฉันคงทำตามมาตรฐานนั้นไม่ได้ คุณคงต้องไปหาคนอื่นแล้วล่ะ นี่ข้อตกลงการหย่าที่ฉันให้ทนายร่างไว้ ถ้าคุณพร้อมเมื่อไหร่ก็เซ็นซะ"

มองเอกสารที่เธอยื่นให้ อเล็กซ์รับไปด้วยสีหน้าเย้ยหยันแล้วพลิกดูผ่านๆ พอเห็นส่วนที่เกี่ยวกับการแบ่งสินสมรส เขาก็อดแค่นหัวเราะไม่ได้ "คุณคิดว่าคุณจะได้ส่วนแบ่งทรัพย์สินของผมไปครึ่งหนึ่งงั้นเหรอ มันเป็นไปได้หรือไง"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันควรจะได้รับเหรอ"

อเล็กซ์แค่นเสียงแล้วพูดเนิบๆ "มองไปรอบๆ บ้านหลังนี้สิ มีอะไรที่คุณเป็นคนจ่ายบ้าง แล้วตลอดหลายปีที่เราแต่งงานกันมา ผมเป็นคนจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อของคุณมาตลอด ถ้าจะมาคิดบัญชีกันจริงๆ ว่าใครติดหนี้ใคร คุณอาจจะพบว่าตัวเองนั่นแหละที่เป็นหนี้ อยากให้ผมเรียกทนายมาคำนวณตัวเลขให้ดูไหม"

ชารอนไม่อยากจะเชื่ออเล็กซ์ผู้เย็นชาไร้หัวใจที่อยู่ตรงหน้าเธอ เธอสงสัยว่าตัวเองตาบอดไปแล้วหรือไรที่หลงรักเขา

ก่อนที่เธอจะจับได้ว่าเขานอกใจ เขาแสร้งทำตัวเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ ราวกับนักแสดงรางวัลตุ๊กตาทอง

ชารอนย้ำเตือน "อเล็กซ์ อย่าลืมสิว่าถ้าไม่ใช่เพราะฉันให้สิทธิบัตรนั่นกับคุณ คุณก็คงไม่ได้ตำแหน่งประธานของสมิธกรุ๊ปมาหรอก แล้วหลังจากเราแต่งงานกัน คุณเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนขอให้ฉันอยู่บ้าน ถ้าฉันยังทำงานวิจัยของฉันต่อ ฉันคงหาเงินได้มากกว่าที่คุณให้ฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมาเสียอีก!"

อเล็กซ์ทำท่าไม่แยแส สีหน้าเรียบเฉย "สิทธิบัตรน่ะเหรอ คุณคิดว่าตอนนี้จะมีใครเชื่อคุณหรือไง ผมไม่อยากเถียงเรื่องเงิน แต่ถ้าคุณยังยืนกรานจะหย่า ผมก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องมาคิดบัญชีกัน ชารอน ตราบใดที่คุณเลิกพูดเรื่องหย่า คุณก็ยังใช้เงินของผมได้ตามสบายเหมือนเดิม"

ชารอนตวาด "อเล็กซ์ คุณมันหน้าไม่อายที่สุด!"

ในเมื่อเขาไม่ยอมหย่า เธอก็คงต้องให้ทนายยื่นฟ้อง เธอสะบัดมือเขาออก สูดหายใจลึก แล้วหันหลังกำลังจะเดินขึ้นชั้นบน

แต่อเล็กซ์ขวางทางเธอไว้ "ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ แล้วไปงานเลี้ยงครอบครัวกับผม"

"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ไป ก็แค่บอกพวกเขาไปว่าฉันไม่สบาย"

ทันทีที่เธอพูดจบ อเล็กซ์ก็คว้าข้อมือเธอไว้ พูดเสียงเข้ม "ชารอน ความอดทนของผมใกล้จะหมดแล้วนะ อย่าบังคับให้ผมต้องตัดค่ารักษาพยาบาลของพ่อคุณล่ะ!"

ชารอนมองอเล็กซ์อย่างไม่อยากเชื่อสายตา

อเล็กซ์หยิบโทรศัพท์ออกมาทันทีแล้วโทรหาเลขาส่วนตัว "นี่ เรื่องค่ารักษาพยาบาลของพ่อตาผมเดือนหน้า..."

ชารอนไม่อยากเชื่อว่าอเล็กซ์จะทำจริงๆ ดวงตาเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอจึงคว้าโทรศัพท์เขามากดวางสาย "อเล็กซ์ คุณมันเกินไปแล้ว"

"เกินไปเหรอ" อเล็กซ์มองเธอด้วยสายตาดูแคลน เขาดึงตัวเธอเข้ามาใกล้ แล้วพูดกดเสียงต่ำจากมุมสูง "ชารอน ทุกสิ่งที่คุณมีอยู่ตอนนี้เป็นเพราะผม คุณไม่คิดหรือไงว่าคุณต่างหากที่กำลังหาเรื่อง ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ไม่อย่างนั้นผมมีวิธีอีกเยอะที่จะทำให้คุณต้องยอมทำตาม"