บทที่ 9 ยอมรับ
เกือบบ่ายอันโตนีโอนั่งรออยู่ภายในห้องของโรงแรม หลังจากที่เขาเลื่อนเที่ยวบินวันนี้จากตอนเช้ามาเป็นตอนเย็นแทน เพราะต้องคุยรายละเอียดที่ค้างไว้กับเธออีกในบางเรื่อง จริง ๆ เขาก็อยากมั่นใจว่า เธอจะไม่มาเปลี่ยนใจก็เท่านั้น...
มาเฟียหนุ่มนั่งรออยู่ที่โซฟาหรูพร้อมกับหนังสือพิมพ์รายวันหนึ่งฉบับเปิดอ่านเป็นฆ่าเวลา ไม่นานเขาก็ปิดหน้าหนังสือพิมพ์พร้อมกับวางลงตรงโต๊ะในขณะที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่รอสซีจะเดินเข้ามาพร้อมกับหญิงสาว
อันโตนีโอลุกขึ้นยืนพร้อมส่งสายตามองหญิงสาว วันนี้เธออยู่ในชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ธรรมดา แต่ทว่าความสวยจากใบหน้า
และผิวสีขาวก็ยังปิดซ่อนไม่มิดอยู่ดี
“นั่งลงก่อนสิ”
โรสนั่งลงที่โซฟา เธอส่งสายตามองชายหนุ่ม “ฉันอยากทราบรายละเอียดเกี่ยวกับงานที่คุยกันไว้เมื่อวานค่ะ”
อันโตนีโอนิ่งเงียบก่อนที่จะพูดขึ้น
“คุณจัดการเรื่องการลาออกที่บริษัทให้เรียบร้อย แล้วอีก สิบวันผมจะให้คนมา รับคุณไปที่อิตาลี ส่วนเรื่องเรื่องส่วนตัวของคุณก็จัดการให้เรียบร้อยก่อนด้วยแล้วกัน”
โรสมองด้วยความขุ่นเคือง เขาไม่ฟังเธอพูดเลยสักนิด !
“คุณซอฟฟ์คะ...”
“เรื่องเมื่อวานที่คุยผมว่าคุณเข้าใจแล้วนะ เพราะผมไม่ใช่พวกที่หลอกผู้หญิงไป อันที่จริงต่อให้ผมจะหลอกคุณไปขาย ผมคิดว่าคุณขายคงไม่ได้ราคาเท่าไหร่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง และพยายามบ่ายเบี่ยงคำถามของเธอ
“ค่ะ แต่ฉันยังมีอีกเรื่องค่ะ”
“ว่ามาสิ” เขากล่าว
“คือฉันจะกลับมาที่เวกัสได้อีกเมื่อไหร่คะ หมายถึง ถ้าฉันไปอิตาลีกับคุณ...” เธอพูดพลางส่งสายตามองชายหนุ่มด้วยความหวาดกลัวอยู่ลึก ๆ จริงแล้วเขาไม่ได้ดูน่ากลัวหากแต่ถ้าไม่ได้ถาม และเขาไม่ให้เธอกลับมาเวกัสเป็นเวลาหนึ่งปี เธอคงจะมีความกังวลจนทำงานต่ออีกไม่ได้
“กลับ ?” อันโตนีโอทวนคำพูดมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ ๆ ถึงถามขึ้นมา
“ใช่ค่ะ ป้าของฉันไม่สบาย ฉันต้องกลับมาดูแลป้าที่กำลังรักษาตัวอยู่ ฉันคงทิ้งให้เธออยู่คนเดียวโดยไม่มาเยี่ยมเลยคงไม่ได้หรอกค่ะ” โรสพูดขึ้น ในขณะที่อันโตนีโอนิ่งและมองหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างคิดหนักเขาลืมไปว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว
“ตกลงทุกสามเดือนผมจะให้คุณกลับมาเยี่ยมป้าคุณที่เวกัส แต่คุณต้องทำงานกับผมภายใต้สัญญาครอบหนึ่งปีห้ามลาออกเด็ดขาดเว้นแต่ผมไล่คุณออก แล้วหลังจากนั้นหนึ่งปีแล้วคุณจะกลับมาทำงานที่เวกัสนั่นก็เรื่องของคุณ” โรสฟังที่เขาพูด ดูเหมือนเป็นข้อเสนอที่บังคับเสียมากกว่าแต่อย่างน้อยก็ยังดีที่เขาให้เธอกลับมาที่เวกัสบ้างเพื่อมาหาป้าของเธอ
“ส่วนที่พักผมจะจัดให้ ตกลงตามนี้นะ”
“ตกลงค่ะ” เธอตอบรับปากเขาทันที
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ”
“เชิญครับ” มาเฟียหนุ่มพูดขึ้น พลางมองหญิงสาวเดินออกจากห้องไป ทั้งที่ใจนั้นเริ่มรู้สึกกลัวอะไรบางอย่างกับการตัดสินใจของตัวเอง เขาก็แค่ให้เธอมาทำงานเท่านั้น เพราะปลายเดือนหน้านี้แล้วที่เขาต้องเปิดประมูลเพชรพร้อมกับให้หญิงสาวถ่ายแบบลงนิตยสารเพื่อโปรโมทสินค้าเครื่องเพชรชุดใหม่ที่จะนำออกมาประมูล
เขาถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดเตรียมตัวไปกาสิโนเพื่อผ่อนคลาย
