บทที่ 6 ยังไม่แต่งงาน

ตอนที่6 ยังไม่แต่งงาน

หลายอาทิตย์ต่อมา...

วันเวลาที่ผ่านมาความทรงจำของปลายฟ้าก็ยังไม่ได้กลับมาเลยสักนิด เธอยังคงเป็นคนที่จำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างเหมือนเดิมแม้แต่ความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อสามีตัวเองก็ตาม แต่ถึงจะจำอะไรไม่ได้ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเริ่มใหม่ไม่ได้ไม่ใช่เหรอ

และใช่ หลายอาทิตย์ที่ผ่านมาเธอได้อยู่กับป้องปราบมากกว่าตอนแรกๆ เขาไปนอนที่ห้องของเธอบ่อยขึ้น ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนที่นิ่งมากๆ จนเหมือนคนไร้ความรู้สึก แต่ก็มีหลายครั้งที่เขาแสดงออกถึงความใส่ใจออกมาให้เธอรับรู้

อย่างตอนนี้ ที่เขาสละเวลาตัวเองพาเธอมาเที่ยว

“ที่นี่สวยจังเลยนะคะ” ปลายฟ้าพูดขึ้นอย่างมีความสุขพร้อมกับนั่งมองไปยังเบื้องหน้าของตัวเอง ที่ตอนนี้พระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้าเรื่อยๆ ฝูงนกก็บินกลับรังของตัวเอง ฟังเสียงคลื่นที่กระทบฝั่ง ชวนให้รู้สึกสงบมากๆ

“ชอบเหรอ” ป้องปราบถามกลับเสียงเรียบแต่ก็คอยอยากรู้เรื่องของเธออยู่เรื่อย

“ค่ะ ชอบมากเลย” เธอตอบกลับไปอย่างไม่เสียเวลาคิด เมื่อก่อนเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองชอบทะเลไหม แต่ที่รู้คือตอนนี้เธอชอบทะเลมากๆ อยากมาบ่อยๆ อยากนั่งฟังเสียงคลื่นแบบนี้ทุกวัน

“แล้วฉันจะพามาอีก” ป้องปราบได้ยินแบบนั้นก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่เธอเริ่มชินแล้ว แต่คำพูดของเขากลับเป็นคำมั่นสัญญาที่เธอไม่ต้องร้องขอ นั่นทำให้เธอหันไปมองเขาด้วยรอยยิ้ม

“คุณดีกับฉันจัง” เธอพูดอย่างรู้สึกดีและซาบซึ้งกับความใส่ใจจากเขา

“เพราะฉันเป็นสามีเธอไง” แล้วเขาก็ตอบกลับมาเพื่อให้เธอเข้าใจว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

แต่นั่นสินะ เพราะเขาเป็นสามีของเธอ ถ้าเขาจะดีกับเธอก็คงไม่แปลกจริงๆ นั่นแหละ

“รอหน่อยนะคะ ฉันเชื่อว่าอีกไม่นานฉันจะกลับมารักคุณเหมือนเดิม” เธอบอกเขาออกมาอย่างหนักแน่นและเชื่อมั่นไม่น้อยว่ามันอีกไม่นานนี้แน่ๆ เพราะตอนนี้เธอมีความสุขมากที่มีเขาอยู่ เธอมีความสุขมากกับการได้นั่งมองหน้าเขาโดยไม่ต้องพูดหรือทำอะไรด้วยซ้ำ

และนั่นมันก็คงเป็นสัญญาณแห่งความรู้สึกดีๆ แล้วไม่ใช่เหรอ

“อืม ฉันจะรอ ไม่ว่าจะนานแค่ไหนฉันก็จะรอ” เขาไม่ได้กดดันเร่งรัดอะไรเธอ แต่กลับก้มลงมามองเธอแล้วตอบรับกลับมาอย่างใกล้ชิด

แต่เขาจะรู้ไหมนะว่าสีหน้านิ่งเรียบของเขามันเป็นเสน่ห์ในตัวเขามาก

“ไม่นานหรอกค่ะ” เธอยืนยันกลับไปอย่างหนักแน่นแน่วแน่กว่าเดิม แล้วเธอจะทำให้เขามีความสุขอย่างที่เขาทำให้เธอมีความสุขตอบแทนเขากลับคืนเหมือนกัน

“กลับขึ้นห้องเถอะ อากาศเริ่มเย็นเดี๋ยวไม่สบาย” ป้องปราบพูดพร้อมกับลุกขึ้นและยื่นมือมาตรงหน้าให้เธอจับ เธอส่งยิ้มให้เขาก่อนจะยื่นมือไปจับมือของเขาด้วยรอยยิ้มที่แทบไม่สามารถหุบลงได้เลยด้วยซ้ำ

ฝ่ามือใหญ่ที่อบอุ่นกอบกุมฝ่ามือของเธอได้จนเต็ม บ่งบอกได้ถึงความปลอดภัยของตัวเอง ที่มีผู้ชายคนนี้ปกป้องอยู่ข้างกาย

ครืดด! เสียงโทรศัพท์ของป้องปราบดังขึ้นจังหวังหวะของเรา

“เดี๋ยวฉันคุยงานก่อน” เขาหันกลับมาบอกเธอให้รับรู้ ก่อนจะปล่อยมือเธอแล้วเดินออกไปคุยงานของเขา

“.....” เธอได้แต่มองตามด้วยความเป็นห่วงเพราะเขาทำงานหนักมาก ไม่ได้น้อยใจสักนิดที่เขาต้องแบ่งเวลาจากเธอไปให้งานแบบนี้ นี่ขนาดพึ่งมาเที่ยวแค่หนึ่งคืนเอง แต่เขาก็ยังเอางานมาทำด้วย และมีสายเข้าบ่อยๆ

“เรากลับพรุ่งนี้เลยก็ได้นะคะ” หลังจากป้องปราบคุยโทรศัพท์เสร็จเดินกลับมาหาเธอ ปลายฟ้าก็พูดกับเขาออกไปด้วยความเกรงใจและเข้าใจเขาอย่างดี

“เธอไม่อยากอยู่ต่อเหรอ” เขาถามเธอกลับมาแทนการตอบรับหรือปฏิเสธ

“อยากค่ะ แต่ฉันไม่อยากรบกวนเวลางานของคุณ” เธอบอกเขาให้เข้าใจอย่างเข้าใจดีเลย เพราะขนาดวันหยุดแทนที่เขาจะได้พักแต่เธอกลับไม่เคยเห็นสามีของตัวเองได้พักเลย

ส่วนเรื่องธุรกิจของเขาเธอเองก็ไม่รู้หรอกว่าเขาทำอะไรยังไงรู้แค่ว่ามีทำหลายอย่าง ถึงเธอจะอยากรู้บ้างบางครั้ง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรกลับไปเพราะสิ่งที่เธออยากรู้มากที่สุดคือเรื่องพื้นฐานของตัวเองนั่นเอง

แต่... เธอก็ยังไม่รู้อะไรเลยเหมือนเดิม นอกจากชื่อปลายฟ้าและมีสามีชื่อป้องปราบ

“ไม่ต้องคิดมาก ฉันพาเธอมาเที่ยวเอง” ป้องปราบได้ยินแบบนั้นก็พูดขึ้นอย่างใจกว้างและจะอยู่ต่ออย่างไม่ผิดคำพูดกับเธอ

“.....” และนั่นก็ทำให้ปลายฟ้ายิ้มออกมาอย่างมีความสุขอีกครั้งได้อย่างง่ายดาย

นี่คือเรื่องเล็กๆ ที่มันกลับทำให้หัวใจของเธอพองโตได้มากมายขนาดนี้ เขามักจะเป็นแบบนี้ตลอดเลย

และไม่ใช่แค่ครั้งนี้เรื่องพวกนี้หรอก เพราะอย่างเรื่องข้าวเช้าที่ปกติเขาไม่เคยกินแต่ทุกวันนี้เขาก็กินข้าวกับเธอและฝีมือของเธอตลอดโดยมีเธอเป็นคนทำอาหารเองกับมือทุกมื้ออย่างตั้งใจและเต็มใจ ของว่างหรือขนมหวานที่เธอทำให้เขาอยู่เรื่อยๆ สุดท้ายเขาก็กินมันทุกรอบโดยไม่ปฏิเสธทั้งที่ตัวเองไม่ได้ชอบเท่าไหร่ก็ตาม

ความนิ่งของเขาไม่ได้ทำให้เขาเป็นคนละเลยเลยสักนิด แต่กลับกัน แม้เขาพูดน้อยแต่กลับจดจำทุกอย่างของเธอได้อย่างดี และดูแลในสิ่งนั้นได้อย่างที่เธอไม่เคยเรียกร้องบอกอะไรจนเธอเองยังแปลกใจอยู่หลายครั้ง เพราะเธอไม่เคยได้บอกเขาหรือเรียกร้องอะไรจากเขา

“ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณจริงๆ” เธอพูดก่อนจะสวมกอดสามีตัวเองด้วยความรู้สึกที่ดีมากมายจนบรรยายแทบไม่ถูก

ดีใจที่เธอโชคดีที่มีสามีที่ดีแบบนี้ แม้ว่าเธอจะกลายเป็นคนที่สูญเสียความทรงจำแต่เขากลับไม่เคยทอดทิ้งเธอให้โดดเดี่ยวเดียวดาย เขายังคงทำหน้าที่สามีที่ดีอยู่เคียงข้างทั้งที่เขาจะฉวยโอกาสนี้ไปหาผู้หญิงใหม่ก็ได้เพราะยังไงเธอก็ไม่รู้อะไร แต่เขากลับไม่ทำแบบนั้นและยังอยู่ตรงนี้ จนเธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกเลยด้วยซ้ำ

แต่...

ความโชคดีไม่สามารถอยู่กับคนๆ หนึ่งได้ตลอดไป เพราะเมื่อไหร่ที่คุณเจอความโชคดีและความสุข นั่นหมายความว่าความโชคร้ายและความทุกข์กำลังรอคุณอยู่ข้างหน้า...

“วันนี้...คุณไปนอนกับฉันได้ไหมคะ” ปลายฟ้าพูดขึ้นหลังกินข้าวเสร็จ เพราะป้องปราบไม่ได้ไปนอนกับเธอสามคืนแล้ว

“ทำไม” เขาไม่ได้ตอบแต่ย้อนถามเธอกลับมาแทนเหมือนไม่เข้าใจเลยสักนิด

“เปล่าค่ะ ฉันก็แค่อยากอยู่กับคุณ” เธอพูดด้วยสีหน้าอ้อนวอนกับสิ่งที่มันควรจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ และแน่นอนว่าเขาคงขัดใจเธอไม่ลง

“อืม” แล้วเขาก็ตอบกลับมาอย่างไม่เรื่องมาก ซึ่งมันทำให้เธอก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“งั้นฉันขึ้นไปข้างบนก่อนนะคะ” เธอบอกเขาออกมาด้วยรอยยิ้มบอกเขาก่อนจะปลีกตัวขึ้นห้องนอนก่อน

“.....” ป้องปราบพยักหน้าให้เธอ ก่อนเขาจะเดินขึ้นไปเหมือนกัน

แต่เขาไม่ได้ไปห้องของเธอ เพราะต้องกลับห้องตัวเองก่อน

กลับไปหา...