บทที่ 2 ตอนที่ 1.2 ขอบฟ้า
ขอบฟ้า Part
“เจ๊จิ๊บผมว่าวันนี้เอาแค่กรึ่ม ๆ ดีไหม พรุ่งนี้ต้องออกค่ายแต่เช้าผมกลัวไปสายแล้วจะโดนคนงับหัวอีกอะ”
“มึงจะไปกลัวอะไรกับพ่อมหาสมุทรสุดหล่อยะถ้ารายนั้นมีปัญหามึงก็ฟ้องแตงกวาเมียมึงสิ เดี๋ยวนังแตงกวามันก็เฉ่งใส่ยัยริต้าให้นางไปสั่งสอนควบคุมผัวเองแหละ”
“แคก ๆ ๆ ๆ ” คำว่าผัวของพี่จิ๊บทำเอาผมถึงกับสำลักยาดองสัญชาติไทยแท้ที่กำลังกลืนลงคอซะงั้น
ตุบ ๆ ๆ “นังฟ้ามึงจะคายสุราชั้นดีทิ้งแบบนี้ไม่ได้นะมันเสียของกลืนลงไปกูบอกให้กลืนลงไป นั่นแบบนั้นแหละดีมาก”
“แคก ๆ ๆ ๆ ไม่ต้องมาชมหรอกขืนไม่กลืนลงคอเจ๊ได้ตบหน้าแทนตบหลังผมแน่ แคก ๆ ๆ ว่าแต่ไอ้พี่น้ำมันกินพี่คนสวยแล้วเหรอเจ้๊ไวไฟเหมือนกันนี่หว่าไอ้ผมก็นึกว่าแค่แฟนใส ๆ เห็นอาทิตย์ก่อนด่าว่าผมไม่ให้เกียรติผู้หญิงอย่างนั้นอย่างนี้อยู่นี่ อิโถ่ที่แท้ตัวเองก็ชิงสุกก่อนห่ามเหมือนกันแหละว้า” เจ๊จิ๊บป้ารหัสที่ผมสนิทใจยิ่งกว่าพี่รหัสถึงกับเบ้ปากมองเหยียดผมทันควัน มือขวายกแก้วเป๊กบรรจุด้วยน้ำสีแดงเต็มแก้วเข้าปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงทีเดียวหมดแก้ว หมดจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียวจริง ๆ
แม่เว้ย! กินล้างกินผลาญแบบนี้ไม่กลัวตับจะแข็งก่อนวัยเลยนะแม่!
“ทีมึงกับนังแตงกวาล่ะกูยังไม่ได้ยินคำว่าเป็นแฟนกันจากปากมึงสักคำเผลอแป๊บเดียวมึงกับมันยังแอบไปแดกกันได้เลย นับประสาอะไรกับคู่นั้นที่คบกันมาหลายเดือนแล้วมั้ง เวลาขนาดนั้นมึงคิดว่าเขาจะเป็นแค่แฟนใส ๆ นอนจับมือกันใส ๆ มองตากันใส ๆ รึไงยะ อีกอย่างยัยริต้าหวงผัวขนาดนั้นเจ้ว่าดุ้นน้องน้ำน่าจะเลี่ยมทองยาวแปดเมตร”
“ก้าวแรกไม่เป็นไรก้าวต่อไปไฟลุกพรึ่บพรั่บใช่ไหมเจ๊ ฮ่า ๆ ๆ ” เราสองคนหัวเราะพร้อมกันแก้วสองใบกระทบชนกันเบา ๆ เมื่อน้ำสีแดงจากโหลแก้วขนาดใหญ่ถูกผมกับป้ารหัสแสนรักจ้วงตักลงคอแก้วแล้วแก้วเล่า
การพูดถึงเรื่องของคนอื่นถึงถูกเราสองพี่น้องต่างสายเลือดหยิบยกขึ้นมาเอ่ยถึงอย่างสนุกปาก ความสบายใจคืบคลานเข้ามาแทรกซึมกลางใจจนผมไม่มีที่ว่างเผื่อไว้ให้ความทุกข์ใจทั้งหมดทั้งมวล จนบางครั้งผมยังนึกสงสัยว่าที่ความทุกข์มันจางหายไปเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเป็นเพราะความเติบโตของวันเวลาก็ไม่รู้
กริ๊ง ๆ ๆ “เจ๊รับโทรศัพท์สิว้า เอิ๊ก! ”
***เพียะ! “***เจอม้ากระทืบโรงทีไรมึงอ่อนทุกทีนะนังฟ้า โทรศัพท์เสียงโบราณนั่นมาจากเครื่องดำ ๆ เก่า ๆ ของมึงต่างหากรีบรับซะทีกูหนวกหู” โซฟากลางห้องคอนโดหรูของเจ๊จิ๊บกลายเป็นที่รองรับเสื้อนักศึกษาถุงเท้ารวมไปถึงข้าวของของผมทุกอย่างจนควานหาโทรศัพท์แทบไม่เจอ เสียงโทรศัพท์เงียบไปนั่นคือช่องว่างให้ผมลุกไปอุ้มโหลยาดองที่ห้องครัวมาประเคนให้เจ้าของห้องที่นั่งขัดสมาธิบนพื้น หลังพิงโซฟามือจิ้มโทรศัพท์บ้างหามุมเซลฟี่บ้างอย่างเอาเป็นเอาตาย
“นังฟ้ามึงมานั่งนี่สิเดี๋ยวกูใช้งานหน่อย” ยาดองเป๊กแรกลงคอไม่ถึงอึดใจ ผมก็ต้องคลานเข่าไปนั่งสงบเสงี่ยมเรียบร้อยตามนิ้วที่ชี้อยู่ของเจ้าของห้อง
“อยู่เฉย ๆ นะกูมัดผมให้มึงก่อน ผมหนาว่ะฟ้าถามจริงมึงผมหยิกแต่กำเนิดไหมเนี่ย”
“เขาเรียกหยักศกไม่ได้เรียกหยิกสักหน่อย ไม่รู้ว่าเป็นตั้งแต่เกิดไหมเพราะตอนเรียนมัธยมผมไว้สั้นมาตลอดเพิ่งรู้ว่ามันหยักศกก็ตอนไว้ยาวนี่แหละ ผมกะจะไว้ยาวถึงกลางหลังเลยนะเจ๊” เจ๊จิ๊บลากไหล่เปลือยเปล่าของผมมานั่งหน้าโซฟาโดยมีเจ้าของห้องนั่งคุกเข่ามัดผมที่ยาวถึงคางของผมอย่างตั้งอกตั้งใจ ลมหายใจร้อน ๆ ของเจ๊จิ๊บตอนนี้ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงมีผลต่อขอบฟ้าตัวลูกบ้างแหละ แต่นี่คือเจ๊จิ๊บไงต่อให้แก้ผ้าอยู่ตรงหน้าผมก็ไม่กล้าคิดว่ะ
“อะเสร็จแล้วเดี๋ยวมึงเผยอปากหน่อย”
“จะทำไรอะ เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าเจ๊จะหลอกจูบปากผม ไม่เอานะเว้ยผมไม่อยากผิดผีกับเจ๊เดี๋ยวฟ้าผ่าตายกันพอดี” เพียะ! ผมมีโอกาสพูดได้แค่นั้นหน้าอกตัวเองก็ถูกฝ่ามือพิฆาตประทับเข้ากลางอกอย่างแรง อิพี่เจ๊เป็นซาดิสม์รึไงวะเอะอะลงไม้ลงมือตลอดนี่ทำอกกูแดงเป็นแป้นมืออีกละเดี๋ยวพ่อก็ยอมผิดผีซะเลย
“มึงอย่ามาคิดอกุศลกับกูนะนังฟ้ากูไม่ยอมเบี้ยนกับมึงหรอก ถ้าผู้ชายจะสูญพันธุ์ไปจากโลกนี้เหลือแค่มึงคนเดียวกูก็ไม่ยอมเอากับคนที่สวยกว่ากูหรอกถึงแม้จะมีไข่มีไส้กรอกให้กูได้กินอิ่มหมีพีมันก็เถอะ! เร็วจือปากเดี๋ยวนี้!” ริมฝีปากผมรีบเผยอตามคำสั่งเจ๊ลำยองทันที
ไม่ถึงอึดใจกระจกบานใหญ่จากห้องนอนที่เจ้าตัววิ่งไปหอบมาก็ถูกจ่อเกือบทิ่มหน้าผม เมื่อเพ่งตามองดี ๆ ริมฝีปากที่ถูกเจ๊จิ๊บวุ่นวายเมื่อกี้ตอนนี้ถูกเคลือบด้วยลิปสติกใสบาง ๆ จนมันวาว ผมของผมถูกรวบมัดเป็นหางจุกมีปอยผมคลอเคลียตามแก้มทั้งสองข้างเล็กน้อย ไอ้เหี้ยตรงหน้ากูตอนนี้เป็นคนที่กูโคตรเกลียดชะมัด!
“ไม่เอาไม่หน้างอสิคนสวยมา ๆ มึงมาถ่ายรูปกับกูหน่อย กูจะอัปเดตให้ประชาชนชาวโซเชียลรับรู้ว่าตอนนี้กูได้ครอบครองบุรุษหน้าสวยที่สุดในมหาวิทยาลัยไว้ในกำมือแล้ว คอยดูนะเมีย ๆ ที่มึงไปแอบกินแอบซุกไว้ต้องออกมาดิ้นกันเป็นแถวแน่”
“งั้นไม่ถ่ายอะเจ๊เดี๋ยวคะแนนผมร่วงสาวหนีหมดทำไง เฮ้ย!” ยังไม่ทันได้บรรยายถึงความเสียหายจบเจ๊จิ๊บก็คว้าคอผมไปแนบหน้ากับหน้าตัวเองโดยมีคำสั่งลอดมาตามไรฟันทำให้ผมต้องยิ้มแห้ง ๆ ออกมาตามคำขู่เสียงแว้ด ๆ เริ่มสั่งความให้ผมทำท่านั้นท่านี้จนเวียนหัวไปหมด และมั่นใจว่าอาการโลกหมุนตอนนี้มันมาจากการถูกเจ๊จิ๊บบงการชีวิตมากกว่าฤทธิ์ยาดองโหลที่สองเสียอีก
ติ๊ง ๆ ๆ เจ๊จิ๊บปล่อยให้ผมเป็นอิสระได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์ติ๊งต๊างไม่รู้อะไรบ้างก็ดังมาให้ได้ยินจากเครื่องเจ้าของห้องจนน่ารำคาญแทน แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่คิดเหมือนกันกับผม เพราะเจ้แกเอาแต่หัวเราะต่อกระซิกอยู่กับโทรศัพท์อย่างกับว่าคุยอยู่กับหนุ่มน้อยที่ไหนสักคนยังไงยังงั้น
ตุ๊บ! “โอ๊ยน่าเบื่อผู้ชายยุคนี้จังไม่รู้ว่าพวกมันหน้ามืดตามัวหรือเป็นจริง ๆ อะเอาไปดูซะนังผู้ชายที่เรียกคะแนนพิศวาสตัวผู้ได้เยอะกว่าผู้หญิงแท้อย่างกู แล้วเอาน้ำบำรุงเลือดลมมาให้กูนี่”
“อะไรวะเจ๊จิ๊บเดี๋ยวหัวเราะคิกคักเดี๋ยวหงุดหงิดงุ่นง่านผมชักตามไม่ทันแล้วนะ หรือวันนี้เมนมาอะ” ถึงปากจะยังต่อล้อต่อเถียงกับเจ๊จิ๊บแต่มือผมยังคงง่วนอยู่กับการใช้แก้วเป๊กตักน้ำบำรุงเลือดลมให้ตามคำเรียกร้อง แล้วคว้าโทรศัพท์เครื่องที่ถูกโยนมากองบนตักตัวเองเพื่อเปิดดูสิ่งที่ค้างอยู่หน้าจอ ไอ้เหี้ย!!
“เอ้าทำไมติดแคปชันแบบนี้วะเจ๊บอกกี่ครั้งแล้วว่าเดี๋ยวคะแนนนิยมผมจะตกอะ งี้ถ้ามีแต่เด็กแพทย์เด็กศิลป์ติดอันดับหนุ่มฮอตของมหาลัยโดยมีเด็กวิศวะอยู่ใต้ตีนพวกมันอย่ามาโทษผมก็แล้วกัน เฮ้อ ไอ้เรารึอุตส่าห์สละเรือนร่างให้สาว ๆ ทั้งหลายเพื่อหน้าตาของคณะแท้ ๆ ”
เพียะ! “มึงอย่าพร่ำเพ้อมากเลยนังฟ้าถึงไม่ได้คะแนนหนุ่มฮอตจากแม่พวกนี้มึงก็ได้คะแนนพิศวาสจากไอ้ตัวผู้มีงูอยู่ดี มึงลองอ่านแต่ละคอมเมนต์สิมีแต่ตัวผู้ทั้งนั้นที่ข่มขืนมึงทางตัวหนังสือน่ะ เหอะเสียอารมณ์!” ไม่ใช่แค่เจ๊จิ๊บคนเดียวที่เสียอารมณ์ในตอนนี้เพราะผมเองก็เซ็งกับแคปชันของเจ๊จิ๊บในเฟซบุ๊กที่ว่า
#หัวนมสีชมพูสองจุกนี้มีเจ๊จิ๊บธิดาโยธาเป็นเจ้าของ #สาว ๆ ถอยไปแม่ฟ้าเขาจะเดิน
ประเด็นคือไม่ได้มีแค่แคปชันเท่านั้นที่ทำลายล้างผม แต่ไอ้ภาพคนคนหนึ่งกำลังนั่งหลังพิงโซฟาแขนทั้งสองข้างพาดไปกับพนักโซฟาตัวใหญ่กำมะหยี่สีแดง ผมหยักศกถูกรวบเป็นหางจุกดวงตาฉ่ำเยิ้มขนตายาวงอนกว่าเจ๊จิ๊บอีกมั้ง ริมฝีปากวาววับเผยอขึ้นมาราวกับเชื้อเชิญใครสักคนที่จ้องมองให้เข้ามาสู่โลกของเขา
ผิวเนื้อสีแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุราทั้งหน้าทั้งคอตัดกับลำตัวซึ่งขาวเกินกว่าจะเป็นผิวเนื้อของชายชาตรี แขนที่กางพาดไว้ก็ไม่มีกล้ามเนื้อเช่นบุรุษเพศให้เห็นสักนิด แม่งเอ๊ย! สงสัยพ่อกูคงเกลียดกูมากแน่ ๆ ดูสิขนาดปั้นลูกชายยังไม่ตั้งใจปั้นจนออกมาหน้ากระเดียดไปทางผู้หญิงขนาดนี้
สายตาผมเลื่อนจากรูปอัปลักษณ์ของตัวเองเพื่ออ่านความคิดเห็นที่เด้งในโพสต์นี้อย่างไม่ขาดสาย ในใจภาวนาไว้อย่างเดียวว่าขอให้สาว ๆ ในสังกัดผมอย่าได้หลงเข้าใจผิดว่าผมเป็นเด็กเจ๊จิ๊บหรือไม่ก็คิดว่าผมเป็นเพื่อนสาวของพวกเธอเลย ไม่งั้นไอ้ฟ้าคงได้พิสูจน์ศักยภาพความเป็นชายให้เธอเหล่านั้นมั่นใจจนฟ้าน้อยถลอกปอกเปิกแน่ว่ะ
แต่อ่านคอมเมนต์แล้วคอมเมนต์เล่าผมก็เจอแค่จุดไข่ปลาหรือสติกเกอร์ร้องไห้ของผู้หญิงหลายคนที่คุ้นเคยกันในหลายท่วงท่า เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาเพราะปัญหามันคือความเห็นประหลาด ๆ จากตัวผู้มีงูเหมือนงูผมต่างหาก
ตาต้าเองครับ : เป็นพี่รหัสคงไม่ทันงั้นเปลี่ยนความสัมพันธ์มาเป็นพี่คนสนิทได้ไหมครับน้องฟ้า
เห็นหมีพี่หมีไหม : พร้อมโอนค่านมชมพู
เวียร์แปลว่าเขื่อน : ถ้ามึงจะอ่อยแรงแบบนี้นะฟ้ากูทุ่มหมดกระเป๋าสู้ตายแข่งพี่หมีเว้ย
เล้าโฬม : มึงไปเมาแล้วนอนให้เจ๊จิ๊บลวนลามใช่ไหมไอ้ฟ้าไอ้เพื่อนทรยศ ไอ้คนไม่รู้จักชวนเพื่อนชวนฝูง ไอ้คนโดนผู้หญิงอยากกรีดหน้า!
โค้กซ่าสู้โซดาได้ทุกหยด : ถ้าการเงินมีปัญหาน้องฟ้าแก้ผ้ามาปรึกษาพี่โค้กได้นะครับ วิศวะสถาปัตย์บ้านพี่เมืองน้องกันครับ
เจี๊ยบตัดยางเราทำไม : จะตั้งใจเรียนจนเป็นผู้พิพากษาแล้วไปตัดสินคดีอาญาที่น้องฟ้าก่อการร้ายในหัวใจของพี่เจี๊ยบ
รันเวย์สู่ขอบฟ้า : ถ้าพรุ่งนี้มึงอ้วกบนรถกูจะถีบมึงลงจากรถแล้วให้วิ่งตามรถแทน
“เจ๊ ๆ พี่เวย์มันขู่ว่าพรุ่งนี้จะถีบผมลงจากรถอะ สงสัยมันอิจฉาที่วันนี้เจ๊ชวนผมคนเดียวไม่ชวนมันมาด้วยล่ะมั้ง”
“กูไม่อยากชวนมันเดี๋ยวมันก็ลากมึงกลับแต่หัวค่ำอีกตามเคย” ผมได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ คล้อยตามในสิ่งที่ป้ารหัสเอ่ยถึง นิ้วโป้งจะเลื่อนไปกดปิดเฟซบุ๊กให้เจ๊จิ๊บอยู่แล้วเชียวถ้าไม่สะดุดตากับความคิดเห็นใหม่ล่าสุดที่เพิ่งมีมา
ถึงจะเป็นแค่สติกเกอร์อย่างเดียวแต่มันก็ทำให้ส้นเท้าผมกระตุกงึกงักด้วยความอยากหายตัวไปกระทืบปากเจ้าของเฟซบุ๊กที่ชื่อมหาสมุทรสิ้นสุดที่ตรงไหน ในข้อหาบังอาจส่งสติกเกอร์รูปอ้วกมาท้ารบผมอีกแล้ว กวนตีนกูมาก ๆ ระวังเถอะกูจะฉกเอาพี่ริต้าเมียมหาสมุทรมาให้สิ้นสุดในอ้อมอกของไอ้ขอบฟ้าคนนี้สักวัน!
