บทที่ 24 24

เจ็บ

เดือนนาราเบ้หน้าสูดปากเบาๆ นึกถึงคนที่ทำให้เจ็บตัวก็ต้องกำมือแน่น โชคดีที่อีกฝ่ายไม่อยู่แล้ว ไม่งั้นเธอคงอาละวาดเขาอีกรอบ

เสียงเล็กๆ ดังขึ้นมาเตือนเดือนนาราอีกรอบ ใบหน้าสวยหันกลับไปมองข้างเตียงอีกฟากแล้วรีบย่อตัวลงไปอุ้มเจ้าหนูน้อยขึ้นมา

“ดิโน่หนูมาได้ยังไง” แน่ละดิโน่ยังเดินไม่ได้ เจ้าห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ