บทที่ 30 30

พูดจบเขาก็สาวเท้าเดินจากไปทันที ราวกับหงุดหงิดอะไร เดือนนารามองตามอย่างไม่เข้าใจนัก “เป็นบ้าอะไรของเขา อารมณ์ไม่อยู่กับร่องกับรอย”

แวบหนึ่งอดรู้สึกท้อแท้ขึ้นมาไม่ได้ ทำไมต้องมาเจอคนใจร้ายแบบนี้ด้วย เธอไปทำอะไรให้เขากัน แค่เธอต้องการรับหลานไปอยู่ด้วยแค่นั้นเอง เรื่องแค่นี้แต่ทำไมเธอต้องเสียอะไรไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ