บทที่ 20 จุลติชอบ 2

“…..” คำถามเชิงสงสัยของจุลทำผมหยุดชะงัก รู้สึกกลืนน้ำผักปั่นไม่ลงคอซะดื้อๆทั้งอย่างนั้น อีกทั้งยังรู้สึกฝืดคอไปหมดกับทุกสิ่งแม้แต่น้ำลายตัวเองก็ตาม

ผมส่งยิ้มเจือจางให้กับเจ้าของคำถามตรงหน้า ก่อนจะวางแก้วในมือลงบนโต๊ะ

“นั่นแหละปมของผมที่คุณเคยพูดถึงมันไงจุล” ผมตอบเขาด้วยมุมปากที่แค่นยิ้มออกมา เพื่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ