บทที่ 8 บังคับ (II)
“เป็นยังไงบ้างครับ สบายดีไหม ?”
“สบายดีครับ แล้วคุณล่ะ” ชายหนุ่มชายวัยกลางคนที่ไม่ได้เจอกันร่วมเกือบปี
“ผมสบายมาก” เขาพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะ “จริงสิคุณซอฟฟ์ ถ้าไม่รังเกียจแล้วล่ะก็ผมอยากจะแนะนำลูกสาวผมให้รู้จัก เธอชื่อซาร่า เกลว บางที่คุณอาจจะชอบเธอ”
อันโตนีโอคิ้วขมวดมองโทนนี่ เขารู้แค่ว่าชายคนนี้พยายามหลายครั้งที่จะชักจูงเขาร่วมธุรกิจกันแต่ทุกครั้งเขาก็มักปฏิเสธครั้งนี้คงจะมาไม้อื่นมาอีก
“ผมคิดว่าบางทีคุณอาจจะชอบเธอ และเราสองคนอาจจะได้ร่วมธุรกิจกัน ฮ่า ๆ คุณคิดว่ายังไงบ้าง” เป็นอย่างที่คิดไม่มีผิดวกเข้าสู่เรื่องเดิมทุกครั้งที่เจอหน้า
“ผมว่าเราเลิกคุยเรื่องธุรกิจกันดีกว่า” มาเฟียหนุ่มปัดตอบ ซึ่งสีหน้าของโทนี่นั้นดูไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่นัก
อันโตนีโอมองไปที่เวทีจัดงานการประมูล ตอนนี้งานเริ่มขึ้น
แล้วไวน์ราคาแพงขาดหนึ่งเริ่มต้นที่ราคาหนึ่งแสนดอลลาร์ ซึ่งสูงมากพอแต่ก็ยังมีคนที่จ้องจะจ่ายสูงมากกว่านั้นถ้าหากได้มาครอง
การประมูลนั้นเริ่มขึ้นราคาประมูลสูงขึ้นมาเรื่อย ๆ ในขณะที่อันโตนีโอได้แต่ดูการประมูลโดยที่ไม่ประมูลสินค้าแม้แต่ชิ้นเดียว เขาชอบไวน์แต่มันคงจะไม่คุ้มสักเท่าไหร่กับไวน์ขวดเดียวที่มีราคาถึงห้าล้านดอลลาร์
มาเฟียหนุ่มออกจากงานประมูลเมื่อเสร็จสิ้นลง รถยนต์คันหรูที่วิลเลี่ยมจัดเตรียมให้มาจอดรอหน้างานอยู่ก่อนหน้าแล้ว อันโตนีโอเดินขึ้นรถไปอย่างเร็ว
สายตาคมมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ความสับสนมากมายเกิดขึ้นในใจเขา ความรู้สึกแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นกับเขาอีกแล้ว...ไม่ควรจริง ๆ เขาไม่ควรหวั่นไหวกับความรักทั้งที่ยังรอเธอกลับมา
เขาหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า ความทรงจำเก่าค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง เขาพยายามทำใจลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ...เวก้า
‘คุณจะไม่บอกรักผมหน่อยเหรอ หืม’
เธอสบตามองเขาด้วยความสับสน ‘ฉัน...’
‘โอเค...ผมจะไม่บังคับคุณ’
‘นิกส์...’
‘ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแล้ว...แค่คุณรู้ไว้ว่าผมรักคุณมากที่สุดก็เท่านั้น’
..
.
.
.
.
เช้าวันรุ่งขึ้น
โรสพาป้าโซเฟียไปเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล ให้หลังอีกสามวันป้าของเธอจะเข้าบำบัดเคมีและปลูกถ่ายไขกระดูกซึ่งการปลูกถ่ายไขกระดูกนั้นป้าของเธอยังต้องรอจากทางแพทย์เก็บกระดูกจากของป้าเธอเพื่อแยกเซลล์ต้นกำเนิดและเซลล์เม็ดเลือดขาว อาจจะใช่เวลาถึงสี่หรือห้าวัน
ภายในห้องพักคนป่วย โซเฟียนอนอยู่บนเตียงสีขาวในขณะที่โรสยืนอยู่ข้าง ๆ เตียงหลังจากที่พยาบาลนั้นเดินออกไป หญิงสาวจึงหันมายิ้มให้
“โรส ความจริงแล้ว...”
“ไม่ว่ายังไงป้าจะต้องหายนะคะ” เธอพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของผู้เป็นป้า “ป้าคะ ระหว่างที่ป้ารักษาตัว หนูจะไปทำงานที่เมืองนอกค่ะ”
“หมายความว่ายังไง โรส...บอกป้ามาสิ ทำไมต้องไปทำงาน
ไกลขนาดนั้นด้วย แล้วที่ไหน ? เพราะป้าใช่ไหม เพราะป้าทำให้หลานต้องลำบากใช่ไหม” นางโซเฟียพูดขึ้นมองสีหน้าของหลานสาวด้วยความไม่สบายใจ
“ไม่ค่ะ ไม่เกี่ยวกับป้า หนูก็แค่อยากลองหางานที่มั่นคงทำเท่านั้นค่ะ ป้าไม่ต้องห่วงหนูนะคะ”หญิงสาวพูดเพื่อให้ผู้เป็นป้าสบายใจ
“โรส ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น ป้าไม่อยากให้เราต้องลำบาก...”
“ป้าคะ หนูจะดูแลตัวเองค่ะ ป้าอยู่ที่โรงพยาบาลต้องดูแลตัวเองมาก ๆ นะคะ หนูอาจจะต้องเดินทางเร็ว ๆ นี้ค่ะ” โรสพูดกับโซเฟีย เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไปทำงานที่อิตาลีระหว่างที่ป้าของเธอรักษาตัวที่โรงพยาบาล ที่นั่นคงจะทำให้เธอมีเงินเก็บมากพอหลังจากที่ป้าเธอออกจากโรงพยาบาล
“โรส...” นางโซเฟียมองใบหน้าของหลานสาวด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องให้โรสทำงานเพิ่มมากกว่าเดิมและยังต้องไปในที่ไกล ๆ
“หนูรักป้านะคะ” โซเฟียยิ้มรับออกมา เธอรักหลานสาวเหมือนลูกแท้ ๆ แม้ว่าน้องสาวของเธอจะฝากฝังให้ดูแลก่อนจากไปก็ตาม
“ป้าคะ หนูไปทำงานที่นั่นไม่รู้ว่ากี่เดือนจะกลับมา ป้าต้อง
ดูแลตัวเองนะคะ”
“โรสก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ”
“ค่ะ งั้นหนูไปก่อนนะคะป้า” โรสพูดพร้อมกับมองครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เธอเดินออกจากโรงพยาบาลเพื่อนั่งรถไปหาชายหนุ่มที่โรงแรม หลังจากที่เมื่อเช้าเขา ส่งข้อความมาหาให้ไปพบอีกครั้งหนึ่งคงเป็นเพราะเมื่อวานยังคุยเรื่องงานยังไม่เสร็จ
