บทที่ 97 ตอนที่ 35.1 ไม่มีแม้ใครสักคน

มหาสมุทร Part

หลังจากไปส่งขอบฟ้าจนถึงบนห้องที่หอพักแล้วต้องรีบกลับทั้งที่ผมกับน้องยังเคลียร์กันไม่จบด้วยซ้ำป่านนี้ไม่ใช่ว่ากำลังสาปแช่งผมอยู่เหรอ ก็แน่ล่ะเพราะตลอดการเดินทางกลับจากจันทบุรีน้องก็พ่นคำด่าทอเรื่องที่ผมลักหลับสารพัดจนฟังไม่ทันกันทีเดียว

เมื่อล้อรถหยุดนิ่งอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ซึ่งมี...