บทที่ 17 จุลติพันธ์ 2

ผมปล่อยให้บรรยากาศระหว่างผมกับจุลมันเงียบสงบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเริ่มส่งเสียงเรียกเขาใหม่อีกครั้งหนึ่งด้วยน้ำเสียงที่เบาลงมากกว่าเดิม

"จุล" ผมเรียกเขาแล้วทิ้งจังหวะไว้ชั่วครู่อย่างใช้ความคิด ก่อนที่ด้านหลังของผมจะสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่มันกำลังก่อตัวอยู่ใกล้ในระยะประชิด... 

"......"

"เอ่อ... ออก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ