บทที่ 5 ตอนที่ 2.3 มหาสมุทร
มหาสมุทร Part
“หวังว่าคงชื่นชมกับทิวทัศน์ตามเส้นทางที่ผ่านมาจนอิ่มอกอิ่มใจกันทุกคนแล้วนะจะได้เก็บข้าวเก็บของแล้วมาเริ่มงานกันเลย ก่อนอื่นผมขอแบ่งห้องพักก่อนผู้ชายนอนห้องหนึ่งกับสามผู้หญิงนอนห้องสอง ผมไปดูมาแล้วห้องผู้ชายอาจคับแคบไปนิดเบียด ๆ กันหน่อย ผมขอเตือนเอาไว้ก่อนไม่ว่าคุณจะเป็นเพื่อนพี่น้องหรือแฟนก็ตามแต่ห้ามข้ามห้องไปนอนด้วยกันเด็ดขาด
“อย่าลืมว่าเรามาที่นี่เพื่อมาสร้างคุณประโยชน์มามอบสิ่งที่จะเป็นส่วนหนึ่งเพื่อช่วยให้เด็ก ๆ บนนี้มีโอกาสได้รับได้สัมผัสอะไรบางอย่างบางเรื่องเหมือนที่เด็กข้างล่างได้สัมผัสเป็นประจำ จงจำไว้ว่าสิ่งที่ผมจะอนุญาตให้คุณทำรับหรือเก็บจากที่นี่ได้มีแค่อย่างเดียวเท่านั้นนั่นคือความทรงจำ ถ้าเข้าใจแล้วก็แยกย้ายได้”
“เราจะอาบน้ำที่ไหนเหรอน้ำ”
“มีลำธารอยู่ไม่ไกลจากหลังอาคารเรียนถ้าริต้าไม่สะดวกอาบที่ลำธารเดี๋ยวผมหิ้วน้ำมาให้อาบที่ห้องน้ำก็ได้นะ วันนี้คงต้องใช้แบบนี้ไปก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะทำห้องอาบน้ำชั่วคราวให้อีกที” ริต้าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนผมได้หนึ่งเทอมเดินมาทวงถามถึงเรื่องที่ผมกังวลอยู่เหมือนกัน วันที่ 20 ของเดือนธันวาคมบรรยากาศในสถานที่แห่งนี้ยิ่งทั้งมืดเร็วและอากาศหนาวกว่าที่คิดไว้ เรื่องห้องน้ำห้องท่าของผู้หญิงจึงเป็นสิ่งแรกที่ผมต้องแก้ไขให้เร็วที่สุด
“ไม่เป็นไรริต้าอาบที่ลำธารได้แต่เรื่องที่อาบน้ำคงต้องรบกวนให้พวกผู้ชายช่วยจัดการให้เร็วหน่อยก็ดี อย่าลืมว่าที่นี่มีห้องน้ำแค่ห้องเดียวแต่เรามีกันเกือบห้าสิบชีวิต พวกผู้ชายไม่น่ายุ่งยากเท่าผู้หญิงแล้วพวกผู้หญิงก็มีกันตั้งสิบกว่าคน จะรอขอใช้ห้องน้ำบ้านพักครูก็ไม่รู้ว่าครูจะกลับมาวันนี้เหมือนที่ผู้ใหญ่บ้านบอกไหม”
“เห็นเฮียดูแลแฟนดีอย่างนี้ผมก็ดีใจแต่อย่าลืมว่าทีมผู้ชายก็มีของดีของสงวนให้ต้องดูแลอย่างเพื่อนผมอีกคนนะ เล่นดูแลแต่อาซ้อแบบนี้เดี๋ยวลูกเฮียในท้องเพื่อนผมก็เกลียดพ่อเอาหรอก อย่าใจดำกันนักเลยพี่รหัสที่แสนดีของผม”
“เพื่อนมึงมีอะไรให้ต้องสงวนวะไอ้เขื่อน อีกอย่างเข้าใจอะไรผิดไปไหมเพื่อนมึงเป็นผู้ชายมีไข่เหมือนมึงกับกูแต่มีแค่ไข่ที่ไม่ใช่รังไข่นะ ก็บอกแล้วว่าอย่าไว้ผมกระเซอะกระเซิงอย่างนี้เห็นไหมขนาดมึงยังเข้าใจว่าเพื่อนตัวเองเป็นสาวเลย และต่อให้เพื่อนมึงจะมีรังไข่จนป่องได้ยังไงมันก็ไม่ใช่หน้าที่ที่กูต้องเทคแคร์เพราะพ่อของลูกเพื่อนมึงไม่ใช่กูอยู่ดี อย่าลืมว่าเพื่อนมึงไม่ใช่เมียกูนะน้องชาย” ริต้าถึงกับกลั้นยิ้มในคำสนทนาโต้ตอบระหว่างผมกับไอ้เขื่อนแต่คนที่ชักสีหน้าไม่พอใจคือไอ้โฬมที่ยืนข้าง ๆ มากกว่า
“โอ๊ยพี่น้ำครับอะไรทำให้พี่คิดว่าถ้าผมเป็นผู้หญิงผมจะอ้าขาร้องขอความเป็นผัวจากพี่อะค้าบ ได้พี่เป็นพ่อของลูกผมไม่เอาอะสงสารลูกคงมีปมด้อยน่าดูที่มีพ่อปากจัดใจอีกาหน้าตาไม่มีออร่าของความเป็นสามีแห่งชาติสักนิด” หน้าซีดเผือดของคนที่นั่งปากคอสั่นเมื่อกี้ ตอนนี้ผุดลุกขึ้นยืนกอดอกอยู่ข้างไอ้เขื่อนโดยมีไอ้โฬมพยักพเยิดหน้าตามไปด้วย ริมฝีปากสั่นเทาเมื่อสักพักก่อนขยับขึ้นลงพ่นหลายน้ำคำยอกย้อนผมไม่เว้นวรรคหายใจสักนิด ถ้าหายใจไม่ทันจนชักพี่กับป้ารหัสมันจะแหกอกผมไหมวะ
“คิดได้แบบนั้นก็ดีเพราะผมเองก็คิดอะไรไม่ต่างจากคุณหรอก ริต้าครับเดี๋ยวผมขอไปคุยกับพี่ทางนู้นก่อนนะต้องไปเตือนว่าอย่าเล่นอะไรแผลง ๆ กันเพราะเจ้าที่ที่นี่ดุมาก” ในขณะที่พูดหางตาผมก็เหลือบมองไปทางคนปากดีที่ตอนนี้กลับมาปากสั่นหน้าเหลือสองนิ้วเหมือนเดิมอีกครั้ง
เห็นแค่นั้นมุมปากตัวเองอดกระตุกยิ้มไม่ได้ถึงต้องรีบเดินจ้ำอ้าวหนีเด็กปีหนึ่งทั้งสามไปหารุ่นพี่ปีสามทันควัน ขืนยังยืนต่อล้อต่อเถียงกับพวกนั้นวันนี้ทั้งวันงานคงไม่คืบหน้าสักที
“พี่แตงกวาพี่จิ๊บครับผมรบกวนช่วยดูแลฝั่งนั้นด้วยนะครับ”
“ได้จ้ะสุดหล่อแต่เจ๊ขออภิสิทธิ์นิดหน่อยได้ไหมล่ะ” ในขณะที่ทุกคนแยกย้ายกันไปคนละทิศละทางส่วนใหญ่เห็นมุ่งหน้าเอาข้าวของไปเก็บที่พักมากกว่า แต่ตัวผมก็ต้องหันกลับมาตั้งรับกับคำขออภิสิทธิ์ของผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าสายแอลกอฮอล์คอแข็งยังเรียกแม่อย่างพี่จิ๊บพี่รหัสไอ้เวย์
นี่พี่เขาจะเล่นลูกไม้อะไรกับผมอีกไหมเนี่ยไม่ใช่ว่าขอเปิดโรงเหล้าที่นี่นะ แค่เห็นพี่จิ๊บปลุกปั้นน้องกับหลานรหัสเป็นสายเมาตามรอยเท้าของตัวเองผมก็เหนื่อยใจพอแล้ว
“อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่แอลกอฮอล์นะพี่ ไม่งั้นผมจะขอให้พี่ไชยะตามประกบพี่ทุกก้าวเลย”
เพียะ! “ต๊ายหน้าตาก็ดีทำไมถึงคิดชั่วทำชั่วกับเจ๊แบบนี้จ๊ะพ่อมหาสมุทร ความนุ่มนวลอ่อนโยนหายไปไหนหมดอย่าบอกนะว่าเอาไปทุ่มเทให้กับยัยริต้าน่ะ เจ๊ได้ยินหมดแล้วว่าพ่อรูปหล่อถึงกับจะหิ้วน้ำให้ยัยริต้าอาบเลยเหรอ นี่อิแตงกวาหัดกำราบน้องเขยมึงบ้างดูสิไม่ทันไรน้องเขยมึงจะส่งตัวจัญไรมาเกาะติดกูซะแล้วถ้ามึงไม่กำราบน้องเขยมึงกูจะไม่ให้มึงแซ่บกับหลานกูอีกเด็ดขาด
“เอ๊ะ อย่าคิดจะอ้าปากเถียงกูเชียวนะนังฟ้าอยู่ในอุ้งมือของกูมึงรู้ดีใช่ไหมล่ะ” เพราะประโยคนี้ของพี่จิ๊บผมถึงนึกได้ว่าพี่แตงกวาเป็นอะไรกับเด็กพี่จิ๊บแล้วนี่หว่า แต่เรื่องนี้ไม่น่าตื่นเต้นอะไรสักนิดเพราะตั้งแต่เปิดเรียนมาหนึ่งเทอมเต็ม เด็กในสายพี่จิ๊บก็มีเรื่องราวแว่วเข้ามาให้ได้ยินอยู่บ่อยครั้งว่ามีความสัมพันธ์อันดีกับผู้หญิงมากหน้าหลายตาและหลายคนมักจะเป็นตัวท็อปของหลายคณะเสียด้วยซ้ำ
“มึงอย่าลากเอาฟ้ามาอ้างได้ไหมอิจิ๊บ น้องน้ำมีอะไรก็คุยกับอิเรื่องมากเองนะพี่จะไปดูเด็ก ๆ หน่อย” ว่าแล้วผู้หญิงที่ถูกตัวปัญหาเรียกว่าที่รักวันก่อนก็เดินเลี่ยงไปทางชั้นเรียนที่ถูกพวกเรายึดเป็นที่ซุกหัวนอน ถ้าตาไม่ฝาดนะผมเห็นมีผู้ชายผมกระเซิงบางคนเดินไปพูดอะไรด้วยสักอย่างก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้ายกันไป
จึก ๆ “นี่น้องน้ำพี่ขอเอานังฟ้ามาอยู่ฝ่ายสวัสดิการกับพี่ได้ไหมแล้วเอาน้องโฬมคืนไปอยู่ฝ่ายสร้างแทน น้องน้ำดูสภาพนังฟ้าสิคะถึงมันไม่ได้เป็นเดือนมหาลัยแต่ก็เป็นเดือนคณะ ที่สำคัญมันเป็นคนที่ผู้ชายทั่วทั้งมหาลัยพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอยากสอยมาเป็นเมียนะคะนี่คือหน้าตาของคณะเราชัด ๆ
“เราจะให้มาสคอตของคณะไปใช้แรงงานเยี่ยงชายถึก ๆ รูปชั่วตัวดำอย่างไอ้พวกนั้นไม่ได้เสียของกันพอดี” คำว่ารูปชั่วตัวดำมาพร้อมกับนิ้วชี้ที่ชี้ไปยังกลุ่มเพื่อนตัวเองและเพื่อนผมที่ยืนจับกลุ่มคุยเรื่องแบ่งหน้าที่กัน แล้วเสียงพี่จิ๊บไม่ใช่จะเบานะถ้อยคำเกรี้ยวกราดเมื่อกี้ผมมั่นใจว่ากลุ่มก้อนพวกนั้นต้องได้ยินเต็มสองหูอย่างทั่วถึงแน่
“เธอก็พูดเกินไปหน่อยไหมจิ๊บพวกเราไม่ได้รูปชั่วตัวดำสักหน่อยแต่น้องฟ้าเขาบอบบางน่าทะนุถนอมมากกว่าผู้หญิงอย่างเธอต่างหาก มึงคิดเหมือนกูไหมน้ำ”
“ผมไม่มีความเห็นแต่ถ้ามีคงไม่เหมือนพี่แน่ พี่จิ๊บถ้าอยากแลกเปลี่ยนตัวใครยังไงก็คุยกับพี่ไชยะแล้วกันเพราะผมไม่ใช่คนแบ่งงานพี่ไชยะนู่นที่จัดการน่ะ ผมขอตัวไปดูความเรียบร้อยก่อนนะครับ” ให้คำตอบพี่จิ๊บแค่นั้นผมก็หันหลังเดินจากมาทิ้งให้พี่ไชยะยืนต่อปากต่อคำกับคู่ปรับตามลำพัง
แต่ลึกลงไปได้แต่หวังว่าฝ่ายชนะจะเป็นพี่จิ๊บนะ เพราะผมเองก็ไม่อยากปวดประสาทโดยการมีคนบ้าบอไปไหนก็พกแต่ปัญหาห้อยตามก้นไปด้วยอย่างหลานพี่จิ๊บมาเดินเพ่นพ่านอยู่ใกล้หูใกล้ตานักหรอก แทนที่จะได้ห้องสมุดกับห้องน้ำให้น้องผมกลัวว่าแม้แต่อาคารเรียนแห่งเดียวก็จะพังพินาศด้วยฝีมือคนเพี้ยนซะก่อน
สาธุขอให้ความหวังของพี่จิ๊บสมปรารถนาด้วยเถอะครับ!
