บทที่ 12 นางแบบ (II)
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลังจากที่ทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว อันโตนีโอให้รอสซีขับรถพาเธอมายังบริษัทของเขา เพื่อคุยเกี่ยวกับรายละเอียดงานที่จะทำ หญิงสาวเดินเข้ามาในห้องทำงาน ซึ่งมีหญิงสาวสวยอีกคนนั่งอยู่ที่โซฟาอีกตัวข้างขวามือของอันโตนีโอ
“นั่งลงสิ” มาเฟียหนุ่มพูดขึ้น โรสจึงนั่งลงอีกด้านด้วยสีหน้านิ่งแคลงดูเหมือนจะสงสัย
“นี่เฮรินน่า เอเลนเธอเป็นหุ้นส่วนของผม...บริษัทต้นสังกัดโมเดลิ่ง” มาเฟียหนุ่มแนะนำหญิงสาวสวยในชุดเกาะอกสั้นสีดำโชว์ขาอ่อน ใบหน้าแต่งแต้มจัดจ้านดูเซ็กซี่ ถ้าเขาไม่บอกเธอจะคิดว่าเป็น...
โรสมองหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะหันไปมองเจ้านายหนุ่มของเธอ... เขาคิดอะไรอยู่กันแน่
“เอเลน นี่โรส แอนเดลีย” ชายหนุ่มแนะนำให้เฮริน่ารู้จักกับเธอ “ผมอยากให้เธอมาเป็นนางแบบประจำของบริษัทเรา คิดว่าคุณคงไม่ขัดข้องอะไรใช่ไหม ? เพราะผมจะไม่ให้อาเซียทำงานของบริษัทผมอีก”
“หมายความว่ายังไงคะ”
เฮรินน่ามีสีหน้าที่ไม่พอใจเมื่อได้ยินชายหนุ่มตรงหน้ากล่าว แต่ก็พอจะเข้าใจสาเหตุอยู่บ้างจึงไม่ได้พูดคัดค้านอะไรต่อ
“ผมต้องฝากเธอไว้กับคุณช่วยดูแล เธอจะรับงานเฉพาะที่ผมให้ทำเท่านั้น” เฮรินน่าพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนที่อันโตนีโอจะหันมาพูดกับหญิงสาว
“เฮรินน่าจะมาดูแลทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ การแต่งทำผมรวมทั้งหน้าชุดที่ใช่ใส่เดินในงานประมูลปลายเดือนหน้าทั้งหมด” อันโตนีโอหันไปอธิบายให้หญิงสาวฟัง
“เดี๋ยวสิคะ” ชายหนุ่มหันมาหาเฮรินน่า เขาขมวดคิ้วมองเธออย่างรอฟัง “หมายความว่าคุณจะให้เธอเป็นนางแบบในงานประมูลเพชรอย่างงั้นหรือคะ แล้วที่คุณตกลงกับฉันไว้ว่าจะเอานางแบบในสังกัดเดินโชว์...” เฮรินน่าทำสีหน้าด้วยความไม่พอใจในการตัดสินใจของเขา
“ผมแค่ฝากเธอให้คุณดูแลเพิ่ม ส่วนนางแบบของคุณตามข้อตกลงที่เราเคยคุยกันไว้ แต่โรสจะใส่เพชรที่ที่จะประมูลของงานเราขึ้นเดินโชว์ก็เท่านั้น” มาเฟียหนุ่มพูด ซึ่งการตัดสินใจนี้เฮรินน่าก็คัดค้านอะไรไม่ได้เมื่อเป็นความต้องการของเขา
“แล้วแต่การตัดสินใจของคุณค่ะ” เธอพูดขึ้น
“งั้นก็ตกลงตามนี้” มาเฟียหนุ่มกล่าว
“เอาเป็นว่าถ้าใกล้ ๆ กำหนดงานและคุณจัดเตรียมสถานที่เสร็จ ฉันจะให้คนของคุณมาเตรียมเพื่อซ้อมเดินแบบในงานนะคะ” เฮ่รินน่าบอกกับชายหนุ่มพร้อมลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเขา หล่อนโน้มตัวไปพร้อมกับกระซิบที่ข้างหูเขา
“คนนี้ ผู้หญิงของคุณสินะคะ”
อันโตนีโอส่งสายตามองหญิงสาวก่อนที่จะเอ่ยขึ้น “ไม่ใช่เรื่องของคุณ”
เฮรินน่ายิ้ม “โอเคค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”
เมื่อพูดจบเจ้าตัวลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปเหลือเพียงอันโตนีโอและโรส
เขาหันมามองเธอ ก่อนจะพูดขึ้น “ผมให้คุณทำงานเดินแบบในงานประมูลของผมที่จะจัดขึ้นในปลายเดือนหน้า หวังว่าคุณคงทำออกมาได้ดี”
“ค่ะ” เธอตอบรับก่อนถามต่อไปว่า “แล้วระหว่างนี้ล่ะคะ”
“คุณก็มาเป็นเลขาส่วนตัวของผมไง” มาเฟียหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หญิงสาวคิ้วขมวดมองชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจ ในเมื่อมีรอสซีก็ที่ทำหน้าที่ดีอยู่แล้วจะให้เธอทำอีกทำไม ?
“เลขา ? หมายความว่ายังไงคะ คุณก็มีรอสซีเป็น...”
“ผมให้คุณมาเป็นเลขาส่วนตัวของผม ไม่ใช่เลขาบริษัท หรือองค์กร” เมื่อฟังความหมายที่มีเลศนัยของชายหนุ่มดูเหมือนไม่น่าไว้ใจสักเท่าไหร่
“คุณซอฟฟ์ !” โรสมองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ
“อย่ามองผมแบบนั้น ผมไม่คิดจะทำเรื่องบ้า ๆ กับคุณ...แต่ถ้าคุณต้องการผมก็ยินดี” น้ำเสียงส่อแววของชายหนุ่มยิ่งทำให้โรส อยากจะเดินออกจากห้องเขาไปให้เร็วมากที่สุด
ทันทีอีกฝ่ายลุกขึ้น โรสมีสีหน้าระแวงแต่ก็เบาใจเมื่อเขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน
“ตกลงแล้วคุณต้องการให้ฉัน...”
“งานน่ะมีแน่ ๆ แต่ยังไม่ใช่วันนี้” มาเฟียหนุ่มพูดขึ้นพร้อมเดินเข้ามาหา ในมือของเขาถือแฟ้มสีดำก่อนที่วางตรงหน้าหญิงสาวแล้วนั่งลง
“เปิดดูสิ”
โรสเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มตรงหน้าพร้อมกับเปิดดู
“หมายความว่ายังไงคะ”
“ผมจะจ้างคุณเป็นนางแบบประจำของบริษัท ฉะนั้นเราต้อง
เซ็นสัญญาระหว่างกันก่อน”
อันโตนีโอพูด เพราะหลังจากที่หลายปีมานี้เขาจ้างนางแบบสังกัดของบริษัทโมเดอร์ลิ่งซึ่งงานที่ได้อาจจะพอใจในสายตาคนดูแต่สำหรับเขาไม่ใช่ นางแบบทุกคนล้วนอยากจะนอนกับเขาเพื่อไตเต้าตัวเอง แน่นอนว่าหากโรสเป็นแบบนั้นอีกรายเขาคงต้องทิ้งเช่นกัน...
“หวังว่าคุณคงไม่ปฏิเสธใช่ไหม ? ที่จะร่วมงานกับผม”
“ไม่ค่ะ”
