บทที่ 10 ตามหา
10 วันต่อมา...ณ. ประเทศอิตาลี
หลังจากที่ลงเครื่องในสนามบินพร้อมกับบอดี้การ์ดคนสนิทที่เธอเคยตามเธอครั้นเมื่ออยู่บนรถเมล์ รถยนต์คันหรูสีดำราคาแพงจอดรออยู่หน้าสนามบิน โรสขึ้นรถไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ปริปากพูดหรือถามอะไรแม้แต่น้อยจนกระทั่งถึงคฤหาสน์สีขาวที่โอบล้อมด้วยสวนขนาดกว้าง
หญิงสาวลงจากรถเดินตามเข้ามาข้างในก่อนที่จะมีสาวใช้ วัยกลางคนเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้ายิ้มต้อนรับ
“คุณซอฟฟ์ให้ฉันเตรียมห้องไว้ให้คุณแล้วค่ะ อีกสักครู่คงจะ
กลับมา”
“เตรียมห้องหรือคะ ?” โรสถามเป็นภาษาอิตาเลียนขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจก่อนจะหันไปหารอสซี “หมายความว่ายังไง ไหนบอกว่ามาคุยเรื่องงานก่อนไงล่ะ”
“เจ้านายสั่งแค่ให้ผมพาคุณมาเท่านั้น” บอดี้การ์ดหนุ่มตอบ “มาร์ธาจะเป็นคนนำทางคุณไป”
โรสพยักหน้าแทนคำตอบโดยไม่ปริปากถามสิ่งใดอีก ถึงจะให้เธอเช่าห้องที่นี่ก็คงที่จะเสียเงินมากอยู่ดีฉะนั้นการพักที่คฤหาสน์คงช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายไว้สำหรับรักษาป้าของเธอ
ห้องพักอยู่ฝั่งของคฤหาสน์ โรสเดินตามทางพลางส่งสายตาไปรอบ ๆ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้ ความงามของธรรมชาติจากที่นี่ทำให้ดูผ่อนคลายไม่เบา สองเท้าก้าวเข้าไปข้างในอย่างช้า ๆ ห้องพักขนาดกลาง ซึ่งมองดูแล้วก็ใหญ่กว่าห้องนอนที่บ้านเธอในลาสเวกัส สัมภาระของเธอถูกยกเข้ามาวางไว้ข้างมุมหนึ่งของห้อง
“คุณมาร์ธาคะ” หญิงสาวพูดสำเนียงอิตาลีชัดเจน โดยไม่ได้สังเกตว่าคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่มาร์ธา
มาเฟียหนุ่มมองหญิงสาวด้วยความแปลกใจ ไม่รู้เลยว่าเธอพูดภาษาอิตาเลียนได้และชัดเจนมากเสียด้วย
“คุณพูดภาษาอิตาเลียนได้ ทำไมไม่บอกผม”
โรสสะดุ้งขึ้นหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนพิงอยู่ขอบประตู
“ก็คุณไม่เคยถามนี่คะ”
หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงปกติ เพราะตั้งแต่เรียนจบไฮสคูลที่สอนภาษาสเปนควบด้วยเธอก็อยากจะลองเรียนภาษาอิตาเลียนเพิ่มอีก ในตอนนั้นจำได้ว่าป้าของเธอคัดค้านที่ไม่ยอมให้เรียน เพราะบอกว่าไม่ได้ใช้ไม่จำเป็นสำหรับเธอ แต่เธอก็ยังแอบไปเรียนจนได้ แน่นอนว่าตอนนี้เธอก็ได้นำมาใช้แล้ว
“อย่างนั้นหรือ ?”
“ค่ะ” หญิงสาวตอบเขาเป็นภาษาอิตาเลียน
อันโตนีโอก็ไม่ได้ถามอะไรไปมากกว่านี้ เขาเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับพูดขึ้น “คุณพักอยู่ที่นี่ไปก่อน ถ้าเกิดได้เงินเดือนเดือนแรกแล้วอยากจะย้ายไปอยู่ที่อื่นผมก็ไม่ว่า”
โรสหันไปมองเขา “ขอบคุณค่ะ”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วพรุ่งนี้เริ่มงาน ผมจะคนของผมมาอธิบายงานที่คุณต้องทำให้ฟัง” เมื่อพูดจบชายหนุ่มเตรียมหันที่จะเดินออกจากห้องไป
“เดี๋ยวค่ะ”
มาเฟียหนุ่มหันกลับมามองหญิงสาวที่อ้ำอึ้งนิ่งอยู่พักนึง เขาเลิกคิ้วมองเธอเพื่อรอฟังคำถาม
“ทำไมคุณถึงเข้ามาเสนองานให้กับฉันคะ” ถามไปจนได้ แต่เรื่องนี้เธอยังค้างคาใจไม่หาย “เออ...ฉันก็แค่อยากรู้น่ะค่ะ”
อันโตนีโอนิ่งพร้อมกับก้าวเข้ามาพร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “บริษัทของผมขาดคนพอดี และผมคิดว่าคุณน่าจะทำตำแหน่งนั้นได้ดี”
“หรือคะ ? ยังไงฉันก็ขอบคุณคุณนะคะ”
“พักผ่อนเถอะ”
มาเฟียหนุ่มพูดก่อนที่จะเดินออกจากห้อง
อันโตนีโอเดินกลับเข้ามาที่ห้องทำงานอีกครั้งหนึ่ง เขานั่งลงที่เก้าอี้ทำงานพร้อมกับเสียงผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ชายหนุ่มสบถโทษตัวเองหลายต่อหลายครั้งเพราะว่าความเหงาใช่หรือไม่ที่ทำให้รู้สึกหวั่นไหว ตอนแรกตั้งใจจะไม่ไปหาห้องให้เธอ แต่เพราะเป็นห่วงเธอเขาจึงตัดสินใจไป
ไม่...ไม่เลยสักนิดเพียงแต่...
ก๊อก ๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้มาเฟียหนุ่มสะดุ้งจากภวังค์พร้อมกับส่งสายตามายังประตูที่เปิดออก
รอสซีเดินเข้ามาก่อนที่จะวางแฟ้มไว้บนโต๊ะ
“รายละเอียดเกี่ยวกับกาสิโนครับ เท่าที่ผมสืบทราบว่า มีลักลอบค้ามนุษย์ รวมพยายามที่จะติดต่อกาสิโนของนายเพื่อทำการประมูลครับ และก็มีคนในหลาย ๆ คนที่พยายามจะแอบทำด้วยครับ”
เมื่อฟังจบแล้วสีหน้าของอันโตนีโอดูเกรี้ยวโกรธขึ้นมาทันตา กฎของกาสิโนเขามีเพียงสิ่งเดียวคือห้ามค้ามนุษย์
“ไปตามสืบมา” มาเฟียหนุ่มสั่งด้วยน้ำเสียงเยือก “ที่สำคัญเรื่องนี้ต้องทำเป็นความลับเท่านั้น ฉันไม่อยากให้ธุรกิจเสียหาย”
“ครับ”
“รอสซี เรื่องเวก้า นายตามสืบถึงไหนแล้ว ได้ข่าวเธอบ้างไหม ?” เมื่อได้ยินคำถามของเจ้านายสีหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่มดูเครียดขึ้นมา เพราะหญิงสาวนั้นก็หายไปสามปีแล้ว เขาพยายามที่จะตามหาแต่กลับไม่มีวี่แววเลยสักนิด
“ไม่มีข่าวของเธอเลยครับ”
“ขอบใจนาย นายออกไปได้แล้ว”
“ครับ” รอสซีรับคำสั่งก่อนที่จะหมุนตัวเดินออกไป
ภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้งหนึ่ง อันโตนีโอเอนแผ่นหลังพิงกับพนักเก้าอี้ก่อนที่จะปิดเปลือกตาลงด้วย ความเหนื่อยล้า แม้จะไม่ใช่จากงาน แต่ใจเขาช่างล้าเหลือเกิน...
เวลาเดินผ่านไปหลายชั่วโมง มาเฟียหนุ่มได้ใช้ความเงียบอยู่แต่ภายในห้องทำงานโดยไม่ออกไปไหน และสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาอดคิดถึงมาตลอดไม่ได้…กรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาเอื้อมไปหยิบมามองด้วยแววตาที่ปวดร้าว ใบหน้าเรียวสวยของหญิงสาวผู้ซึ่งเป็นรักแรกและรักเดียวของเขา
เพราะอะไร ถึงต้องทิ้งเขาไป...สุดท้ายเวก้าก็บอกเลิกเขาโดยแค่จดหมายฉบับเดียว หลังจากนั้นหญิงสาวก็ หายไปจากชีวิตเขา ผ่านมาแล้วสามปีที่เขาเฝ้ารอและตามหาเธอ..
“ทำไมคุณถึงทิ้งผมไป เวก้า”
แววตาสั่นไหวมองรูปด้วยความคิดถึงความทรงจำในวันวาน
/
/
/
ฝากติดตามและสนับสนุนด้วยนะคะ
ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ
Mamaya Writer
