บทที่ 22 ตอนที่ 8.2 หายใจแผ่วเบา

ขอบฟ้า Part

“ต้องขอโทษด้วยที่ผมไปเป็นฝันร้ายของคุณมาทั้งเทอม และต้องขอบคุณที่คุณอุตส่าห์เป็นหน้าเป็นตาให้กับคณะของเราจนโด่งดังไปทั่วทั้งมหาลัย หึหึ อย่างว่าแหละใครบ้างจะไม่รู้จักนายขอบฟ้าผู้ล่าแต้มน่ะ” ลมหายใจของผมถึงกับสะดุดทันควันก่อนจะค่อย ๆ หันไปส่งยิ้มแหะ ๆ ให้กับบุคคลทั้งสาม แต่คนที่ผมล็อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ