บทที่ 15 ตอนที่ 6.1 ในความฝัน
ขอบฟ้า Part
“หลังจากที่พวกเราร่วมกันสร้างสิ่งที่ตั้งใจจนเสร็จตามกำหนดการ เวลาที่เหลือจนถึงกำหนดกลับในเช้าวันที่ 4 งานสุดท้ายที่ผมต้องขอแรงพวกคุณให้ช่วยร่วมมือกันอย่างเต็มที่ก็คืองานสัมพันธ์ชาวบ้าน พรุ่งนี้ชาวบ้านจะมาร่วมงานเปิดห้องสมุดและวันมะรืนคืออีกวันที่หมู่บ้านนี้จะมีงานปีใหม่ของเผ่าเขาฉะนั้นจงใช้เวลาสองสามวันนี้ให้คุ้มค่านะครับ พี่หมีมีอะไรจะแจ้งอีกไหมครับ”
“มีเอ๊ยไม่มีแล้ว งั้นพวกเรามาฉลองให้ความสำเร็จพ่วงด้วยส่งท้ายปีนี้ด้วยกันเลยดีกว่าโอเครึยังฟ้า” ตั้งแต่กินข้าวมื้อเย็นเรียบร้อยรองประธานค่ายก็เปิดฉากพูดเรื่องงานทันที จนนี่เวลาจวนจะสองทุ่มสงสัยว่าคงพูดจนน้ำลายแห้งไม่มีเรื่องจะพูดเลยหันไปให้พี่หมีช่วยเป็นแนวร่วมอีกล่ะมั้ง
ก็กะอยู่แล้วว่าคนเข้มงวดที่สุดในค่ายอย่างพี่มหาสมุทรต้องถามความคิดเห็นของพี่หมีในทุกคืนที่มีกิจกรรมล้อมวง แต่คืนนี้มันเป็นคืนพิเศษมันคือคืนสิ้นปีทำไมต้องเสียเวลามานั่งฟังเรื่องที่ฟังอยู่ทุกคืนด้วยวะ เพราะคิดอย่างนี้ผมถึงได้รีบหันขวับไปจ้องพี่หมีทันควัน และปฏิกิริยาตอบรับจากประธานค่ายนั้นก็ทำให้ผมต้องฉีกยิ้มกว้างพยักหน้ารับจนหัวสั่นหัวคลอน
รู้จักผ่อนปรนรู้จักยืดหยุ่นรู้จักคิดถึงภาวะจิตใจของวัยรุ่นที่ร้อนรุ่มเพราะต้องการมีช่วงเวลาในคืนพิเศษแบบนี้สิถึงจะเหมาะสมกับตำแหน่งประธานค่ายอาสาด้วยใจของคนยุคใหม่ ส่วนคนที่ทำตัวเข้มงวดเผด็จการวัน ๆ มีแต่สั่งงานกับหน้านิ่วคิ้วขมวดคนนั้น..
“คุณมีอะไรจะพูดหรือถามผมไหมขอบฟ้า” เพียงปรายตาไปมองคนเผด็จการแค่องศาเดียว เสียงราบเรียบก็หลุดจากปากผู้ชายเสื้อยืดสีน้ำตาลเข้มกางเกงยีนรองเท้าผ้าใบ มิหนำซ้ำเขายังหันมองจ้องผมด้วยท่าทีกดดันเอาคำตอบทั้งที่ผมไม่ได้อยากพูดอยากถามอะไรเลยนะผมแค่นินทาในใจเบา ๆ แค่นี้ก็ไม่ได้แม่งหาเรื่องจะลงโทษกูอีกแหง
“นังฟ้ามันจะถามแทนเจ๊ว่าเราจะเปิดไหทองคำได้รึยังจ๊ะพ่อรูปหล่อ เจ๊จะรีบเมาอุ๊ยรีบบำรุงเลือดลมแล้วรีบนอนเพราะพรุ่งนี้ทีมแม่ครัวต้องตื่นตั้งแต่ตีห้ามาทำอาหาร ไม่ได้นอนยาว ๆ ตื่นหกโมงเช้าเหมือนทีมอื่นนะจ๊ะ”
“จริงด้วยพรุ่งนี้พวกเรามีภารกิจกันแต่เช้างั้นผมขออนุญาตเปิดงานเลยนะพี่ ชักช้าเสียดายเวลาอะจริงไหมพี่หมี” เมื่อต้องหากำลังหนุนมาทัดทานเจ้าพ่อเผด็จการพี่หมีถึงเป็นตัวช่วยที่ผมเรียกใช้บริการเป็นคนแรก
“ใช่แล้วที่น้องฟ้าพูดมาถูกต้องทุกอย่างน้อง ๆ ครับดื่มกินกันตามสบายเลยนะ แต่อย่างที่พี่บอกประจำว่าอย่าส่งเสียงดังอย่าเอะอะโวยวายและอย่ามีพฤติกรรมไม่เหมาะไม่ควรไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม น้องฟ้าเปิดงานได้เลยครับ เฮ้ยไอ้จุ๊บจิ๊บเราบอกให้น้องฟ้าเป็นคนปะ”
“อ่าา ชื่นใจหวานปากถึงคอเลยอร่อยว่ะ นังฟ้าเจ๊ว่าเราขอซื้อจากผู้ใหญ่เอากลับไปทำวิจัยที่กรุงเทพสักสิบไหดีไหม” เจ๊จิ๊บผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้แก่แอลกอฮอล์ยี่ห้อไหนรีบแกะถุงพลาสติกที่ปิดปากไห แล้วยกทั้งไหขึ้นมากระดกเพื่อเป็นการประกาศให้รู้ว่าไหนี้เจ๊แกจอง แล้วผมจะรออะไรล่ะมือขวารีบคว้าสิ่งที่ป้ารหัสนำเสนอมาสนองอาการเปรี้ยวปากของตัวเองทันที อืมม หวานอมเปรี้ยวมีกลิ่นแปลก ๆ ด้วยแต่หอมดีว่ะ
“นางฟ้าค่อย ๆ ดื่มสิเห็นว่ามันหวานอย่าคิดว่ามันไม่เมาสาโทนี่ตัวเมาเลยนะ”
“หือ? อ้อขอบคุณที่เตือนนะพี่ต้าแต่ว่าไหนี้จะหมดแล้วว่ะผมขอกินกับพี่ด้วยสิ” ไม่รู้ว่าผมกับเจ๊จิ๊บยกน้ำรสหวานเข้าปากไปแล้วกี่รอบเพราะมัวแต่เอามือคว้าไหตามองเปลวไฟข้างหน้าหูฟังเสียงนุ่ม ๆ ของพี่หมีที่ร้องเพลงคลอกับการดีดกีตาร์ของรองประธานค่าย นึกว่าจะหุ่นหมีอย่างเดียวแต่ร้องเพลงเพราะเหมือนกันนี่หว่า
“อะยกให้หมดเลย เฮ้อ! คุยกับพี่แต่สายตามัวแต่มองคนอื่นแบบนี้น่าน้อยใจชะมัด”
แชะ! “น้องต้าขาถ้าจะมองนังฟ้าด้วยสายตาหวานเป็นน้ำตาลเชื่อมอย่างนั้นเจ๊ว่าน้องต้าคงต้องเปิดศึกกับนังแตงเน่าเพื่อนเจ๊ก่อนนะคะ นังแตงเน่าเปลี่ยนที่นั่งกับกูเถอะกูขี้เกียจนั่งเฝ้าผัวชาวบ้านเกิดนังฟ้าโดนใครฉุดไปทำเมียกูจะซวยโดนมึงด่าอีก” จังหวะที่ผมหันไปมองพี่ต้าที่นั่งข้าง ๆ กันแสงแฟลชจากกล้องมือถือของเจ๊จิ๊บก็กดรัวไม่ยั้งมิหนำซ้ำยังพูดจาไม่น่าฟังให้แตงกวาได้ยินอีก
แต่ก็ต้องขอบคุณเจ๊จิ๊บเพราะไม่กี่อึดใจกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากคนที่นั่งถัดจากเจ๊จิ๊บตอนนี้กลับกลายมาแทนที่ป้ารหัสของผม แขนนุ่มนิ่มของแตงกวาที่เบียดอยู่กับแขนผมทำให้ต้องรีบยกแก้วของพี่ต้ามากระดกน้ำสีขาวขุ่นลงคอรวดเดียวหมดแก้ว ไอ้ฟ้าน้อยมึงอย่าคอแข็งขึ้นมาตอนนี้นะลูก
“ถ่ายรูปด้วยกันหน่อยนะฟ้า”
“ได้สิครับ แตงกวาขออะไรฟ้าให้ได้หมดแหละ” มือขวาผมค่อย ๆ คืบคลานไปตามพลาสติกที่ใช้ปูนั่งแล้วสอดทุกนิ้วของมือข้างขวาประสานเข้ากับมือซ้ายของแตงกวา แก้มเราสองคนคลอเคลียใกล้ชิดกันลมหายใจอุ่น ๆ ยิ่งปลุกให้ไอ้ขอบฟ้าตัวลูกชักจะงัวเงียตื่นจากการหลับใหลซะแล้วสิเอาไงดีวะเนี่ย เมื่อไม่รู้จะหาทางออกยังไงโทรศัพท์ในมือของแตงกวาถึงถูกผมคว้ามาถือไว้แล้วเป็นฝ่ายกดถ่ายรูปรัว ๆ พยายามหันเหความสนใจของตัวเองให้อยู่กับกิจกรรมข้างหน้ามากที่สุด
“ฟ้าถ่ายรูปสวยจังเลยถ้ากลับถึงกรุงเทพแล้วแตงกวาขอเอารูปลงเฟซได้ไหม”
“ฟ้าบอกแล้วไงว่าสำหรับแตงกวาแล้วฟ้าโอเคทุกอย่างครับ” แก้มแดงแถมมีแสงจากกองไฟสาดกระทบแบบนี้ยิ่งส่งให้ผู้หญิงที่นั่งข้างผมดูมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก ถ้านี่ไม่ใช่เป็นการออกค่ายอาสานะพ่อจะอุ้มเข้ามุ้งให้รู้แล้วรู้รอดเลย!
“นังฟ้า! เมื่อกี้กูเพิ่งว่าน้องต้าที่มองอ่านกินมึงอยู่หยก ๆ แต่ดูตอนนี้สิมึงแทบจะฉีกเสื้อผ้านังแตงกวาแล้วจับเล่นท่าทางสายตาจนจะเสร็จแล้วมั้งนังหลานลามก หน้าตามึงกับนิสัยหื่นกามช่างไม่เข้ากันเอาเสียเลย พ่อมหาสมุทรสุดหล่อคะเอาโทรศัพท์ของเจ๊ไปให้พี่ชายนังฟ้าที มันจะได้รู้ว่าน้องมันทั้งจะถูกเพื่อนตัวเองงาบและนังน้องชั่วกำลังคิดสิงสู่เพื่อนเจ๊อีกด้วย”
“สงสัยเด็กพี่อยากออกกำลังกายวิ่งรอบดอยสักรอบมั้งเผื่อจะลดความกลัดมันได้บ้าง ขอบฟ้าถ้ายกดื่มอีกแก้วแล้วสร้างปัญหาคืนนี้ผมจะให้คุณเดินหิ้วน้ำใส่ตุ่มทั้งคืนพรุ่งนี้เย็นก็ต้องไปเก็บผักที่เนินหลังหมู่บ้านคนเดียวนะครับ”
ขวับ! “ทำไมชอบขู่อะไรนักหนาวะพี่ หรือตอนปีหนึ่งโดนรุ่นพี่จัดหนักให้พอตัวเองได้เป็นรุ่นพี่บ้างถึงเอาความเก็บกดมาลงกับผมหมดอะ พี่หมีผมว่าขากลับเราอย่าให้พี่มหาสมุทรกลับไปด้วยเลยว่ะ ฟังที่พี่เขาพูดสิเดี๋ยวหิ้วน้ำบ้างเก็บผักบ้างสงสัยว่าพี่เขาจะชอบกิจวัตรการเป็นอยู่ของที่นี่เราก็ไม่ต้องพรากเขาไปจากธรรมชาติเลย
“ไม่มีทั้งไฟฟ้าน้ำประปาสัญญาณโทรศัพท์แบบนี้ผมว่าพี่เขาอยู่ได้สบายมากเผลอ ๆ จะได้สืบทอดตำแหน่งผู้นำหมู่บ้านจากลุงผู้ใหญ่อีกด้วย” ไม่รู้ว่ารูปที่จอมเผด็จการเห็นจากโทรศัพท์ของเจ๊จิ๊บเป็นรูปยังไงแต่ทำไมถึงต้องจ้องแต่จะแสดงความเผด็จการใส่ผมอยู่คนเดียววะ
ยิ่งคิดยิ่งรำคาญยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุไหสาโทข้างพี่ต้าถึงถูกผมคว้ามาจ่อปากแล้วกระดกน้ำรสหวานโดยไม่ฟังเสียงทักท้วงจากแตงกวาสักคำ แม่งเอ๊ยแทนที่คืนนี้ผมจะส่งท้ายปีด้วยรอยยิ้มชื่นมื่นเหมือนคนอื่นเขาบ้างแต่ต้องมาเซ็งจัดเพราะคู่ปรับอีกจนได้สิน่า!
