บทที่ 22 พากลับบ้าน

22. พากลับบ้าน

ครั้นเมื่อถูกถามเจียอีก็ไม่มีคำตอบ บุรุษปริศนายังหลับตาพริ้มอยู่เช่นเคย

"เสียเวลาพวกเราตามหาจริง ๆ ตอนที่เรามาก็เห็นแล้วนี่ว่านางไม่ได้ถูกขังเสียหน่อย กุญแจที่ปิดประตูไว้ก็ไม่เห็นมี ไป ๆ พวกเราแยกย้าย"

"ใช่ ไปเถอะ"

ชาวบ้านกำลังจะแยกย้ายลู่เสียนจึงรีบร้อนกล่าวขอบคุณ

"ขอบคุณพวกท่านเจ้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ